Her okurun bir şiir kapısı olduğuna inanırım. Şiir kapılarının farkında olanların kapılarını sık sık çalıyorum bu aralar. Bu kapıdan çıkıp şiir ülkesinin yoluna çıkarsanız, bu dünyanın sıradan sorunları size çok farklı görünebilir.
***
Şiarımız şiirin ayrıcalığını, ayrıksılığını, ayrımını ortaya koymaktır. Dileyen şiiri bir duygu ve düşünce anlatım yolu olarak görebilir. Böyle düşünürlerse, şiirle ilişkileri şiarsız bir ilişki olarak kalır. Şiiri şiar yazmaz ama şiarsız şiire yönelemezsiniz. Şiir ilkenizin olması gerekir. Şiarsız şiir, şiirsiz şiar olur ki, bu kuru, cılız, yaşam pınarından beslenmeyen bir ilke demektir.
Şiir ulaştığını yaşamla doldurur.
***
Şiir çağının çocuğu mudur? Değildir. Şiirin izi ortaya çıktığı çağdan sürülebilir. Çağ, şiire bir sahnedir. Şiiri çağı yazmaz. Her çağ kendi üzerine yansımış şiiri görür. Her çağın gördüğü şiir vardır. Şiir, şiirler olarak görünebilir. Şiirin bin bir yüzü düşer kağıtlara. Yazılara. Tüketilemez şiir. Kendini sürekli çoğaltır. Şairlere dadanır. Yazıcılara abanır. Zor yakalatır kendini. Kılıktan kılığa girer. Çağlarda farklı yüzleriyle ortaya çıkar. Çağ şiiri belirleyemez. Şiire kanal açar yalnızca. Şiire kanal koyar. Şiir o kanallardan akar. Çağ, şiir sonrasıdır. Şiiri  taşır. Şiiri dile getirenler, onu çağa emanet ederler. Çağ onları ilerdeki çağlara taşır ya da taşıyamayıp, bitirir. Çağlar kapanır ama şiir sürekli açılır.
 ***
 Şiir dile düşer. Başka çaresi yoktur, edebiyatta. Dil şiirin kabuğudur. Dil şiirin görünen yüzlerindendir. Şiir, dili şiirlendirir. Dil şiiri dillendirir. Dil şiiri yazmaz. Yazamaz. Şiiri gösterir. İşaret eder.
Dilin şiirle akrabalığı vardır. Dilin dile getirilemeyen arka bahçesi vardır. Şiir orada yaşar.
Bu bahçenin aralanıp keşfedilmesine yardımcı olabilir şiir. Şair dille şiiri buluşturabilendir. İkisini birbirleriyle konuşturabilen. Dilin şiire, şiirin dile açılması nice örtüleri kaldırır. Nice kör arayışa ışık tutar.
Dil şiiri yazmaz. Şiire derin hürmeti vardır. Kendini şairler aracılığıyla dile bırakır. Dille titreşir.
***
Şiir hakikate küs müdür? Hangi hakikate? Şiirin açığa çıkardığı hakikat onu görebilenlerin hakikatidir. Şiir, elbette bizim hakikat diye görebileceğimiz açığa çıkarmalar sunar bize. Şiirin gösterdiği daha önce görmediklerimiz, göremediklerimiz vardır. Şiir hakikati açar. Hakikat şiiri yazmaz. Şiir hakikati anlatır. Gösterir. İma eder. Şiirden okunabilecek hakikat vardır. Şiiri bir edebiyat türü olarak, şiiri dizelerle yazılan ölçülü uyaklı sözler olarak bilenler şiirde kelimeler görürler yalnızca, oradaki şekle takılıp kalırlar. Perde gözlerine iner. Hakikate bigane kalırlar. Şiir diye manzumeyi görür, manzumeyi anlarlar.
 Şiiri şair yazmaz. Manzumeyi manzumeciler yazar.
 ***
 Ne duygularla yazılır şiir, ne bedenle. Şiir bunlara iner. Geçer bedenden. Geçer duygudan. Beden bir merdivendir. Onunla şiire çıkılabilir. Gelirse merdivene şiir. Duygu şiire götürebilir, şiiri görebilen duyguysa. Beden de, duygu da şiire doğrudurlar, onları taşıyan farkındaysa bu yönelişin, şiire duyarlı, şiir açık bir gönüle sahipse, yürür şiire. Şiire yürüyüşte yoldaşımızdır, bedenimiz ve duygularımız. Bilinç dışımızın dürtüsüyle, kılavuzluğuyla. Esin dediğimiz şiirin gelişidir. Şiir, bedenimizle, duygularımızla buluşunca. Bütün bunlar bizi şiire götürür, buluşturur, yazma ayrı bir iştir. Şiirle buluşma yazıyla bitmeyebilir. Buluşurum. Anlatamam. Yazamam. Yazabilenler, buluşmalarını kayda geçirebilenlerdir. Onlara şair diyorlar. Kayıtçı, kalem erbabıdırlar. Buluşma yazıcısıdırlar. Yazmazlar, yazdırılırlar.
***
Şöyle bir sonuç mu çıkıyor: Şiir yazılamaz, yazdırılır? Şiir yaşamdan tüter. Yaşam ötesinde bir yerlerdedir. Şiirçekimalanı olanların çevresinde dolanır. Kendisine gelebilene gider. Şair şiire gidebilen, gidebilişini dillendirendir. Demek ki şiir, şairin düş gücünden kaynaklanmaz, onun denetimi altında değildir. Şiir, şairin uyduruğu kesinlikle değildir. Şiir, şairden bağımsızdır. Şiir şairin ardından koşmaz, şair şiirin ardındadır. Şair şiiri yakalayamaz. Şiirçekimalanı şairce duyan, şairce yaşayabilen, şairce donanmışların şiire çağrı yapabildikleri alandır. Şiir kendini kimi alanlara olmadık zorluklar çıkararak gösterir. Kimi buluşmalar çetindir, çilelidir. Kimileri ise şenlikli, kolay. Şairin yazdığı şiir değildir. Şiirle buluşmadır.
Şöyle mi sonuç çıkıyor: Şiir ne yazılır ne yazdırılır. Onunla buluşulur. Buluşması yazılır. Herkes bu yazılana şiir der. Şiir başka bir yerde, bu denene hep güler.

*'Tüttürme', benim yıllardır üzerinde çalıştığım bir anlatı biçimidir.