20 Ağustos 2012 tarihli Akşam'ın manşeti Kılıçdaroğlu'nun bir sözünü dile getiriyordu: 'Dindarlar için alternatifiz.' Kılıçdaroğlu, partisinin 'inancını siyaset ve ticarete alet etmeyen mütedeyyin kesimle yıllarca diyalog kuramadığını' belirterek, şöyle diyor: 'Onları muhafazakar olarak görmüyorum. Bence aydın, hayatı sorgulayan insanlar.' Bu saptaması belli bir dindar kesim için doğru elbette. Acele genelleme yapmış, çağrısının coşkusuyla.
'Hz. Muhammed devrimcidir, ona inanan da öyledir' de diyor. Hz. Muhammed'in devrimci olduğu edebiyatı yıllardan beri özellikle sol çevrelerde yapılagelmektedir. Devrim sürekli yenilemelerle beslenmezse kokuşur. Geçmişin devrimcisinin bugün de devrimci olabilmesi için, onu izleyenlerin devrimci ruhla, yeninin, araştırılacak, keşfedilecek, bulunacak olanın ardından büyük bir heyecanla giden, farklı görüşlere, eleştirilere açık, hakikat aşığı olması gerekmez mi?
Kılıçdaroğlu'nun bu çağrısını içtenlikle yaptığına inanıyorum. Yalnız şu sözü onun bir politikacı olarak hala hesap yaptığı izlenimini uyandırıyor: 'Samimi ilişkiler kurarsak, bu kesimden önemli oranda oy alırız. CHP bu sentezi yapacak.' İnanmış samimi dindarlarla oy kaygısıyla birleşilmemeli. Onların dinlerini bu güzel ülkede dindar olmayanlarla birlikte ülke sevgisi temelinde daha güzel yaşamalarını sağlayacak girişimleri başlatmak amacı öne alınmalı. Açık ufuklu, eleştirel düşünebilen dindarlarla, dini kendi gönül bahçelerinin gizli köşelerinde yaşayanları, farklı inançlardaki dindarları, insana saygı duyan dinsizleri demokratik bir ruhla birarada yaşatmak için yapmalı bunu Cumhuriyetin Partisi.
Kılıçdaroğlu'nun toplumun farklı kesimlerinin ortak paydası olarak ahlak vurgusu yerinde idi. Bu ahlak temelinin, cumhuriyeti, demokrasiyi, her kesimdeki farklı inançların ve hayat tarzlarının bir arada yaşamasını olanaklı kılacağını umuyorum.
Dindarlarla dindar olmayanların gelişmiş, özgür, özerk bir demokratik ruhla bir arada, birbirlerine saygı içinde yaşamasını mümkün kılacak atılımlarından biri olabilir, Kılıçdaroğlu'yla yürüyen CHP'nin bu tutumu.
Dindarları tek bir partinin tekeli altına almaya kimsenin hakkı olmamalı. Elbette onların özgür seçimlerine saygı duyarak.Dindar-dindar olmayan ayırımının da siyaset hayatımızda yerinde olmadığını düşünüyorum. Din gönülle yaşanmalı. Güzel inanç yaşantısı, insanların iç dünyalarını güzelleştirerek, dış dünyalarının daha adil, daha özgür, emeğe, yeteneğe daha saygılı yaşanmasına katkıda bulunur.İç alemi görmezden gelen, şekle dayalı dindar-dindar olmayan ayırımı, insanları birbirine düşman kılabilir.
'Din bir kurtuluştur. Ben kurtuluş yolundayım. Neden bu kafirler kurtuluş yolunda değiller? Onları aydınlatıp doğru yola sokayım. Onlara hakikati anlatayım.' Buraya kadar inanan insanın içtenliğini görebilirsiniz. Ya sizi dinlemezse o 'kafir'? Sonra onun kafir olduğunu nereden biliyorsunuz? Çünkü bunu bizim inancımıza göre yalnız Allah bilir (Allahu alem). Bir lidere, bir şeyhe değil de yalnız Allaha teslim olmak İslam'ın temeli ise(iyyake na'büdü ve iyyake nesteiyn!), bunun siyasette yansıması, körü körüne bir lidere biat olmamalı. Başarılabilirse ülkemizdeki din sömürüsüne dayanan siyaseti olumlu yönde etkileyip, farklı hayat tarzları arasındaki bölünmüşlüğü önemli ölçüde azaltabilir.
Elbette Kılıçdaroğlu'na hem dindar hem de kendine laik diyen kesimlerden ağır eleştiriler gelebilir. Kılıçdaroğlu dini bilgisinin yetersizliğinden dolayı, CHP'nin geçmişine yönelen kasıtlı eleştiriler odağında yerilebilir. Politikalarını din üzerine geliştirenler de oylarının çalınacağı endişesinden dolayı ona kızabilir. Laikçiler dindarlara yanaştığı için Cumhuriyetin laiklik ilkesine aykırı davrandığını söyleyebilir.
Dindarlara açılan kapıdan çekinilecek bir durum yoktur. Partinin yanaşacağı dindar tipi 'aydın' dindarlardan oluşuyor. Kendisi gibi yaşamayanı küçük görmeyen, dini içselleştirmiş, cumhuriyete ve demokrasiye saygılı, yenilikçi dindarların da katılabileceği bir CHP, yolunda daha güçlü bir biçimde yürüyebilir diye düşünüyorum.