Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Alman devletinin yasakçı, demokratik bir ülkede görülemeyecek, sivil toplumun meşru zeminlerde organize ettiği toplantılara yasak getiren uygulamalarına yönelik Nazi hatırlatması, başta Angela Merkel olmak üzere çeşitli çevrelerde tepkilere yol açmakla kalmadı Türkiye karşıtı bir söylemin yükselmesinin bahanesi haline geldi. Hatırlanacağı gibi aynı Almanya daha önce de Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın video konferans yoluyla bir toplantıya katılmasına yasak getirirken, bir cinayet örgütü olan PKK’nın kandildeki canisinin bu örgüt tarafından düzenlenen toplantıya benzeri bir şekilde katılmasına imkân hazırlamıştı.

Nazi nitelendirilmesinin Almanları rahatsız etmesini anlamak zor değildir fakat Almanya’nın Türkiye karşıtı politikalarının yabancı düşmanlığını, İslamofobia nefretini Türk düşmanlığına dönüştüren yaklaşımlarının Nazi dönemindeki ırkçı/nefret anlayışına benzerliğini inkâr etmek de doğru değildir. Çünkü Almanya’da bu anlayışın devlet içinde örgütlü bir biçimde üretildiğini, ev kundaklamaktan, dönerci cinayetleri diye bilinen esası Türklere ait küçük işletme sahiplerine dönük planlı katliamlara kadar uzandığı bilinmektedir. Bir ara resmi açıklamalarda bu olaylar ‘Neo-Nazi’ gruplara mal edilerek örtbas edilmek istenmişse de, bu olayları tertip edenlerin Alman gizli servisleriyle bağlantısı olduğuna dair iddialar uzun süre gündemde kalmıştır. İşin ilginç taraflarından biri de budur “Almanya’daki bu tür gayri meşru, insan hakları ihlallerini gerçekleştiren unsurların sadece zihniyet ve ideolojik bakımdan Nazilerle alakalı olmayıp örgütsel bağlarının bulunduğu yönündeki haberlerin çok ciddi bir soruna işaret ettiği ortadadır.”

Büyük Almanya projesi

Bilindiği gibi ikinci savaştan sonra Almanya ABD vesayetine girmiş ve yeniden ayağa kalkmasında bu ülkenin sadece ekonomik desteğini alarak toparlanmamış, devlet örgütlenmesinde ABD’nin birçok kuruluşu devreye girmiştir. Almanya’nın ikinci savaşla bütün Avrupa’yı mahveden, yıkıma uğratan siyasetinin yani Nazizm’in dünyada meydana getirdiği tahribatın savaş sonrasında ciddi endişelere yol açmasının muhtelif sonuçları olmuştur.

Bu endişelerden biri Avrupa’nın yeniden inşasında Almanya’nın potansiyel bir tehdit unsuru olarak görülmesi ve askeri varlığının etkisiz kılınmasıdır. Diğer bir olay ise ABD’nin Alman istihbaratını kendi vesayetinde kurması ve eski Nazi unsurlarını bu yapılanmalar içerisinde kullanmasıdır. Burada o zamanlar ikiye bölünmüş Almanya’nın yarısının, yani Doğu Almanya’nın ideolojik siyasi kimliğinin ABD için komünizmle mücadeleyi öncelikli bir hale getirmesine yol açtığı unutulmamalıdır. Çeşitli Nazi unsurların ABD’li istihbarat kaynaklarınca yeniden örgütlendiğine, yıllar geçmesine Almanya’nın demokratik süreçlere katılıp yeniden meşruiyet kazandığı dönemlerde de sahneye sürdüğüne dair birçok şey yazılıp çizilmiştir. İşin ilginç tarafı, ABD ve Almanya arasındaki ilişkilerin, bu karanlık yapılar arasındaki işbirliğinin komünizmle mücadele bittikten sonra da devam ettiği yönündeki iddialarda saklıdır.

Nazi ruhu

Komünizmin çöküşünden sonra Almanya’nın birleşmesinin hem demografik hem de insan kaynakları ve üretim gücü açısından bu ülkeye nasıl bir dinamizm kazandırdığı, bunun da AB sürecinde büyük bir avantaj yarattığı bilinmektedir. Hatta AB sahasının Almanya için bir hâkimiyet alanı haline dönüştüğü yönündeki eleştirilerin diğer AB ülkeleri için kaygılara sebep olduğu ve bununla ilgili geniş bir tartışma zeminine yol açtığı bilinmektedir.

Almanya’nın son yıllarda iyice açığa çıkan bir başka faaliyetini ise Türkiye’deki terör örgütlerine olan yoğun ilgisidir. Başta PKK olmak üzere muhtelif terör örgütlerini bu ülkede muhtelif ofisler açıp örgütlendiği mali ve lojistik destekler bularak, eğitim yaparak sadece Türkiye karşıtı eylemlere yöneldiklerini gösteren birçok olay bulunmaktadır. “Almanya’da yaşayan Türkler arasındaki etnik ve mezhepsel ayrılıklar üzerinde çalışmalar yaparak devşirdikleri elemanlarla Türkiye’de çeşitli operasyonlara girişen çeşitli servislerin niyeti acaba ne olabilir?”