Liberté, égalité, fraternité!". Özgürlük, eşitlik, kardeşlik!

Fransız Devrimi'nin bu sloganlarını hepimiz ezbere biliyoruz, öyle değil mi?

Çok uzun zamandır kafamızı meşgul eden bir mesele var: Aradan sadece birkaç yıl geçmesine rağmen 15 Temmuz ruhunu, şuurunu, destanını ne kadar canlı tutabildik? 15 Temmuz darbesine karşı ortaya çıkmış bir demokrasi ve bağımsızlık devrimini dünyaya ne kadar hakkıyla anlatabildik? Bırakın dünyayı, kendi toplumumuza ne kadar anlatabildik? 15 Temmuz'la ilgili nitelikli kültür, sanat, edebiyat ve akademik eserleri ne kadar ortaya koyabildik?

Pek tabii bu mesele gelip kültürel iktidar duvarına tosluyor. Oraya geleceğim.

Ama 15 Temmuz'u anlatmak, onunla ilgili kültür-sanat eserleri vermek için önce 15 Temmuz'un ne olduğunu, önemini anlamak gerekiyor.

15 Temmuz'la ilgili konuşanların ve yazanların çoğu sanki 15 Temmuz'u bir grup Fetulahçı teröristin yaptığı münferit bir eyleme veya sadece bir darbe girişiminden ibaret bir hadiseye indirgeme eğiliminde. Bu hem kasten 15 Temmuz'u önemsizleştirmeyi amaçlayan sistematik bir çalışmanın ürünü hem de içinde yaşanılan tarihî kırılmanın önemini fark edemeyişin bir neticesi.

15 Temmuz Darbesi Türkiye'deki Batı uzantısı, mandacı darbe geleneğinin bir diğer örneğinden başka bir şey değil. 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül ve 28 Şubat neyse 15 Temmuz da o. 15 Temmuz'u diğer darbelerden ayıran tek şey darbeyi Amerikancı-Kemalist subayların değil, Amerikancı-Fetullahçı subayların yapmış olması.

Bilindiği üzere askerî darbelerin vuku bulduğu tarihler tam da Türkiye'nin Amerikan vesayetine meydan okuduğu tarihlerdir. Daha önce de yazdığım gibi Türkiye'deki darbeciliğin arkasında Türk milletini kendi kendini yönetmeye ehil görmeyen, Batılı olmadığı için Batı'nın ve onun uzantısı olan yerli Batıcıların kurduğu vesayet sisteminde kontrol altında tutulmasını isteyen sömürgeci-mandacı zihniyet bulunmaktadır.

Yalnız bu kez beklenmeyen olmuş, seçilmiş Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın geri adım atmayan cesareti, dirayeti ve liderliği sayesinde başta muhafazakârlar, milliyetçiler ve İslamcılar olmak üzere demokrasi ve bağımsızlıktan yana olan kesimler bu Türkiye ve demokrasi düşmanlarını yenmekle kalmamış; Türkiye'deki darbe geleneğini de arkasındaki Batı vesayetini de toprağın altına gömmüştür.

Darbecilerin tanklarına, savaş uçaklarına karşı halkın önemli bir bölümünün direnişe geçmesi, kendi millî egemenliklerine ve ülkeye darbeler yoluyla yapılmak istenen yabancı-emperyalist müdahaleye karşı millî bağımsızlığı korumaları yalnızca bir darbeyi püskürtmenin çok ötesine geçmiş; millî egemenlik ilkesini ilk defa gerçek anlamda ve kalıcı bir şekilde yerleştiren, Türkiye'nin gerçek anlamda tam bağımsız, demokratik bir "Cumhur-iyet" oluşunu sağlayan bir toplumsal devrime dönüşmüştür.

Bu büyük toplumsal devrimi önemsizleştiren, görmezden gelen, yok sayan bir kültürel iktidar gerçeğimiz var. O gece tankları alkışlayan, TV'den darbeyi izleyip kahvesini yudumlayan, ATM'lere koşan ve hatta sela okuduğu için tam 66 camiye saldıran bir mandacı, demokrasi düşmanı güruhun varlığı malum.

Bu güruhla aynı zihniyete sahip Batıcı, mandacı bir kültürel iktidarın varlığı da malum.

Peki, bütün bunlara rağmen hiç bir şey yapılamaz mıydı?

Ya da şöyle sorayım: 15 Temmuz'da tankları çıplak elleriyle durduranlar "Batıcılar/solcular" olsaydı durum nasıl olurdu?

Gezi'deki kin ve nefret söyleminden ibaret lümpen paçozluktan bir "devrim" umut edip bir ton vasat akademik tez, edebiyat eseri vs yayımlayıp büyük bir hayal kırıklığı yaşayanların; 15 Temmuz Darbesine karşı ortaya çıkan ve gerçek bir toplumsal devrime dönüşen tarihî hadise karşısında nasıl bir ortaklaşa suskunluk ve önemsizleştirme sergilediklerini biliyoruz.

Ne de olsa tarihte ilk defa bir darbe püskürtülüyor, gerçek anlamda bir demokratik devrimi tekbirlerle, selalarla, bozkurt işaretleriyle yani düşman oldukları her sembolün eşliğinde bu ülkenin milliyetçi, dindar insanları yapıyordu. Bu Batı'ya köle, Türk milletine ise efendi olmaya hevesli mandacı güruh için acı vericiydi.

Peki, 15 Temmuz'da Batı vesayetini ve onun uzantılarını toprağa gömerek tarihe geçen aktörler bu kültürel vesayete boyun mu eğecek?

Bu meseleleri tartışmaya devam edeceğiz.

Kahraman şehitlerimize rahmet, gazilerimize selam olsun.