Mey İçki'nin 2,1 milyar gibi yüksek bir değerle el değiştirmesi, fikir züğürtlerinin çenesini yormaya devam ediyor. Oysa bu başarılı satışın tam tersine, Mey İçki'nin 2003'te 292 milyon dolara özelleştirilmesini 'dolandırıldık, keriz yerine konduk' diye eleştirenlerin çenelerini kapatıyor olması lazım.

Mey İçki'nin 2003'teki özelleştirme bedelini aşırı düşük bulanlar, Mey'i 292 milyon dolara satın alan Nurol-Limak-Özaltın konsorsiyumunun şirketi 2006'da Texas Pasific Group'a (TPG) 810 milyon dolara satmasını, tezlerine kanıt olarak sunuyorlardı. Yani nasıl olmuştu da 292 milyon dolar eden bir şirketin değeri üç yılda 810 milyon dolara çıkabilmişti?

Ne olduğu çok basitti aslında. 2006'da 810 milyon dolar eden Mey'in 2011'de 2,1 milyar dolarlık değere ulaşmasını başarılı yönetimden başka ne izah edebilir? Eğer Mey özelleştirildiği 2003'te 2,1 milyar dolar ediyor olsaydı, Mey'i alanlar daha o tarihte en az 1 milyar dolara ellerini öpene satıp tatlı karlarını ceplerine atmazlar mıydı? Ya da 2006'da 810 milyon dolara alanlar hemen 1,6 milyona satıp anında yüzde yüz kar etmekten tatmin olmazlar mıydı?

2003'te 292 milyon dolar eden Mey'i 2011'de 2,1 milyar dolar değere çıkartan, şirketin o tarihten bu yana İcra Başkanlığı'nı yapan Galip Yorgancıoğlu'nun üstünün üstü başarısıdır. Mey İçki, Galip Yorgancıoğlu ve titizlikle kurduğu ekibinin üstün başarısıyla bu kadar kısa sürede bu kadar büyük bir değer kazanmıştır.

Peki şimdi ne olacak? Sırada rakı ve şarap olmak üzere Türk içkilerinin Mey İçki markalarıyla dünyaya açılması var. Diageo satın aldığı içki markalarını dünyanın dört bir yanına pazarlamasındaki başarısıyla ünlü bir dev. Türk rakısının ve Türk şarabının dünyaya açılma zamanı gelmişti. Diageo'nun Mey bünyesindeki rakı markalarından biri ya da birkaçını seçip ya da dünyaya pazarlaması daha kolay yeni markalar yaratıp Türk rakısını dünyaya hızla tanıtmasını bekliyorum. Ardından da sıra Türk şaraplarına gelecektir.  

Mey İçki'nin dünya pazarına açılmasıyla, dünya devi tekno market zinciri Best Buy'ın Türkiye'den çekilme kararı tesadüf eseri aynı güne yansıdı. Best Buy Türkiye'den çıkarken, Mey Diageo için en iyi alış oldu.

Cipriani, Chilai, Mimolett
Geçen hafta yemek yıldızımın parladığı haftaydı galiba. Son yıllarda İstanbul restoranlarında yediğim en keyifli üç yemek üst üste geldi.
İlk muhteşem deneyim Gusto Dergisi için gittiğimiz Cipriani'deydi. Oysa yurtdışındaki olumsuz deneyimlerimden dolayı epey de önyargılı gitmiştim. Gusto dergisi için her ay üç dört yeme-içme sevdalısı, öne çıkan restoranlardan birini seçip, takma isimle rezervasyon yaptırıp gider, yemek sırasındaki sohbetimizi yazıya dökeriz. Ahmet Örs ve Gaye Şahin ile yaşadığımız deneyimin ayrıntılarını Gusto'nun Mart sayısında okuyabilirsiniz. Burada şu kadarına değineyim, yemeklerin hemen hepsi muhteşem leziz, servis mükemmeldi. Yemek fiyatları İstanbul ölçeğinde pahalı, şarap fiyatları ise bu kalitedeki bir restoran için makuldü. Tek olumsuzluk ise mekan akustiğinden dolayı kafamızın şişmesi oldu. Bir de en kaliteli şarapları bile, daha çok kafe kullanımına uygun tek tip küçük kadehlerde sunmaktaki anlamsız ısrarları.
Önyargılı gidip aşırı memnun ayrıldığım ikinci restoran ise Bebek'te yeni açılan Chilai oldu. Las Vegas restoranlarının etkileyici atmosferini hatırlatan çok başarılı bir iç mimariye, dekorasyona sahip. Fazlası Boğaz manzarası... Ama tabii en önemlisi yemekleri. Habersiz gitmeme rağmen İranlı Türk şef Hazer Amani'nin çok bol çeşitli ikramına boyun eğmek zorunda kaldım. Amani tam bir lezzet büyücüsü. Tattığım her yemek bir lezzet bombasıydı. Chilai'yi de en beğendiğim 10 İstanbul restoranı listemin başlarına ekledim.
Haftanın üçüncü unutulmaz yemeği ise bildik bir restoranda, yakından tanıdığım bir şefin elinden çıkmaydı. Şef Murat Bozok, Mimolett'te Remy Martin için çok özel bir mönü hazırlamıştı. Tek itirazım mönünün ana yemeğine oldu. Puro ile Tütsülenmiş Dana Bonfile bana hitap etmeyen bir yemekti. Kül tablası yalıyormuş gibi hissettim. Deniz Taraklı Karnabahar Çorbası ise Murat Bozok'un çok beğendiğim klasik tarzına yaraşır nefasetteydi. Üzerine gezdirilmiş Remy Martin Vina, yemeğin keyfine doruklara taşıyan ustaca bir dokunuştu. Remy Martin ile Flambe edilmiş Ton'un tadı ise hala damağımda...

 Yeni Sosyal Medya
www.twitter.com/yurtsan - www.neonebu.com