Milletlerin hayatında bir sene kısa bir süredir fakat bazen bir yıl uzayıp gider, Cengiz Aytmatov’un söyleyişi ile bırakınız bir yılı bir günün bile ‘asra bedel’ sayıldığı zamanlar yaşanır. Bu durum yaşanılan sürenin içine sığdırılan olaylarla, onların yoğunluğuyla ilgilidir. Nitekim geride bıraktığımız 2015 yılı birçok önemli olayın yaşandığı, birçok değişimin üst üste geldiği bir yıl olmuştur.

Yaşanan olayları tek tek anlatmaya veya sıralamaya sayfalar yetmez, esasen bir değerlendirme yapmak için gerekli de değildir. Bunun için olayların değil, onların bıraktığı neticelerin analizini yapmak daha anlamlı olacaktır.
Geçtiğimiz yılın en önemli meseleleri ‘Çözüm sürecinin nasıl evrileceği’ sorusu ve Türkiye’nin yaşadığı seçimlerin sonuçlarıyla ilgilidir. İşin ilginç yanı, bu iki konu birbirine o kadar bağlı bir hal almıştır ki, birinin sonucu diğerini de büyük ölçüde belirleyecek bir hale gelmiştir. Bu konunun diğer bir boyutu da, ülkenin dış ilişkilerinde ortaya çıkan Ortadoğu’nun yaşadığı çalkantı ve bu eksende Suriye sorununun gelip aynı yere bağlanmış olmasıdır.

Çözüme tek engel

Şüphesiz Türkiye’nin yaklaşık son otuz yılının en büyük problemi haline gelen ‘Kürt meselesi’ ve ‘terör’ konusunun halledilmesi hususunda atılan en cesur adım olarak ‘çözüm süreci’ bu iki meseleyi birbirinden ayırarak ele alarak birinci kısmını ülkenin demokratikleşme reformlarıyla çözmeye çalışırken, ikinci kısmını yani terör meselesini de örgütü tasfiye edecek kademelendirilmiş bir şekilde, yeni bir düzenlemeyle halletmek istiyordu.

7 Haziran seçim sonuçları (dış konjonktürde yaşanan olaylar ihmal edilmeden) terörün yeniden hortladığı, çözüm sürecinin etkisiz kılındığı bir dönemece girilmesine neden olmuştur. AK Parti iktidarının Kürt sorunu diye adlandırılan konuyu, ülkenin demokratikleşmesi içinde bütün yurttaşların eşitliği ekseninde reformlarla, ekonomik ve toplumsal politikalarla çözmeye çalışmasının önündeki tek engel; örgütün yeniden teröre yönelmesi olmuştur.

“7 Haziran seçim neticeleri, İran ve Rusya desteği ile Batı’nın kararsız ve tutarsız politikalarının Suriye muhalefetini yalnız bırakması sonucu, Suriye’de BAAS’ın toparlanmasıyla birleşince, PKK ve muhtelif unsurları Suriye rejiminin işbirlikçisi halindeki PYD üzerinden, Türkiye’ye karşı harekete geçmek için geniş bir zemin bulmuşlardır.”

Kirli hesaplar

Çözüm sürecini yıkarak ‘Türkiye’nin toplumsal barış projesine’ saldıran PKK, aslında önünde duran iki yoldan birini tercih etmiştir. Yollardan biri, Türkiye ile birlikte ‘çözüm sürecinde’ ilerlemek, terörden vazgeçip, silahlı yapıyı tasfiye sürecine giderek, Türkiye’nin demokratikleşen siyasi yapısı içinde sivil siyaseti tercih eden unsurların önünü açmak, bir başka ifadeyle etnik ayrılıkçılıktan uzaklaşarak birlikte yaşamaya dönük bir tercih yapmaktır.
“Ben bunun temel şartının terör örgütünün, şiddet kullanarak bir şey elde edemeyeceğini görmesini sağlayacak, caydırıcı bir güvenlik siyasetinin, kamu düzenini korumada bir zaaf göstermemesi olduğunu düşünürüm ki, aksi takdirde varlığını şiddet üretmesine borçlu olan bir yapının, şiddetten kendiliğinden vazgeçmesini beklemek eşyanın tabiatına aykırı olacaktır.”

Diğer yol, terör yönteminden vazgeçmemekti ki seçilen yol budur. Bunun ortaya çıkmasında 7 Haziran seçim sonuçlarının çok etkili olduğunu belirtmek isterim. Terör çevresinde buluşan unsurlar, o zaman ortaya çıkan sonucun, kamu düzenini sağlayacak bir iradeyi ortaya koyamayacağını düşünerek, Suriye’de BAAS güdümünde PYD üzerinden buldukları zemini, İran başta olmak üzere çeşitli servislerin desteğinde bir iç savaş stratejisiyle Türkiye’ye yaymak istemişlerdir.
“Oyunu bozan 1 Kasım seçim sonuçlarıdır. Türkiye ile ilgili yanlış hesap yapanlara, millet bu seçimle cevap vermiş bulunmaktadır. Kısaca 2015 uzun bir yıl olmuştur…”