Neden icap etti derseniz, bir film kritiği okudum ve hayattan soğudum da ondan. Ülser tadında film kritiği yapan ekolle başım oldum olası hoş değil. Bir film ne kadar güzelse, o tür eleştirmenlerin suratı o şiddette ekşir çünkü. Nedir yani o kadar acıya gark eden bir anlasak? Mümkündür, sanat düzeyinde de icra edilebilir sinema ama güzel kadınlarla güzel adamların başrolde olduğu dev bir şov işidir sonuçta. E, filmlerle bezeli perde bu kadar "güzel" ve coşkuluyken, bir kısım eleştirmen niye ille acıların çocuğudur ki? Bir film korkunç, eksik, kötü, çarpık, yalancı, hırsız, hatta son derece aptal ve vahim olabilir. Ama bu, sinemanın SEKSİ olduğu gerçeğini değiştirmez. Konu benim algımda bu şekilken; Berrin Karakaş'ın "Kelebeğin Amerikan Rüyası" adlı makalesini okudum (Radikal). Ay aman of canım okuyan. Lodosta hortlayan migren ağrısı gibi çöktü başıma o deli soru yeniden: Film eleştirisi nedir ve ne işe yarar?

- Filmi "okumaya", "anlamaya" yarar (ki bazı filmler haddinden fazla muhtaçtır anlatıcıya).
- Filmler/oyuncular/yönetmenler ve tüm o ışıltılı evren hakkında yakası açılmadık bilgiler, teknikler, gizler keşfetmeye yarar.
- Filmi başka başka açılardan görmeye/öğrenmeye/eşelemeye ve sosyal ortamlarda hava atacak doneler edinmeye yarar.
- Enn ama en çok da, sinemayı sevmeye/ sevdirmeye ve "eğlenceyi" büyütmeye yarar.
SONUÇ; Karakaş'ın yazdığı türden eleştirileri okuyunca buz gibi soğuyor insan sinemadan. Hatalarla, haksızlıklarla dolu geçmiş ya da şimdi yüzünden tövbe edip otursun mu yani herkes köşe kırlenti gibi, nedir? Şair öldükten sonra şiirini okuyana, filmini çekene, hatta izleyip o filmi sevene dahi bu denli hınç duymak... Yaşıyor olduğu halde heves ettiği popülerliğe bir türlü kavuşamayanların işi bana göre ancak. Ona hınç duyanlar yüzünden değişecek değil neyse ki gerçek. Tüm kusurlarına (soru işaretlerine) rağmen, yüzünü şiire/şaire/artık olmayan o güzel günlere dönmüş, kendi halinde küflenmeye terk hayatlara canla başla selam durmuş, şiir gibi bir filmdir Kelebeğin Rüyası. İki yitik şairin adı dolaşıyor hiç değilse dilden dile şu film sayesinde, dolaşmasa daha mı iyiydi?

Kolçağı kim kapacak?

Sinema eleştirisinden açılmışken; fiziki bir "mekân" olarak sinemayı eleştiren harika bir makaleye de rastladım. Fikirleri gibi sarı saçlarını da çok sevdiğim Melike Karakartal yazmış. AVM'lerle hayatımıza giren zincir ve marka salonlarda film izlemeye niyetlenen masum seyirciyi bekleyen karanlık serüveni çok çarpıcı anlatmış:

- Meksika dalgası hareketiyle salona girmek.
- Yanındakiyle "kolçağa kolunu kim koyacak" savaşı yapmak.
- Ön koltukta dimdik oturan adam - topuzlu kadın - kukuletalı ergen- kafa kafaya film izlemeye yeminli çift.
- Donduran havalandırma başta olmak üzere her soruya "bilgim yok" cevabını yetiştiren sinema görevlileri.

Gibi gibi reel açılardan sinema keyfini sorgularken, verdiğimiz zaman/enerji/para denklemini bir kez daha düşünmeye sevk ediyor. "Sinemaya gitmek mi? Almayayım, kalsın!" başlığıyla internetten bulup okumanızı tavsiye ederim. Sinematik hafta sonları...

Hello Tweetheart: "Müslüm Baba... Sen şimdi uyuyorsun ve ben Muhterem Nur'u düşünüyorum. Seni en çok o sevdi..." (@sevimgozay)