Son zamanlarda sık sık rastladığımız ‘ünlü olma arzusu’ konusunu ele almak istiyorum. Özelliklede küçük yaş grubu çocukların ‘İlerde neler yapmak istiyorsun?’ sorusuna verdiği cevaplar içler acısı…

Kısa yoldan para kazanma isteği çoğu genci; kurnazca düşünmeye, emek vermeden bir şeylere sahip olmaya, hatta annesi babası istiyor diye zihni kendine hiçbir yararı olmayan düşüncelere odaklamaya eğilimli. Peki, ne yapılmalıdır?

İnsanların ötekine dokunduğu ve faydalı olmaya çalıştığı bir hayat düzeni bu yeni yetişen çocuklarımız ile ne kadar mümkün? Hayatın hızında kendi ile baş başa kalamayan, duygularını masaya yatırıp yüzleşemeyen bir insan maruz kaldıkları ile mutluluğu yakalayabilir mi? Narsisizmin yayıldığı günümüz gençlerine el uzatma vakti!

Kapitalizmin kölesi olduğumuz, ‘ev-iş’, ‘iş-ev’ düzenini gören çocukların hayattan beklentileri gittikçe azalıyor. Kendi anne-babasının hayatın zorlukları ile baş etmekte zorlandığına ve bunu da dolaylı yollardan paraya bağladığına son zamanlarda sık sık rastlıyoruz… “Mutluluk eşittir para” demek diye kodlayan geçler ise bir meslek sahibi olup istediklerini elde edemeyecekleri bir yaşamdansa, kısa yoldan para kazanıp mutlu olmanın yöntemini araştırıyor. Böyle bir düzende de görüldüğü gibi küçük yaşta birçok şeyden etkilenen çocukların hem psikolojisi bozuluyor hem de paranın onları mutlu etmediği gerçeğiyle yüzleşiyorlar. Topu ailelere atarak;

Çocuklarınıza iyi bir ebeveyn olmak istiyorsanız;

• Onlara küçük yaşlarda şu soruyu sorun; ‘Ne yapmak istiyorsun?’

• Mutlaka hayat hedeflerini sorgulayın!

• Onların iyi bir gözlemciye ihtiyacı olduğunu unutmayın…

• Onların arkadaşı olmayın, anne-babası olun! Yeterince arkadaşları var...

• Onlara küçük sorumluluklar vererek, hayatta bir şeyleri başardıktan sonra gelen mutluluğu yaşamalarına olanak sağlayın.

• Emek vermeden başarının gelmeyeceğini, güzel olan her şeyin zor olduğunu aşılayın.

• Onların sevgi, beğenilme ve takdir görme ihtiyacını giderinki bu ihtiyaçları için bir arayış içinde olmasınlar.

• Onları ekrandan uzaklaştırın ki, gerçek hayat için hayal kurabilme yetenekleri geliştirebilsinler.

• Onları bilgisayar oyunlarından ve teknolojinin sunduğu ‘hızlıysan iyisin’ anlayışından uzaklaştırın ki gerçek hayatta sıkılıp üretime geçebilsinler.

• Onlarla sohbet edin ki her konuda fikir üretebilsinler.

• Onlara sabretmeyi öğretin ki; her istedikleri olsun diye beklemesinler. Aksi hâlde istekleri olmadığında bu duygu ile baş edemezler.

Gerçek hayatın mutluluğu para değil, sağlık!

Çocuklara neyi aşıladığımız ise bizim sorumluluğumuzda… Ünlü olmanın bedellerini çocuklara hatırlatmakta fayda var. Tos pembe görünen hayatların nasıl bedeller ödediği hakkında fikir sahibi olmak gerek. Kısa yoldan bir şeylere sahip olma arzusu çoğu gencin asla gerçekleşmeyecek beklentisi… Beklentiler gerçekleşmediğinde hayal kırıklıkları çok olur!

Çocukların kendini ispatlamak için yürüdükleri yolun nöbetinde durun ki yanlış yollarda yürüyüp geri dönülmeyecek hatalar yapmasınlar. Ne demiş Soren Kierkegaard: "Hayat sadece geriye doğru bakarak anlaşılabilir, ama ancak ileriye dönük yaşanabilir."

Anlaşıldığımız zamanlarla yüzleşmek vakti geldiğinde can acıtmasın! Birçok anne baba çocuk sahibi olduğunda bir kimlik bulup ‘Benim kızım-oğlum’ diyerek varlıklarını buluyorlar. Proje çocuk yetiştirip, kendi sahip olmak istediği fakat olamadığı şeyleri çocukları üzerinden hayata dâhil etmeye çalışıyorlar. Onların bir birey olduğunu ve her şeyden çok seçimlerini kendilerinin yapmaya ihtiyaçları olduğunu unutmayın.

Çocuklar anne babalarının hayatlarında yapamadıklarını yapmak için gelen bir uzantı değil, bir bireydir. Her birey gibi onlarında iyi bir rehbere ihtiyacı vardır. Arayışlarımız ihtiyaçlarımızdır. Doğru bir arayış ancak gerçek ihtiyaçların ailede doyurulması ile mümkündür…