Çocuğun kimliğini kazandığı ve sosyal değerlerini öğrendiği ailesi, çocuğun gelişiminde oldukça önemlidir. Sağlıklı ilişki kurabilmenin temelini ilk olarak ailede öğrenir. Yaşadığı aile ortamı kendi geleceğinin temellerini oluşturmaktadır. Hiç kimse ailesini kendi seçemez, öğrenilen davranışların temelinde aileden gördükleri yatar. Çocuğun gelişiminden sorumlu olan anne ve baba çocuğun gelişimi sırasında ayrılma kararı alabilir. Ayrılan bireyler çocuğun gelişimini etkilememeli ve ‘Ne olursa olsun yanındayım!’ mesajını çocuğa her daim vermelidir. İhtiyacı olan güvenli ortamın çocuğa sağlanması gerekmektedir. Sağlıklı kurulan her ilişki doğru iletişim becerilerinden geçmektedir. Saygı, sevgi ve güvenin olduğu bir ortamda çocuğun zarar görmesi olası değildir.

Çocuğa karşı davranışlarda dikkat edilmesi gereken konular;

• Ayrılık kararını anne ve babanın birlikte çocuğa aktarması gerekmektedir. Bu sırada çok zorlanacağını düşünen ebeveyn mutlaka bir uzmandan destek almalıdır. Yaşına, duygusal zekâsına uygun kısa ve net bir şekilde çocuğun anlayacağı dilden çocuğa konuşma yapılmalıdır. Soracağı soruların geneli ‘Annem ve babam ayrıldıktan sonra ben ne olacağım?’ sorusunu içerdiğinden, çocuğun bu konudaki kaygılarını gideren bir iletişim kurulmalıdır.

• Çocuğa acıyarak yaklaşmayın. İnsanlar başına neyin geleceğini seçemezler. Ayrı evlerde boşanmış anne-babanın çocuğu olarak yaşamak, aynı evde sürekli tartışma ortamında olan çocuğun maruz kaldığı psikolojik şiddetten daha sağlıklıdır.

• Çocuğa uzun uzun detaylı anlatımlar yapmayın. Sorduğu sorulara yalansız, yaşına uygun cevaplar verilmelidir. Sizin karı-koca rollerinizin bitmiş olması anne-babalık rollerini bitirmez. Ömür boyu devam eden bu rolün hiç bitmeyeceği güvenini çocuğa vermelisiniz.

• Çocuğu boşanmış olduğunuz eşinize karşı doldurmayın. Neticede siz yetişkinler hata yapmış olsanız da bunun bedelini çocuklara ödetmemelisiniz.

• Kararlarınızı verirken çocuğun iyiliğini ve çıkarlarını düşünerek hareket etmelisiniz. Unutulmamalıdır ki çocuğun içinde bulunduğu aile yapısı çocuğun ruhsal yapısını belirlemektedir.

• Çocuğa eksiklik hissettirilmemelidir. Bu konuda aşırı davranışlar sergilenmemelidir. Örneğin; ayrılan bireyler çocuğun üzerine aşırı düşüp onu şımartmamalıdır ve çocuğun bu durumu kullanmasına izin verilmemelidir.

• Özelliklede boşanma sonrası ebeveynler kendilerini ‘Çocuğum benim yüzümden annesiz ya da babasız kaldı!’ düşüncesi ile aşırı suçlamakta ve çocuğa karşı ya hep ya hiç mantığı ile yaklaşmaktadır. Bu durum çocuğu olumsuz etkilemekte ve sağlıksız bir döneme kapı aralamaktadır.

• Hiçbir şey olmamış gibi davranmak da doğru değildir. Çocukların bildiği hatta sorduklarında yalan ile karşılaşmaları anne ve babaya karşı güvenlerini zedeleyecektir.

• Günlük rutinlerin korunması çocuğa kendini güvende hissettirecektir.

• Duygusal olarak kötü hissedebilen çocuğun ailesi çocuğa bu duygularının normal olduğu bilgisini de vermelidir. Anne ve babasının kendisini anladığını gören çocuk anlaşılmış olmanın verdiği güven ile daha iyi hissetmeye başlayacaktır.

• Oluşacak yeni düzen hakkında çocuk detaylıca bilgilendirilmelidir.

• Özellikle ergenlik sürecinde olan çocuğun duygusal olarak karmaşık duygular içermesi üstüne gelen boşanma haberi çocuğu olumsuz etkileyebilir. Böyle bir durum öncesi mutlaka destek almakta fayda vardır.

Bilinmelidir ki çocukların tepki vermeleri vermemelerinden çok daha sağlıklıdır. Çocuğu etkileyen ayrılığın nasıl yaşandığıdır. Çocukların anlaşılmaya duygularını aktarmaya ihtiyaçları var. Anlamın olduğu her yerde kin ve nefret azalır. Başta öfkelenen çocuğun zamanla ebeveynlerinin ‘anne-babalık’ görevlerinin bitmediğini gördükçe öfkesinin azaldığını fark edeceksiniz.