Bana kalırsa gözden kaçtı ve hiç üzerinde durulmadı. Serdar Turgut, geçen hafta bir anlamda meslek içi dertleşme anlamına gelebilecek bir yazı kaleme aldı. Aslında söyledikleri pek çoğumuzun düşündüğü ama çoğumuzun dillendirmediği kaygılardı.
'Bugünün Türkiye'sinde eğer hükümete gözü kapalı destek verenlerden değilseniz, köşe yazarlığı yapmak son derece riskli bir meslek oldu. Hatta bağımsız olmaya çalışan köşe yazarı açısından mesleği maden işçilerinkinden bile riskli hale geldi' diyor.
Biraz uzun ama önemli bir alıntıyla devam edelim:
'Herkes [AK Parti'nin alacağı] yüzde 50'ler civarında oydan bahsediyor. Bunun olması halinde 13 Haziran sonrasında köşe yazarlığı daha da imkansız hale gelecek. n Bu da genel kalitenin düşmesi anlamına geliyor; çünkü adlarına yandaş denen yazar grubu maalesef kendi içinden kaliteli düşünüp yazabilen yazarlar çıkaramadı. Bu nedenle onların yandaşlığı, genel derin kalitesizlikleri nedeniyle hem kendilerine hem de iktidara ve Türkiye'de yazarlık mesleğine büyük zarar verdi. n Yandaş olmayanlar da bu ortamda istedikleri gibi yazı yazamadıklarından memlekette gazete yazarlığı ölmeye yatmış durumda. n İçinde var olduğum genel durum bu.'
Serdar Turgut, kendisine çıkış yolu olarak artık siyasi yazarlığı tamamen bırakma kararı aldı. Bundan böyle eskiden olduğu gibi sadece mizah yazacak.
Pek çok köşe yazarının deklare etmeden farklı konular yazmaya, siyasetten uzak durmaya çalıştığı bir ortamda önemli bir tavır. Ama tavırdan ziyade bir anlamda bu mesleği sürdürmek, bu meslekten hayatını kazanmaya kararlı pek çok kişi için bir zorunluluk.
Ya iktidara gözü kapalı destek vererek köşe yazarlığı yapacağız, ya da diğer ilgi alanlarımızı köşeye yansıtıp bu sayede hayatımızı kazanmaya çalışacağız.
Bir gazetecinin işsiz kalması, ne yazık ki bir başka sektörde yaşanan işsizliklere benzemiyor. Öncelikle gazetecilik mesleğini yapanlar bundan başka bir iş bilmiyor, gece gündüz bu işle yatıp kalktığımız için beyinlerimiz başka türlü çalışmıyor. Dahası, medya sektöründe iş olanakları çok daha sınırlı.
Bu açıdan Serdar Turgut'un sessiz 'isyanının' üzerinde durulması, tartışılması gerektiğine inanıyorum. Bu yenilmiş, vazgeçmiş ruh hali üzerinde durmalıyız.
Serdar Turgut bu sürecin bir anlamda işine geldiğini, zaten siyaset yazmaktan hoşlanmadığını belirtiyor. Oysa bu bir anlamda mesleki bir intihar: Polarizasyonun çok baskın olduğu ortamlarda mizah, popüler kültür gibi konulara değinenler her zaman ikinci plana itilmeye mahkum. Mesela ABD'nin pek çok büyük yazarı Vietnam Savaşı sırasında aldıkları tutumlarla adlarını duyurdu.
Böylesi dönemlerde yazarlığı alınan tavırlar büyütüyor.
Kaldı ki bunu mecbur kılan çok kuvvetli bir 'okur baskısı' da var: 'Türkiye'de neler oluyor, sen nelerle uğraşıyorsun' eleştirileri yeteri kadar çoğalırsa okur kendisine alternatif mecralar aramaya başlıyor. Son dönemlerde insanların evlerine aldıkları gazeteleri değiştirmeleri, yıldızı parlayan yazarların değişmesi de önemli bir gösterge.
Fakat bu aşamada okurların da köşe yazarlarının konu seçimlerine daha hoşgörülü yaklaşmaları gerekiyor.
Ben çevremdeki pek çok kişinin aksine Adalet ve Kalkınma Partisi'nin önümüzdeki seçimlerde de çok kuvvetli bir oy oranıyla iktidara geleceğine inanıyorum. Doyuma ulaştığı ve bu aşamadan sonra sadece aşağıya inebileceği analizlerine pek ihtimal vermiyorum. Bunların mahallemizin kendi kendini mutlu etmek için inandığımız yanıltıcı tahminler olabileceğini düşünüyorum.
Ayrıca, rasyonel olarak baktığımda iktidar partisi dışında alternatif hiçbir muhalefet odağının da eşit dinamizm vaat etmediği ortada.
Eğer iktidar partisi kuvvetlenerek göreve gelirse kuşkusuz Türkiye'deki pek çok kurumla beraber köşe yazarlığının seyrini de yeniden düşünmemiz gerekecek.
Bu tartışmayı gecikmeden, hatta 13 Haziran sabahını beklemeden yapmakta fayda var.

Fransa sınavı
Bugünlerde MHP'lilerin kasetleri çıktıkça Fransa örneği daha sık veriliyor. Mitterrand'ın gayri meşru kızının basın tarafından bilinmesine rağmen nasıl yıllarca gizlendiği örnek gösteriliyor. Fransa'nın mahremiyete saygı ve etik konusunda verdiği çok güzel bir sınavdır bu kuşkusuz.
Fransız toplumu ilişkiler, evlilik, seks konusunda bu kadar açık olmasaydı, bayrağında taşıdığı özgürlük fikrini benimsemeseydi basın böyle davranır mıydı? Tabii ki her ülkenin basını, siyaseti o toplumu yansıtır.
Önceki gün New York'taki otel odasında bir temizlik görevlisine tecavüze yeltendiği iddiasıyla apar topar uçaktan çıkarılarak tutuklanan IMF Başkanı Dominique Strauss-Kahn da bir Fransız. Fransız sosyalistlerinin Cumhurbaşkanı adayı olarak görülüyordu.
Amerikan toplumu cinsellik söz konusu olduğunda diğer Batı ülkelerine kıyasla çok daha muhafazakar. Fransız televizyonuyla Amerikan televizyonunu kıyasladığınızda da bu farkı görebiliyorsunuz. Ayrıntılar henüz ortaya çıkmadı ama Strauss-Kahn'ın Amerika'da 'tecavüz' olarak yorumlanan davranışları Fransa'da başka türlü anlaşılabilir.
Ama daha önemlisi, bakalım bu skandal Cumhurbaşkanlığı adaylığını nasıl etkileyecek. Fransız halkı sineye çekecek mi yoksa cezasını verecek mi?

Karalama kampanyası
Herkes kitap ekine çıkmak istiyormuş, herkes orada görünme peşindeymiş, görünmeyenler de sinir krizi geçiriyormuş, kıskanıyormuş! Radikal'in editörlerinden birinin bana verdiği yanıt bu... Tirajı twitter takipçi sayıma bile ulaşmayan bu küçük gazetenin kendini gördüğü dev aynasına bakar mısınız?
'Kitap eki çıkarıyorsan çıkan bütün kitaplara yer vermen senin gazetecilik görevindir, bunu yapmadığın için kötü gazetecisin' diyorum, okuduğunu bile anlamıyor. Bir de kültür-sanat gazeteciliği yapacak...
Benim yazım üzerine şimdi panikle, üstlerinden gelen talimatla apar topar kitabımı tanıtmaya karar vermiş. Belli ki 'İmha Planı' kitabıma karşı bir karalama ve itibarsızlaştırma kampanyasına hazırlanıyorlar: 'Özel yetkili' muhabirlerini bu işle görevlendirmişler. Hedefte ben varım.
'Gazeteciliğiniz kişisel hesaplara dayalı' deyince de bozuluyorlar sonra...
Oyununu deşifre ediyorum, etmeye devam edeceğim.