Bazı insanların yaşamı nedense hep terör olaylarıyla kesişir. Yetenekli olanlar bundan kendilerine yeni kazanç kapıları oluşturur. Özel bir becerileri olmayanlar ise şiddet ortamında yok olup giderler. Yetenekli Bay Aydın Doğan birinci kategoridendir.
1979 yılında Milliyet Gazetesi Genel Yayın Müdürü Abdi İpekçi gazeteyi satmak isteyen Karacan Ailesi’ne şiddetle direniyor ve satış gerçekleşmiyordu. Tarihin en büyük teröristlerinden Mehmet Ali Ağca, İpekçi’yi öldürünce bu düğüm kendiliğinden çözülmüş oldu. Becerikli Bay Aydın Doğan bu mucizevi durumdan yararlanarak Milliyet’i satın aldı ve medyaya adımını attı.
1994 yılında Hürriyet Gazetesi sahibi Erol Simavi ülkedeki şiddet olaylarından adeta bunalmıştı. Aleyhinde dedikodular dolaşıyor, birtakım insanlar adını 1988 yılındaki Özal suikastına karıştırmak istiyorlardı. Cumhurbaşkanı Özal ölmüş, başta gazeteci Uğur Mumcu olmak üzere birçok aydın faili meçhul cinayetlerin kurbanı olmuşlardı. Bu ortamda Simavi aniden ülkeyi terk etme ve medyadan çekilme kararı aldı. Becerikli Bay Aydın Doğan ikinci mucizeyi de ıskalamadı, Hürriyet’i de aldı, artık imparatordu, başbakanları evinde pijamayla karşılayabilirdi.
Aydın Doğan’ın yakınları da kendisi gibi becerikliydi, sağkolu olan ünlü gazeteci bir başka genel yayın yönetmeni Çetin Emeç’in 1990 yılında öldürülmesi sonucunda onun yerini alıverdi. Kızlarının hepsi ünlü ailelerin veliahtlarıyla evlenmişti, 1995’te dünya evine giren kızının kocası ise çok daha ünlü bir işadamının yeğeniydi. Aydın Doğan’ın dünürü sayılabilecek bu insan DHKP-C’li teröristler tarafından aradan bir yıl geçmeden öldürüldü. Bu terör eyleminden sonra ortaya çıkan karmaşık uluslararası ilişkiler ve aile içi sorunlardan sonra Aydın Bey’in damadı kendi başına bir iş kurarak hava taşımacılığına atılırken eşi hanımefendi de Doğan Medya’nın en yetkili ismi oldu. Bu cinayetten birkaç hafta önce Fransa’da hapiste bulunan birkaç DHKP-C’li serbest bırakılmasaydı bütün bunlar yaşanmayacaktı. Bir mucize daha.
Görüldüğü gibi Bay Aydın Doğan terör konusunda neredeyse ailevi denebilecek deneyimlere, şiddetin algısı ve propagandası hakkında engin medya birikimine sahiptir. Kaldırıma uzanmış bir meslektaşın cenazesi, kurşunlanmış vücutlar, gökdelenin 25’nci katında kanlar içinde yatan bir hısım… Bu görüntüler Bay Aydın Doğan’ın bilincinden silinmiyordur herhalde. O halde nasıl oluyor da, şehit başsavcıyı beynine tabanca dayanmış şekilde gösteren bir fotoğraf Hürriyet’in internet sitesinde, üstelik de yasak kararına rağmen yer alabiliyor?
DHKP-C’nin terörist niteliğini yakından bilen Doğan ve kızları hükümete karşı öyle bir nefret söylemi içindeler ki bir adalet mensubunun katillerine ‘eylemci’ tanımlaması yapılmasına izin verebiliyorlar. Gazetelerinde örgütün bayrak ve flamasını sonradan özür dilemek üzere yayınlıyorlar. Şehit Başsavcıyı kendi okurlarının önünde kötü gösterebilmek için İhvan’dan yollanan başsağlığı mesajını ‘bakın işte o savcı İslamcıydı’ dercesine ön plana çıkarabiliyorlar. Bu vahşi terör eylemini ‘o öyle olmasaydı, bu da böyle olmazdı’ cinsinden mazeretlerle haklı gösterme gayretlerini teşvik edebiliyorlar.
‘Onlar yolcu, biz hancı’ sözleriyle tanınan Bay Aydın Doğan, hükümet etme alışkanlıklarına AK Parti iktidarında bir son vermek zorunda kalmıştır ve bundan fena halde rahatsızdır. Eski güzel günlerinin geri gelmesi için kendi medyasında terör eylemlerini bile neredeyse hayırhah bir gelişme olarak değerlendirmektedir. Ancak ne Türkiye eski Türkiye ne de kamuoyu eskisi gibi gözü bağlıdır. Fransa’da, ABD’de son şiddet olaylarından sonra gördüğümüz gibi terörü övmek suçtur ve kimsenin yasa önünde imtiyazı olamaz.
Kimse kimseyi aldatmasın, Türk okuyucusu Aydın Doğan’ın kendi çıkarları öyle gerektirdiğinde ne kadar şiddetle, hatta üslup ve düzey kaygısına bile kapılmadan teröre karşı çıktığını iyi biliyor. Hürriyet’in 90’lı yılarda DHKP-C eylemleriyle ilgili attığı manşetlerdeki ‘hainler,’kansızlar,’alçaklar’ şeklindeki ifadeler herkesin hatırındadır. Değişen nedir? Gördüğünüz gibi geçmiş her zaman peşinizdedir, gün gelir sizi yakalar.