Meselenin taktik ve siyasi kulis boyutlarına yoğunlaşmış, yahut ülkeyi sevme kodlarının sadece kendilerinde olduğunu düşünenler arasında bu cümleleri naif bulanlar çıkabilir.
Dert etmem.  
Şairin "kuvvetli hafıza kuvvetli ıstıraptır" dediği türün mensubu olarak; bir çocuğun dünyaya geliş mucizesini, hangi emeklerle büyütüldüğünü öğrenmelerini dileyebilirim onlardan. "Zaten" bilenlere ise hatırlama çabasına girmelerinin değeceğini... 
Her Allah'ın yaz mevsiminde, gençlerin onar onar öldüğü bir ülkede yaşamak ruhumu kemiriyor.  
Evlat kaybının bu kadar kanıksanması ağırıma gidiyor. 
Uykusuz bırakan gaz sancıları, ilk adım, ilk gülüşlerinin her birinin yaşama sevincini çoğalttığı binlerce hane, hiç değilse bugünden sonra darmadağın olmasın istiyorum.  
Çözüm sürecini bu yüzden önce kalben destekliyorum.   

GAZETECİ KAMU GÖREVLİSİ DEĞİL
Bununla birlikte, gazetecilik tarihim annelik tarihimden eski. Süreci kalben desteklemek, basın özgürlüğü tartışmasında susma sonucunu getirmemeli. Bir kimliğin hissettirdiği "doğru", başka bir kimliğin doğrularına gözümüzü kapatma sonucunu getirmemeli. 
Her şeyin birbirine karıştığı puslu bir tartışma alanındayız. Onları ayıralım önce: 
- İster rutin, ister sarsıcı olsun; bir haberin, haber değeri taşıması ayrı; içeriği, kaynağı ve sonuçlarının kime yaradığı ayrı konulardır. Habercilikten başka kaygısı olmayan muhabir, haberin kime yarayacağını düşünerek adım atmaz. 
- Gazeteci kamu görevi yapar. Ama gazeteci kamu görevlisi değildir. 
- Çok esrarengiz, sofistike olduğu düşünülen haberler, sanılandan olağan, basit bir yol izlemiş olabilir. 
- Gazeteciler ile politikacılar aynı yerde dururlarsa, bu sıfatların anlamı kalmaz. Gazeteci ile politikacı başka yerde durdukları için, gördükleri de farklı olur. 
- Çözüm sürecinin kendine özgü zorluklar içermesi, gazetecilikten feragat talebine yol açarsa basın özgürlüğünden söz edemeyiz. 
- Böyle süreçlerde gazetecilere düşen, haber yapmaktan vazgeçmek değil; haberin doğruluğu ve maddi unsurları konusunda olağan zamanlara göre daha fazla titizlenmektir.   

SERİNKANLILIK DA SÜRECE DAHİL 
Doğru; Başbakan Tayyip Erdoğan, bu süreci siyasi yaşamının belki de en büyük riskini alarak başlattı. Doğru; dikkatli, hassas ve sabırla götürülmesi gereken bir zorlu süreçten geçiyoruz.  
Ama Erdoğan'ın grup toplantısındaki öfkesi yıkıcıydı. "İmralı tutanakları" haberini sesini yükselterek "böyle bir yayını yapmak kesinlikle basın özgürlüğü değil" diye sert eleştirdi. Ardından da "sansüre ilk önce biz karşı çıkarız" deme ihtiyacını duydu. İlginçti. 
İhtimal ki Başbakan, "sansürcü" olarak algılanmak istemiyor. O zaman da şu soru meşrudur: "Bu kadar sert bir çıkıştan sonra formel bir sansüre gerek kalır mı?" 
Çözüm sürecini kalben destekleyen bir anne, çeyrek yüzyılı da geride bırakmış bir gazeteci olarak diyorum ki; öfkeyi soğukkanlılıkla ikame etmek de "sürec"in bir parçası olmak zorunda.