Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan'ın, iş forumları için çıktığı Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri temaslarını izliyoruz. Yaklaşık 150 kişilik heyet, siyaset, bürokrasi, iş dünyası ve medya temsilcilerinden oluşuyor.
Uçakta dağıtılan program kitapçığına göz atarken; dış gezilere, muhalefet partilerinden de birer vekil davet etme geleneğinin sürdüğünü görüyoruz.
AK Parti'den de iki, CHP, MHP ve BDP'den birer olmak üzere toplam beş milletvekili, (Hüseyin Üzülmez, İhsan Şener, Namık Havutça, Durmuş Ali Torlak, Esat Canan) uçakta.

UMRE

İstanbul üzerinden, üç saat 15 dakikalık bir yolculuğun ardından, seyahatin ilk durağı olan Cidde'ye perşembe geceyarısı vardık.
Cuma, Suudi Arabistan'da resmi tatil. Kutsal topraklar Mekke de Cidde'ye karayoluyla bir saat 15 dakika mesafede olunca; isteğe bağlı umre ziyaretleri kaçınılmaz oluyormuş. (-muş diyorum; zira bu güzergahın geleneklerine aşina olanlardan farklı olarak, bu Suudi Arabistan'a benim ilk gidişim.)
Cidde Hilton'a vardığımızda, umre yapmak isteyenler üç ayrı gruba bölünüyor. Sonra o gruplar da ikiye, üçe. Heyetteki tek kadın gazeteci benim. (Toplamda da üç kişiyiz galiba.)
Sabaha karşı yola çıkan gruplara katılmak yerine, Mekke ziyaretini ertesi gün tek başına yapmayı tercih ediyorum.

REVAKA GİREN VİNÇLER MANEVİYATI DA DELİYOR

Cidde-Mekke otoyolu tıklım tıklım. İklim uygun; günlerden de cuma olunca manzara hep böyle olurmuş. Dümdüz yolda, serin bir yolculuğun ardından, bindiğim taksi, beni  Harem-i Şerif'in önünde bıraktığında, ilk duygum şaşkınlık oluyor.
Evet; burada Osmanlı mirası revakların söküldüğünden tabii ki haberdardım ama gözle tanıklık bambaşkaymış. Söküm yapan sayısız vincin, Kabe siluetinde yarattığı bozulma, gerçekten manevi bir facia.
Yanısıra, KFC tabelasının Kabe'yle bu kadar iç içe girmesi de ayrı bir hayalkırıklığı yaşatıyor.. Sadece KFC değil aslında.. Kabe alanı, ciddi biçimde ticari merkezlerin kuşatması altında. Ve böyle bir ortam arzu edilen, niyetlenilen uhrevi havayı ciddi anlamda örseliyor.

EMANET ABAYA KONFORU (!)

Kadınların, kamusal alanda örtüsüz dolaşamadığı bir ülkeye doğru yola çıkarken, 28 Şubat'ın yıldönümü vesilesiyle iç gündemdeki konulardan birinin başörtüsü olması, şüphesiz bir tesadüftü.
Tabii ki bulunulan ülkenin koşullarına kısa süreli uyum sağlama zorunluluğunun, gazeteciliğin gereklerinden biri olduğunu biliyordum. Ama bu, beş yıl önce İran'da takmak zorunda kaldığım başörtüsü azıcık kaydı diye Devrim Muhafızı'nın uyarısına maruz kalan beni rahatlatmaya yetmiyordu.
Nitekim, dışarıya çıkıp biraz tek başına yürüyüp yürüyemeyeceğimi sorduğum otel görevlisi, "Güvenlik açısından elbette" dedikten sonra, pardesümün uzunluğunu süzdü. "Ancak böyle değil. Abaya giymek zorundasınız" diye ekledi.
O an beş yıldızlı otelde konaklamanın nimet ve konforunu (!) bir kez daha hissedecektim:  Düşünün bir kadın olarak abaya aramak zorunda kalmıyorsunuz. İstediğiniz beden abayayı, otel görevlisi odanıza kadar getiriyor.
Bu arada Suudi Arabistan'da hizmet sektöründe Araplar'ın değil, Asyalılar'ın, özellikle de Endonezyalılar'ın çalıştırıldığını not düşeyim. Ucuz işgücü de böyle birşey işte.
Bu pazarlık bu kadar. Siz bu satırları okurken, heyet Riyad'a geçmiş olacak. Yarın görüşmek üzere.