Geçen gün 60 yaşında, evli ve 30 yaşında bir erkek annesi olan danışanımla çalışırken, birden “0ğlum da bana hiç yardımcı olmuyor” deyiverdi. “Oğlunuzdan nasıl bir yardım bekliyorsunuz?” diye sordum. “Hiç olmazsa odasını toplasa” dedi… “Zaten evlenmedi de…”
Bu hanım, kocasının mükemmeliyetçiliğinden öylesine yorulmuştu ki, kendi evinde rahat edemez durumdaydı. Koca, aman tencerenin kapağı yana kaymış, gibi bahanelerle köpürebiliyordu. Çalışmalarımızın sonucunda danışanım, kocasına kendisini ben diliyle ifade etmeyi öğrendi, ne hissettiğini anlatabilmeye başladı; kocada da küçük küçük ama önemli değişimler başladı. Çünkü danışanım, ne istediğine ve ne istemediğine karar vermeye başlamış, önceliklerini belirlemişti.
Sonra, biraz da oğluyla ilişkisine baktık. Oğlundan pek memnun görünmüyordu, hatta onunla ilgili hayal kırıklığı yaşıyor ve bu durumu ister istemez kendisine mal ediyordu. 30 yaşında odasını toplamayan, kız arkadaşı olmayan bir adamdı bahsettiği…
Aklıma Nasrettin Hoca’nın bir fıkrası geldi, size bu fıkrayı hatırlatayım istiyorum. Çünkü, bizler eşimizi, çocuğumuzu şikâyet ederken, bu fıkrayı hep aklımıza getirmeliyiz…
Bir gün Nasreddin Hoca’nın eşeği çalınmış. Can sıkıntısı içinde durumu komşularına anlatınca her kafadan bir ses çıkmaya başlamış.
Birisi:
- Hocam, niye ahırın kapısına iyi bir kilit takmadın sanki?
Bir başkası:
- Evine hırsız giriyor da senin nasıl haberin olmuyor? demiş.
Bir diğeri de :
- Hocam demiş, kusura bakma ama eşeğin çalınmasına en büyük sebep yine sensin. Çünkü doğru dürüst bir ahırın bile yok. Nerden baksan dökülüyor. Hoca kızmış :
- Yahu demiş, iyi, güzel de kabahatin hepsi benim mi? Hırsızın hiç mi suçu yok?
ÇOCUĞUN HİÇ Mİ KABAHATİ YOK?
Evet, çocuk odasını toplamıyor, “Çocuğun hiç mi kabahati yok” diyebilirsiniz… Çok da haklısınız? Fakat çocuklarımıza bebeklik yaşlarından itibaren ayına-yaşına uygun sorumluluk vermeyen, her işi kendisi gören de biz anneleriz… Ona, “Odanı topla” diyene kadar, “Ben odayı toplayıp çıkıyorum” derseniz, -her şey tam da istediğiniz gibi kontrolünüzde olur, daha doğrusu siz öyle sanırsınız- fakat çocuk 30 yaşına geliverir, koca ile 40 yıllık evliliğiniz olur ama kendinizi evinizde çocuğunuzun, 40 yıllık eşinizin yanında değerli, önemsenir, hatta sevilir hissetmezsiniz… Çünkü onca yıl siz kendinize sevgiyle yaklaşmamış; iş-güç, ev düzeni yürüsün, aman ha aksamasın, her şey yerli yerinde olsun diyerek; ilişkileri, ilişkilerdeki sorumlulukları, ben diliyle kendini-hissini ifade etmenin önemini ve güzelliğini çoktan unutmuşsunuzdur.
60 yaşındaki bu danışanım, kendini yeniden hatırlamaya niyet etti, çok da kararlı ilerliyor; siz de adım atın!.. Kendini hatırlamak ve kendini, isteklerini, istemediklerini ifade etmek gibisi yok!..
Öte yandan, tabii ki, herkes kendi sorumluluğunu almalı, çocuklarımız da; ve bunudoğumdan itibaren ancak bizden öğrenebilirler… Sorumluluk alan anne ve babalarından…

'Hadi evladım, odanı toplasana' demekle olsa, iyiydi!