Terör örgütü PKK’nın ideolojik ve politik programı ve ona dayanan stratejik hedefleri bir sorunun cevabını açıkça ortaya koymaktadır. Zaman zaman PKK ile siyasi parti sanki ayrı varlıklarmış gibi kabul edilip ‘Partinin neden PKK’ya mesafe koyamadığının’ sorulması, bu konuda kafa karışıklığı yaşandığını göstermektedir. Konuyla ilgili yazıp çizenlerin bile meseleyi, bütünüyle bu ‘ideolojik dilin’ dışında akıllarına geldiği gibi anlatmaya çalışmaları sadece kendileri açısından değil kamuoyunun oluşumu açısından da ciddi bir sorundur.

Meselenin anlaşılması açısından önce şu hususun belirtilmesi gerekir: “PKK’nın uyguladığı terör tesadüfen seçilmiş bir yol değildir, örgüt terörü bir yöntem olarak benimserken, kendi ideolojik hedeflerine ulaşacak bir stratejiye göre davranmaktadır. Bu ideolojik anlayışa göre, şiddet örgütün politik faaliyetinin önünü açan ve hedefe ulaşması için vazgeçilmez bir yaklaşımdır.”

Terörün siyasete uzanması

Terör yapılanması, PKK’ya bağlı muhtelif örgütlenmeleri kapsayan bir ağa sahiptir. KCK Anayasası’nda bu örgütlenme ve mücadele sürecinde farklı düzeylerdeki yapılara hangi rollerin verildiği açıklanmıştır. Burada silahlı mücadele ve siyasi mücadeleyi yürüten yasal parti yapısı arasında hiyerarşik bir işbölümü bulunmaktadır ki partinin silahlı unsurlara itaat etmesi mecburiyeti vardır. Bir anlamda, parti örgütsel şema içinde örgütün merkez yapısına bağlı silahlı unsurların altında bir konumda olduğu için ‘onu kurumsal bir şahsiyet’ olarak görmek anlamsızdır.

“Beşiktaş katliamını yapan örgüte karşı Meclis’teki üç parti ortak bir bildiri yayımlayarak, bu cinayeti gerçekleştiren PKK’yi lanetlerken etno-faşizan bir siyaset takip eden partinin sözcülerinin ‘kimden gelirse gelsin’ türünden sanki uzaydan gelen adamların gerçekleştirdiği bir eylemi kınamaya kalkışmaları, doğrudan doğruya onların terör yapılanması karşısında tavır alabilecek herhangi bir iradelerinin bulunmadığını ispatlamaktadır.”

Yapılan tartışmalarda bu parti adına konuşanların söyledikleri, nerede durduklarını ortaya koyduğu gibi işlevlerinin ne olduğunu da açığa vuracak niteliktedir. Söylenenlerden ilkinde, ‘PKK silahlı mücadelede her yolu denemektedir ve denemeye devam edecektir! Türkiye’nin örgüte karşı ortaya koyduğu mücadele yıllar itibarıyla göstermiştir ki ne kadar militan öldürülürse öldürülsün örgüt pes etmemekte, eylemler bitmemektedir; silahlı mücadeleyle bu örgütün sonunu getiremezsiniz; o halde gelin masaya oturup siyasi bir çözüme varalım’ denilmektedir.

Şiddeti kutsayanlar

İşin ilginç tarafı, Türk Silahlı Kuvvetleri içinden bazı üst düzey yöneticilerin de bu tür iddiaları neredeyse tekrarlayarak, kendilerine göre ‘teröre karşı politika önermeye’ kalkışmış olmalarıdır ki bu durum, onların meseleyi anlamaktan ne kadar uzak olduklarını göstermektedir. Silahlı unsurlarla, eylemler ve terör üzerinden kendini üreten bir yapının ‘eylem yapma gücünü yok etmeden’ terörle mücadele etmeyi düşünen bir ‘asker aklı’ simetrik olarak örgütün stratejisine mahkûm olmaktan kurtulabilir mi?

“Parti sözcülerinin bu ifadesi, açıkça ‘örgüt öldürmeye, cinayet işlemeye devam edecektir’ tehdidini taşımaktadır ki bu; katliamların ‘devleti bir siyasi çözüme mecbur bırakmak’ maksadıyla yapıldığı itirafını da içinde barındırmaktadır.” İkinci mesele, partinin silahlı saldırılara, cinayetlere kısaca terör eylemlerine dönük bir savunma anlayışıyla ‘kamuoyu oluşturma’ ve uluslararası düzlemde örgütün dış bağlantılarını kurarak ‘Türkiye karşıtı bir lobicilik faaliyetinde’ aktif rol alması gibi bir işlevinin olmasıyla ilgilidir. Kısaca etno-faşizim partizanlığı, bugün terör eylemlerini, cinayetleri haklılaştırma ve mazur gösterme hareketidir. Bu bir ‘siyaset’ biçimi midir?