Geçen haftalarda içinden 'sushi' geçen bir yazı yazmıştım.  O yazıdan sebep; benim Japon mutfağına ilgili olduğum düşünülmüş. Yeni başlattıkları sushi yapımı derslerine davet etmek istemişler. Daha daveti duyar duymaz 'Tamam ben geliyorum' dedim. Bana sıra dışı bir meşgale olsun da ne olursa olsun...
Organizasyon Esra Zarakol'da. Ama ben ne kim geliyor diye sordum, ne kaç saat sürecek diye... Tek bildiğim perşembe saat 16:00'da Nişantaşı Sushico'da olmam gerektiği.
Ve işte perşembe saat 16:00, ben sözleştiğimiz üzere Sushico'dayım...
Aman Tanrım, o da ne!  Etraf kamera kaynıyor... Meğer bizim sushi kursu ünlü kaynıyormuş.

Hatta 'sınıfın' en sıradan öğrencisi benmişim.
Her zamanki iddiasıyla Deniz Berdan öğrencilerden biri mesela. Ne yiyor bu kadın ya da hangi egzersizleri yapıyor diye bakakalmaktan avucumun içindeki pirinçler lapaya döndü!
Peki ya Ezra ve Tuba Çetin kardeşlere ne demeli. Kendi tasarımları olduğunu düşündüğüm iddialı kıyafetleriyle sınıftaki yerlerini almışlar. Bir de üstelik sushi yapmayı zaten biliyorlarmış!
Sıramı Kadir Doğulu ile paylaşıyorum... Bir nevi sıra arkadaşıyız da denebilir. Çıkmaza girdiğimiz an birbirimizin yardımına muhtacız!
Hocamız Japon Şef Yutaka Hoshino esprili ama disiplinli biri. Yapmamız gerekenleri sadece bir defa  gösteriyor.
Ve çığlık çığlığa o yosunların uçlarını birbirine yapıştırmaya çalışmamızı, pirinci dozunda kullanmamızı, sushileri parçalamadan kesme çabamızı uzaktan izliyor.
Bu sushi işinde başarı sağlamanıza diğer hiçbir yemeği güzel yapıyor olmanız katkı sağlamıyor. Yemek bilgisi ve damak tadından çok el becerisi, el çabukluğu gerektiriyor.
El sanatlarında başarılı olan biri çok da güzel sushi yapabilir bence...
Ayrıca  bu iş biraz değil bayağı zor. Sushi yapımında en önemli malzemelerden biri olan deniz yosunu başınızın birinci belası! Şöyle ki; pirinci ıslatmadan yosuna yapıştırmanız mümkün değil ama yosunda ıslandığı anda küçülüyor. Yani acayip hızlı hareket etmelisiniz.
Eh hafif hırs yapmama neden olacak kadar başarılı sınıf arkadaşlarımı da es geçmeyin! Oysa yalnız başıma olsam 'rol'ümün düzgünlüğü filan pek de umrum değil!
Bunlar benim yaşadığım  zorluklar, siz bir de masadaki meşhurların halini düşünün. Kan ter içinde, karizmayı da çizdirmeden sushisini yapmaya çalışan Deniz Berdan mesela... Kadının burnuna uzatılmış bir mikrofon ve büyük ihtimalle övünmeyeceği sushilerini çeken bir kamera.
Her şey bir yana, o kadar güldüm, o kadar eğlendim ki anlatamam. Elbette Bay Hoshino için epey zorlu bir sınıftık ama  çok eğlendik.
Çocuklaştık... Terapi gibi geldi...
Bizim sınıfın en başarılı öğrencisi Kemal Doğulu'ydu.. Bu durumun oldukça farkında, önündeki tabakta eserlerini gururla sergiliyordu.
Geri kalan hepimiz haşattık. Ama ikinci dersten sonra çok daha iyi olacağımıza eminim. En azından çiğköfte görünümünden biraz uzaklaşabilirsek ne ala!
Sözün özü; üç ay boyunca Sushico'larda sushi dersi alabilirsiniz. Her cumartesi- pazar... Bence gidin ve eğlenin. Aman öyle antipatik insanlar gibi işi fazla ciddiye alıp etrafınızı sinir etmeyin sakın. Alt tarafı bir sushi kursu ve inanın o masada çok komik şeyler yaşanıyor!