B.

Geçtiğimiz günlerde Kadıköy'de bir restorana girdik. Yemek yememişiz karnımız aç, hemen ayaküstü bir şeyler yiyeceğiz. Menüyü inceledik, küçük harflerle yemeğin içinde neler olduğu yazıyor malum. Sipariş etmeyi düşündüğüm yemekte domuz olduğunu gördüm. Kalktık restorandan.

Hemen yan sokakta tavuk kanadıyla meşhur bir başka restorana gittik bari tavuk kanadı yiyelim dedik. Fakat reseptörlerimiz uyandı bir defa, didik didik ediyoruz menüyü. Bir baktık burada da tavuğun piştiği ızgarada domuz pişiyor. Daha evvelden yemişliğim var burada. Adamın adı tavukçuya çıkmış, domuzdan şüphelenir misiniz?

Tadımız kaçtı kalktık bir başka yere gittik. Yemek yapacak vaktimiz de imkanımız da yok. Simit kemirsek mi acaba diye düşündük fakat henüz kahvaltı etmemişiz akşamın beşi olmuş. Doğru dürüst bir şeyler yemek lazım.

Restoranların ismini elbette vermiyorum. Fakat gördüğüm sahne şu; Kadıköy'de hamburger, makarna, sandviç, pizza gibi şeyler yiyeceksiniz domuz kullanım oranı sandığınızdan daha yüksek. Kullanan kullanmayan restoran oranı sanırım birbirine denktir.

Dert edindim internetten araştırdım restoranların ve burgercilerin menülerine baktım. Oran çok yüksek!

İnanın umurumda değil kim ne satmış, kim ne yemiş, kiminle yemiş. Fakat burası Türkiye. O doğru olmadığını hepimizin bildiği %99'u Müslüman sakızını çiğniyor değilim. Fakat dindar olsun dinsiz olsun insanımız domuz yemez. Avrupa'da Koşer servis yapan restoranların kapısında bulunan işaret gibi bir işaret koymalı bu restoranlara diye düşündüm zira ihtimal vermediği için menüyü de incelemeyerek sipariş veren bir müşteri pek tabii ki farkına varmadan hınzırı yiyebilir, pek çoklarınız yemiş olabilir.

Dedim ya dert edindim bir twit attım, "domuz satan restoranların kapısına bir uyarı işareti koymak lazım" diye. Her şeyi boş verin gastronomik bir dürüstlük, potansiyel müşterinize saygı gereğidir. Tweetime gelen cevapları görenleriniz olmuştur. Hakaretin bini bir para. Ahmakça bir sağırlıkla meseleye yaklaşmayıp bu adam ne talep etmiş diye düşünen yok. Sadece ben bu kimliğimle bir şeffaflık talebinde bulunmuş ve çok haklı bir zarureti dile getirmişim. Demişim ki beni daha restoranınızda girmeden uyarın burası alelade bir Avrupa şehri değil, Türk'ün İstanbul'u. Biz de ona göre tercihimizi yapalım oturalım yahut oturmayalım. Hem farkına varmadan yemek tehlikesinden bizi koruyun hem de restoranınızda girip menüye bakıp kalkan müşteri durumuna sokmayın bizi. Bu kadar!

Bu talebi dahi hazmedemeyen bir kötü güruh var karşımızda. İstiyorlar ki biz sinelim, pusalım, o hiçbir hususta talepkâr olmayalım. Ve gündem bunların dejenere, tutarsız, tatmin olmaz talepleri ile meşgul olsun. Fakat biz asla konuşmayalım bizim hiçbir talebimiz olmasın; mümkün olsa yok olalım.

Maalesef Türkiye'de yaşamanın faturası, bir de internet kullanıyorsanız eğer, bu görgüsüz, görmemiş, sonradan görme hiçbir ahlaki sınırı olmayan ahmaklar sürüsüne tahammül etmektir. Ete kemiğe bürünmüş kin güruhu... Hedefleri var olmak değil, yok etmek! Ve bir de sıkılmadan geveledikleri laik yaşam tarzı tehlikede yalanı. Yahu biz sana karışmıyoruz ki! Asıl Müslüman'ın yaşam tarzı tehlikede.

Bizimle politik olarak çatışma zeminini domuz etine indirgeyecek kadar çalışıyor bunların kafası. Yahu hiç anlamıyorsan ben sana söyleyeyim bu saçma duruş politik olarak sana kazandırmaz, senin cenahına kazandırmaz. Zira dine mesafeli, son derece seküler yaşayan insanlarımız da domuz eti yeme konusunda bir tiksintiye sahiptir. Yiyeceğimiz ve yemeyeceğimiz etleri belirleyen şey dinden ziyade kültürdür. Çin'de neden köpek yenir de Avrupa'da yenmez? Avrupa'da köpek eti yemeyi mani kılan bir dini anlayış yok. Neden tiksinir Avrupalı köpekten? Cevap açıktır: Bu kültürel olarak ve tarihsel bir birikimin neticesinde toplumun kolektif bilinç altına kazanmıştır.

Şimdi Türkiye gibi bir yerde, Erdoğan muhalifliği yapacağım diye, üstelik sizin ne yediğinizi biz karışmazken, domuz misyonerliğin üzerinden politik bir karşı duruşla geliyorsanız, zekanız kadar kazanırsınız politikada; ve onun ne kadar mahdut olduğunu da her vesileyle ispat ediyorsunuz. Yığılmış kininiz toplumu çok yordu.

Bir parça normal olmanız temennisiyle.