B.

Elbette kimsenin adını verecek, şahsına hakaret eder tarzda karakter analizi yapacak değilim.

Böyle şeylerden umumi bahsetmek gerek; dinleyen herkes bir yorum yapar elbette.

Kendisine sahip olan insanların en önemli davranış motivasyonu haline gelmek gibi bir kabiliyeti vardır aşağılık kompleksinin. Alfred Adler zamanında bilgisayar virüsü diye bir şey yoktu; böyle bir benzetme yapamazdı Adler, fakat ben ne zaman bu hususta bir makaleye bir konuşmaya denk gelsem aklıma bilgisayar virüsü gelir.

Son kertede çarptığınız bir duvar da olabilir aşağılık kompleksi, ilk harekete geçtiğiniz anda size istikamet belirleyecek bir hat da olabilir.

Her neyse de çok şahsi, bireysel bir şeyden bahsediyorsunuzdur aşağılık kompleksinden bahsediyorsanız.

Bunun öyle kolektif aşağılık kompleksi falan olmaz. Var olabileceğini kabul etsek dahi Türkiye gibi bir ülkede katiyen var olamaz.

Hamaset yahut temenni değil bu. Gelişmemiş organımız yok da ondan olmaz. Sanayi devriminde geri kaldık falan diyerek bunu izah edemezsiniz. O bir başka şeydir.

Şurası maalesef bir hakikattir, biz Türk olmak, Türkiye Cumhuriyeti'nin vatandaşı olmak ile ilgili gurur duymak konusunda sıkıntılar yaşayan bir topluma sahip olduk seneler senesi. Velakin bu bir kolektif aşağılık kompleksi değildir, bir başka şeydir. Birtakım kurumları sevmemek, imtizaç edememek haliydi o.

Geçti sayılır...

Toplumun geniş kesimleri artık ülkesi ile vatanı ile büyük oranda barışık sayılır. Vallahi kusura bakmayın olmayanlar da kabahati bir parça kendilerinde arayacaklar.

Bu aşağılık kompleksi değildir, bir başka şeydir.

Aşağılık kompleksi kadar şahsi, infirâdi bir hissi, politik motivasyonunuzun tam temeline yerleştirirseniz, yani aslında zaafınız olan şeyi gemlemez ve içinde bulunduğunuz hareketin de temel motivasyonu haline getirirseniz, kusura bakmayın hiçbir siyasal akım ile imtizaç edemezsiniz.

Her nerede bulunursanız bulunun merdud, kendisine tahammül edilmesi zor bir karakter ortaya koyarsınız. Ki bunun sizi sürüklediği her yol ayrımını da öyle onurlu yalnızlıkla, prensiplerinizin yüceliğiyle, adaletsizliğe olan tahammülsüzlüğünüzle falan izah etmeniz bir noktadan sonra imkansızlaşır. Cümle cihanın cümleden âlâ, kusurdan münezzeh, kabahatten müberrası siz değilsinizdir. Herkesin gözüne soktuğunuz kocaman bir nefsiniz var ya, Allah o nefsin sizinkine nispetle çok küçük de olsa bir benzerini diğer kullara da vermiştir. Nereye kadar çekilir ki sonu gelmez görünen naz kapris ve ebedi takdir görme talebi?

İşin acı yanı sizin şahsi nakisanız birdenbire memleketin sorunu haline gelmemelidir.

80 milyon işi gücü bırakıp size terapi yapamayız. Peşinize takılan, bir şekilde ikna ettiğiniz, size maddi manevi destek sağlayan insanlar sizin zaaflarınızın sizi götürdüğü yola sizinle birlikte gitmek zorunda olmamalıdır.

Şu günlerde siyaset arenasında yaşanan birtakım tartışmaları izlerken inanın öfke, merhamet, hayrete düşmüşlük hisleri arasında kalıyorum. Ne yalan söyleyeyim üzülüyorum.

Yıllar yılı nice parlak gençlerini saçma sapan zaaflarına mağlup düşmüş şekilde bir anlamsızlık kuyusuna attı bu memleket.

Hiçbir şey olmadı onlardan. Zira memleket dediğinin öyle kötü bir huyu var ki, bir tarafıyla ismet sahibi bir at, öyle üç beş süvariye birden işmar etmiyor, bir süvari kabul ediyor sırtında. Diğer yanıyla da oldukça haris, kendi namı hesabına çalışanları kendisine yanaştırmıyor, bünyesinden atı veriyor uzun olmayan bir vadede.

Şimdi aşağılık kompleksi hayatının temel yönlendiricisi olmuş bir kimse bu memleketin kaderinin kendisine bağlanacağı kimse olabilir mi? Kabul eder mi o bünye?

Etmiyor erenler etmiyor.

Akabinde başka mecralarda şans deneniyor, orada da çok geçmeden tahammül edilmesi zor, gitse de kurtulsak denilen bir figüre dönüşülüveriyor.

Vallahi yazık günah.

Bu kadar.