B. Erich Maria Remarque "Savaşın ne olduğunu nutuklardan yahut savaş meydanından anlayamazsınız. Ancak bir Lazarett'i görmeniz savaşın ne olduğunu anlamanızı sağlar" der.

Lazarett sahra hastanesidir, cephenin az ötesinde bir yerde; kolu bacağı kopmuş, vücudunun orasında burasında şarapnel parçaları, bir yerinde bir süngünün derin izi, oluk oluk kanı boşalan askerlerin feryatlarıyla gah camları titreyen bir yapı, gah bir çadır... Yarım kalmış bacağını keserek hayatını kurtarmak istedikleri askere uyuşturucu verecek kadar imkanı olmayan doktorların artık beyaz olduğu anlaşılmayan önlükleri... Lazarett böyle bir yerdir. Öyle gururla cepheye giden askerlerin taarruz deminde hurra diye bağırdıkları bir ortam savaşın ne olduğunu size anlatmaz, anlatan Lazarett'in görüntüsüdür der Remarque...

Cephe görmüş bir askerdir kendisi ne de olsa, bu tespiti yapmasını kendisini çok görmemeliyiz.

Evet, hepimizin hayattaki en önemli talebi var olmak ve kendimize boşluk içinde bir yer açmak. Bir yere sahip olmak istiyoruz. Bir mekanımız olsun, yürüyecek bir yolumuz, dinlenecek bir kuytumuz olsun istiyoruz.

Bunun için veriliyor pek çok mücadele, itiş kakış; bazen bir öfkenin ifadesi bazen bir daralmışlık neticesinde yeniden nefes alma çabası... Fakat illa ki bir yer talep ediyoruz.

Allah hepimizi affetsin, zaman zaman kabahat de işliyoruz.

Kılıçdaroğlu-Akşener buluşması işte bu Lazarett görüntüsüdür. Altılı masanın ne olduğunu temennilerden, beyannamelerden, televizyon programlarında dinlediğiniz retoriklerden, biz gibi havanda su dövenlerden öğrenemezsiniz. Zira kimimiz lehinde kimimiz aleyhinde konuşarak kendi zihnimizde var olan manzarayı hakikatmış gibi tarif ediyoruz. Oysa bu resme bakarak altılı masanın aslında ne olduğunu anlayabilir, yorumlayabilirsiniz.

İşte o resim Lazarett'in resmidir. Boşlukta kendisine yer açmaya çalışan, ondan ziyade ben var olayım diye mücadele eden, bu hırsını ise riyakar farisi teşrifatçılarının cerbezeleri ile örtmeye çalışan iki siyasetçinin yer ve mekan kavgası o resimde olanca çıplaklığıyla gözler önündedir.

Siyasetin ufunetinden, yarısından ve beresinden, kanından ve irininden ne varsa müstekreh bildiğiniz, o resimde vardır.

Kendim için bir şey istiyorsam namerdim geleneğinden gelen siyasetçilerimiz, memleket menfaati diye birbirlerine diş gıcırdatıyorlar resimde. Demokrasiyi barışı ve kardeşliği getireceğiz diyenler, muhatabının varlığına zoraki tahammül ediyor.

Temenniler iyi hoş da, iş çıkar konuşmaya gelince Lazarett tebarüz ediyor.

Ee, Remarque bir başka eserinde de şöyle der "Paradokslar çağında yaşıyoruz. Barışı getirmek için biteviye harp ediyoruz!"

Hakikaten bir paradoks, ancak insan tabiatının sert yasaları ile izah edilebilir bir muammadır karşımızdaki.

Kendisine yer açmaya çalışan ile muhatabın yerinin kendi yerini tehdit ettiğini düşünen aynı kimsedir ve bu kimse ilginç şekilde çok seslilikten falan bahsetmektedir.

Evet pek sevgili okur, altılı masanın ne olduğunu yayınladıkları beyannamelerde, atılan tweetlerde, köşe yazılarında, meydanları dolduran kalabalıklar da göremezsin. Altılı masanın Lazarett'i o resimdir. Orada görebilirsin.

Vesselam