Şiddet; kişiye acı veren ve kişiyi tehdit eden durumların o kişide ki baskı ve özgürlüğü kısıtlamasıyla oluşan tutum ve davranışların bütünüdür. Şiddeti yalnızca fiziksel olarak değil, psikolojik şiddet, cinsel şiddet ve ekonomik şiddet olarak da ele almakta fayda var. Toplumda kadının eskiye oranla daha değerli olduğu kabullenilmiş olsa da halen devam eden aile içi şiddet gelecek nesilleri oldukça olumsuz etkilemektedir. Onca kadın şiddetin mirası olan suçluluk, yalnızlık, korku, çaresizlik, kendine güvensizlik, gerginlik ve beraberinde huzursuzluk yaşarken birçok psikopatolojiye de kapı aralıyor. Kadın yalnızca şiddetle değil beraberinde gelen akut stres bozukluğu, depresyon, travma sonrası stres bozukluğu, anksiyete ve çeşitli bağımlılıklar ile mücadeleye başlıyor.

Gittikçe artan şiddetin nedeni araştırıldığında ortaya çıkan sonuçlar, aile geçmişinin etken rolüne vurgu yapıyor. Duygusunu sağlıklı ifade edemeyen yumruğuna başvuruyor. Şiddeti gören kişi sayısının artması şiddeti uygulayan kişi sayısıyla paralel ilerliyor. Çocukluğunda şiddet kurbanı olan ilerde şiddet faili oluyor. Şiddete özendiren medya, film, dizi ve oyunlar ise kontrolsüzce izleyici kitlenin bilinçaltına işliyor. Liderlerin kullandıkları öfke ve şiddet dili onca insan tarafından örnek alınıyor.

Şiddete meyilli kişilerin kimler olduğu ile ilgili veriler yetersiz olsa da, kişilik bozukluğu olanlar, kıskançlık paranoyası olanlar, gizli depresyonda ki erkekler, öfke kontrolü yapamayanlar ve çocukluğunda duygusal ihmal ve istismara uğrayanlar şiddete meyilli risk faktörlerinde değerlendirilmektedir. Annenin varlığı yalnızca fiziksel ihtiyaçların giderilmesi için ise ilgi ve sevgisizlikten yanlış kodlamalar yapan çocuk, şiddete başvuranlar arasında yer alıyor. Toplum olarak sorun çözme becerileri geliştirilmesi için psikoeğitim verilmediği sürece, bilinçsiz yaklaşımları fark etmeden uygulayan bireylerin artması kaçınılmazdır.

Şiddet sonrası mağdur olan kadının ilişkisine devam etme isteğinin nedenleri mantık çerçevesinde değerlendirilemese de, çaresizlik içinde evliliğin değil şiddetin bitmesini istiyor olma beklentisi yatıyor. Ekonomik özgürlüğün olmaması kadını erkeğe bağımlı kılıyor. Çoğu annelerin ‘yetersiz anneyim’ algısı, boşanmış bir annenin sorumluluklarını tek başına kaldıramayacak ve daha da yetersiz hissedecek olma ihtimalini düşünerek, uzaklaşma yerine uzlaşmaya giden bir çözüm üretiyor. Ürettiği çözümde de boğulmadan öteye gidemiyor. Yüzleşemediği şiddete mağruz kalma rolüyle somatik belirtiler eşliğinde sağlığından oluyor.

Çözüme kadınların kişisel gelişimlerinin sağlandığı ve ekonomik özgürlüklerinin ellerine alındığı noktadan başlayarak, döverek eğitim vermenin yetersizliğin sonucu olduğu gerçeğini kabullenip, şiddete karşı duyarsızlaşmayan toplum için bir an önce iyileştirme merkezlerini oluşturarak, önlemlerin alınmasına giden bir yol çizilmelidir. Böylece bu psikoeğitime katılan tüm kişiler bilinçli çocuk yetiştirme konusunda fikir sahibi olacaklardır. Ayrıca cinsiyet ayrımı yapmaksızın tüm çocukları aynı tutumla yetiştirerek ortaya çıkabilecek engellerin de önüne geçeceklerdir. Bu eğitimler ile sağlıklı sınır koymayı öğrenen kişi, sınır ihlaline de uğramamış olacaktır. Aile ortamında sevgiyi, saygıyı, merhameti öğrenen çocuğun bu duygularını geliştirmesi açısından diğerlerine göre daha şanslı olduğu söylenebilir. Genç kızlar da kariyer hedeflerini belirlerken ilk sırayı ekonomik özgürlüklerine verir ise en azından bu şiddet türünden korunmuş olma ihtimalleri artmış olacaktır. Oluşan eğitimli kesimin, tehditlere boyun eğmeden kadına şiddetin suç olduğu ve cezasız kalmayacağı bilincine erişmesi, suç oranlarının azalmasında önemli bir etkendir.