Yetişkin bir kimsenin henüz ergenlik dönemine girmemiş ya da yeni girmiş çocuklara karşı cinsel arzu ve istek duyması anlamına gelen pedofili, tüm dünyada, özellikle Batılı devletlerde “en önemli cinsel suç” olarak kabul edilmektedir.

Dünya Sağlık Örgütü (WHO) pedofiliyi; bir yetişkinin bilerek veya bilmeyerek yaptığı, çocuğun sağlığını fiziksel ve psikolojik gelişimini olumsuz yönde etkileyen davranışlar olarak tanımlamaktadır.

Geçen hafta malum çevrelerden pek çok kez ödül almış Abdullah Şevki’nin kaleme aldığı Zümrüt Apartmanı kitabı pedofili konusunun yeniden geniş toplum kesimlerince tartışılmasına vesile olmuştur.

Zümrüt Apartmanı kitabını aratmayan Elif Şafak’ın kitabı Mahrem de biz “çocuk dostlarını” sükut-i hayale uğratmıştır.

Kanaatim şudur ki; bir reklam panosunda ağzında sigara ile görüntülenen ya da bir filmde bir elinde alkol kadehi, diğer elinde sigara olan bir kötü rol model ve suçu özendirici etkisinin bir değişik şekli de bu kitaplarda pedofili olguları için geçerlidir.

Aydın olduğu varsayılan bu insanların kitaplarında yer alan iğrenç ifadeler hangi akla hizmet kullanıldıkları ayrı bir tartışma konusu, belki de bu hastalığın pazarlama alanı olarak da ele alınması gereken karmaşık vakalardır.

Kitaplarda geçen ifadeleri siz değerli okurlarımın feraset dolu gözlerine bir kez daha sunma niyetinde değilim.

Asıl acı olan şudur ki; bu kitapları, hizmet etmeleri gereken farkındalık misyonları ile değil de adeta bir suçu över, “edep sınırlarını taşan” bir şekilde reklam eder halleri ile konuşmak zorunda kalıyoruz.

Hayatımıza kattıkları fikri ve ilmi değerler ile raflarımızı süslemesi gereken edebi eserler dimağlarımızı böyle sapıkça ifadeler ile teslim almaya çalışıyorsa, burada sorgulanması gereken bir sanat anlayışı değil, irdelenmesi gereken bir yazar, bir editör, bir yayınevi vardır!

Sanatını ait olduğu toplumdan başlayarak insanlığa hizmet ve şuur mefhumu haline getiremeyen sanatkâr/zanaatkâr hangi bilgi birikim ve entelektüel duruştan bahsedebilir?

Toplum için olmayan sanat, kişisel dürtülerin ve sapkınlıkların ifade mercii olmaktan kurtulamazsa, bu sanat anlayışının bizlere ve toplumumuza ne yararı olabilir?

Değerli okurlarım!

Pedofili ve benzer sapkın duyguların temelinde, bireylerin çocukluk yaşlarında bir istismara maruz kalmış ya da gördükleri ciddi şiddet ile ruhsal ve psikolojik yapılarında da gözlenebilir bozukluklar barındıran kişiler olduğu bilinmektedir.

Yeri gelmişken, çocuğa şiddetin böyle bir semeresi (!) olduğunu da belirtmek ister, geleceğimiz olan evlatlarımızın yaşayacakları olumsuzlukların nelere mal olabileceğinin altını bir kez daha çizmek isterim...

Çocukluğunda bu istismara maruz kalan masum bir evladımız “Allah muhafaza” pedofili hastalığını teslim almış bir taşıyıcıya dönüşebilir ki esasında bu iki kitabı bu yönleriyle dikkate almakta fayda vardır.

Kitaplarında pedofilik ifadeler barındıran bu ve benzeri yazarların çocukluk dönemlerinin bilimsel olarak irdelenmesi ve incelenmesinin olayın etyolojisi bakımından faydalı olacağını düşünmekteyim.

Aynı zamanda pedofili diyerek tanımladığımız bu gayri ahlaki durumun bir hastalık olarak tanımlanmasının yanında kişilerin iç dünyalarında barındırdıkları sapkınlık ve caniliğin bir sonucu olabileceği gerçeği göz ardı edilmemelidir.

Unutmayalım ki çocuğunu koruyabilen toplumlar sağlıklı yetişkinlere kavuşabilirler!

Merak ediyorum;

Ülkemizde ve dünyada çocuk gelinlerin ve kayıp çocukların yüzde kaçı “çocuk istismarı”nın neticesidir?

Sağlık ve afiyet içinde kalınız.