Bir sevinç, bir heyecan, bir manevi iklimdir bayramlarımız.

Ve her iklim tabiri caizse bir başlangıcı muştular; bahar doğumunu, sonbahar ise ihtiyarlığı simgeler.

Ya bayramlar!

Bahar mıdır, Sonbahar mı?

Birkaç günlük tatilin heyecanına kapılıp heveslerimizi mi yeşerteceğiz, yoksa gözü yollarda bekleyen büyüklerimizin yüzlerini mi güldüreceğiz?

Trafiğinden şikâyet ettiğimiz koca şehirlerimizi koloniler halinde kavimler göçüne nazire yaparcasına terk mi edeceğiz yoksa şehrimizi yaşanılır kılan, uğruna çalıştığımız didindiğimiz çocuklarımıza bayramların eğlendiğimiz yerlerde değil, beklendiğimiz yerlerde olmak olduğunu mu öğreteceğiz?

Evet sevgili okurlarım!

Yoruluyor, bunalıyor, yaşamın keşmekeşinde yıpranıyoruz elbette. Lakin bütün bu yorgunluğu nötralize etmeye çalışırken cevabını aramamız gereken asıl soru şudur: Doğru seçimler yapabiliyor muyuz?

Acaba bizden önce bizim için çalışmış, didinmiş büyüklerimizi bizlere bu bayrağı teslim ettikten sonra kendi yarışlarına mı terk ediyoruz?

Kanaatim şudur ki; tatil, tabii ki ruhsal ve fiziksel açıdan bir ihtiyaçtır ama bu ihtiyacı, bize ihtiyacı olanları ihmal etmeden ifa edebilmenin bir yolunu bulmalıyız.

Hayat gailesinde yeterince kaybolmuşken medeniyetimizin bize öğrettiği değerlerle hayat bulmalı ve bu ahlakı gelecek nesillere aktarabilmeliyiz.

Bir düşünelim, gelecek tesis etmeye çalıştığımız çocuklarımız için neler plânlıyoruz.

İyi bir okul, iyi bir ev, iyi bir araba mı?

Velev ki daha da arttıralım bu seçenekleri ne fark eder?

Çocukluğunuza bir dönün birkaç saniyeliğine ve aile büyüklerinizle yaşadığınız hatıralara bir göz gezdirin. Göreceksiniz ki aklınıza maddiyata dayalı hiçbir hatıra gelmeyecektir. Ya size sarılan bir dede bulacaksınız hatıralarınızda ya sırtınızı okşayan bir baba ya da kucağında çocuk olduğunuza şükrettiğiniz bir anne ya da nine...

Bu bayramı bize yürümeyi öğreten anne, baba, dede, nine... kimimiz varsa onlara koştuğumuz bir fırsata çevirelim.

Çünkü bugün bizi büyüklerimize götürmeyen bayramlar, yarın birer büyük olarak çocuklarımızın yollarını gözlediğimiz bayramlara dönüşecektir!

Ve yola çıkarken de unutmamak gerekir ki sevdikleriniz sizi sağ salim görmek ister.

Heyecanınızı, enerjinizi gaz pedalına basarken değil, ailenize sarılarak harcayın. Bayramlar kaza haberlerinin, feryat ve gözyaşlarının değil, sevinç ve vuslatların zemini oldukça güzel!

Plansız, dikkatsiz ve son derece aceleci bir seyir anlayışı bayramlara ağır ve kara bir gölge düşürmektedir. Yakın tarihimiz bunun çok ağır ve acı hatıralarıyla doludur.

Geç olsun,

Güç olmasın,

Bayram sevdiklerimiz ile bayram olsun.

Bu vesile ile mübarek Ramazan Bayramı’nı, en kalbi duygularımla tebrik ediyor; bayramın, ülkemizle birlikte tüm İslam âlemi ve insanlık için hayırlara vesile olmasını Rabbimden niyaz ediyorum.

Sevdiklerinizle içini dolduracağınız nice bayramlar dilerim...

Merak Ediyorum:

Yoğunlaşan bayram trafiğinde yaşanan kazalar sonucu Bayram’ı “Bayram” edemeyen kaç vatandaşımız vardır/olacaktır? Son dönemde İçişleri Bakanlığınızın kural koyucu, uygulayıcı ve takip edici tavrı sonucu kurtarılan hayat sayısı kaçtır?

Sağlık ve afiyet içinde kalınız.