İslâm karşıtlığının tarihi İslâm'ın tarihiyle eşittir. Daha Mekke'deki ilk zamanlardan beri İslâm karşıtları, İslâm düşmanları vardı. Peki, İslâm karşıtlığı yeni bir şey değilse neden son yıllarda bu kadar gündeme geliyor?

İslâm karşıtlığı özellikle 11 Eylül 2001 saldırıları ile başka bir aşamaya geçti. Sıradanlaştırıldı, normalleştirildi, yaygınlaştırıldı ve neticede hegemonik hâle geldi. Öyle bir hegemonya ki Müslümanlar sürekli "terörist" olmadıklarını, şiddete karşı olduklarını ispat etmeye çalışır bir atmosferde buldular kendilerini.

Bu sürece karşı dimdik durabilenler çoktu ama kendisinin aslında ne kadar "makbul" bir Müslüman olduğunu ispat etmeye çalışanlar da oldu.

Ne zaman İslâm karşıtlığı gündeme gelse hemen peşinden "ama kardeşim Müslümanların hiç mi suçu yok?" diyenler gibi.

"Müslümanlar da İslâm'ı iyi temsil etmiyor, o yüzden İslâm karşıtlarını da anlamak gerekiyor" diyenler gibi.

O zaman soralım: Boşnaklar kendilerini daha iyi ifade etseydi Sırplar on binlerce Boşnak'ı katletmeyecek miydi?

Elbette Müslümanlar dinlerini iyi temsil edecek, kendilerini iyi ifade edecek ama bunların eksikliği İslâm karşıtlığını meşrulaştırmak için kullanılamaz.

İSLÂMOFOBİ Mİ, İSLÂM KARŞITLIĞI MI?

İslâm karşıtlığını 'fobi' kavramı üzerinden ifade etmek özellikle 11 Eylül sonrası popüler olmuş bir durum. Yahudi karşıtlığına "anti-semitizm" denirken İslâm karşıtlığını 'fobi' olarak adlandırmak niye?

'Fobi' bilindiği üzere bir nesneye, duruma veya hayvana karşı duyulan rasyonel olmayan korku ve tedirginliği ifade etmek için kullanılıyor.

İşte İslâm karşıtlığını 'fobi' üzerinden tarif etmek de bu nefret söylemini masumlaştırmaya, sıradanlaştırmaya yönelik bir sonuca varıyor ve bu bile başlı başına hegemonyanın dilinden konuşmak anlamına geliyor.

İSLÂM KARŞITLIĞI SADECE BATI'DA MI VAR?

İslâm karşıtlığının sadece Batı'da olduğunu düşünmek Batı-dışı toplumlardaki Batıcıların gücünü hafife almak olacaktır. Mesela maalesef İslâm karşıtlığının merkez ülkelerinden biri çoğunluğu Müslüman olan Türkiye'dir.

Türkiye'de İslâm karşıtı nefret söylemleri çok rahat ve aleni bir şekilde sarf edilmekte, medyada ve sosyal medyada Müslümanların en temel inanç özgürlüklerine yönelik ayrımcı sözler söylenmektedir. Türkiye'de İslâm karşıtlığı yeni bir olgu da değildir. Unutulmasın ki 28 Şubat askerî müdahalesi her şeyden önce bir İslâm karşıtı askerî müdahaledir.

Düşünebiliyor musunuz, sırf inançlarından dolayı başlarını örtüyorlar diye bu ülkenin Müslüman kadınlarının çoğunun eğitim hakkı ellerinden alınmış, çalışmaları yasaklanmış, seçilme hakları gasp edilmiştir. Üstelik bu öyle bir avuç askerin yaptığı bir şey de değildir. Bu İslâm karşıtı ve cinsiyetçi yasaklar yakın zamana kadar ana muhalefet partisi başta olmak üzere sol partiler tarafından desteklenmiş, sol-Kemalist kamuoyunun büyük bölümü de tüm STK'ları, entelektüelleri, sermayesi ve medyasıyla dünya tarihine geçecek bu insanlık suçuna ortak olmuştur.

Üstelik bu tam da "medeniyetler çatışması" tezlerinin yazıldığı, "İslâmi terör" kavramının köpürtülmeye çalışıldığı bir dönemde yaşanmış, böylelikle küresel Batı sömürgeciliği ile İslâm karşıtlığı üzerinden ittifak yapılmıştır.

Dahası o dönem korku filmi müzikleriyle liselerin, üniversitelerin mescitlerini "basıp" ve "hayatımda böyle korkunç manzara görmedim" diyen sözde "duayen" gazeteciler bugün hâlâ muteber insan muamelesi görmekte, medyada boy göstermektedir.

İslâm karşıtlığının en korkunç yanı ise bunun sıradan, samimi Müslümanlar tarafından bile bir ölçüde içselleştirilmiş olmasıdır. Herhangi bir durumda sanki dünyadaki tüm kötülüklerden veya kabahatlerden Müslümanlar sorumluymuş gibi bir özgüvensizlikle karşılaşmamızdır. Herhangi bir olumsuzlukta ilgili ilgisiz "ya Müslüman toplumda ancak bu kadar" gibi özetlenecek cümlelerin söylenmesi; Müslümanların cehaletle, yobazlıkla bizzat Müslümanlar tarafından etiketlenmesi bu özgüvensizliktendir.

Müslümanların özgüvensizliği maalesef en çok İslâm karşıtlarına cesaret vermektedir.