Her milletin büyük kurucuları vardır. ABD'de bunlara "kurucu babalar" denir. Bundan sadece devletlerin veya rejimlerin kurucuları anlaşılmaz. Büyük siyasetçiler ve komutanlar kadar büyük filozoflar ve edebiyatçılar da "kurucu babalar"a dâhildir.

Fransızlar için de böyledir. Paris'teki dev Pantheon tüm kurucuların birlikte yattığı yerdir. Voltaire'den Rousseau'ya; Zola'dan Hugo'ya ve Dumas'ya kadar Fransa'yı Fransa yapan edebiyatçı ve filozoflar burada birlikte gömülmüştür.

İşte Türkiye'nin kurucularını saymaya başladığımızda akla gelecek ilk isimlerden biri de Ömer Seyfettin'dir. Neden mi?

HER CEPHEDE MÜCADELE

Kafkas göçmeni olup Gönen'e yerleşmiş bir asker olan Ömer Şevki Bey ve Fatma Hanım'ın çocuğu olarak 1884'te dünyaya gelmişti. Askerî okullarda geçen eğitim hayatı sonrası Rumeli'de çıkan isyanlara karşı mücadele etmek üzere orduda görev almıştı. Bu görev sırasında Bulgar çetecilerin sivil Türklere yönelik katliamlarına dair gözlemlerini hikâyelerinde de anlatmıştı.

Sonrasında Balkan Savaşı sırasında Yunan Ordusu ile çarpışırken Yunan'a esir düşmüş ve yaklaşık 10 ay Atina yakınlarındaki bir esir kampında tutulmuştu.

O sadece topraklarını değil, aynı zamanda da şahsiyetini, özgüvenini, tarih şuurunu kaybetmekte olan bir millete bu hasletleri tekrar aşılamaya; külü yeniden köz haline getirmeye çalışan manevi bir mücadele yürütüyordu. Neticede kültür de mücadelenin araçlarından biriydi. Üstelik bu mücadele sadece düşmanla yapılmıyor, daha kötüsü kendi kimliğiyle, tarihiyle, inancıyla ve milletiyle bağları kopmuş, yabancılaşmış bir entelijansiya ile de yapılıyordu:

"Bu memlekette tarihinin büyüklüğünü, mazisinin şerefini, dedelerinin şanını bilmeyen, inkâr eden milliyetinden utanan ne kadar Avrupalılaşmış renksiz vardı."

Mandacılara tepki gösterirken milletin irfanının hakkını da veriyordu:

'Bu millet âlim değildir ama ariftir. Bu irfanı sayesinde pek çok şeyi okumuşlardan daha iyi sezer, fark eder ve bilir."

TÜRKLÜK MEFKÛRESİ

Ömer Seyfettin işgal altındaki İstanbul'da gencecik yaşta, 36 yaşında vefat etmişti. Belki de payitahtın esaret altında kalmasına dayanamamıştı.

Aradan uzun yıllar geçti ve birçok nesil Ant, Diyet, Kaşağı ve Primo Türk Çocuğu ile büyüme şansına sahip oldu. Öte yandan son zamanlarda Ömer Seyfettin'e düşmanlık eden ve bunun için de yabancı devletlerden fonlanan bazı medya mecraları ve yazarları peydah oldu. Çok anlarlarmış gibi Ömer Seyfettin'in hikâyelerinin pedagojik olarak çocuklara uygun olmadığı propagandaları yapmaya başlamaları sürpriz değildi. Elbette mesele pedagoji falan değil Türk çocuklarının Türk gibi yetiştirilmesinden duyulan rahatsızlıktı. Aksi halde çocuklara okutulmasına karşı çıkmak yerine Batı'daki örneklerinde olduğu gibi bu hikâyelerin yaş gruplarına göre uyarlanması da teklif edilebilirdi.

İşte yeni Türk nesilleri kendi milletine yabancılaşmış ve hatta düşmanlaşmış bu kültürel zümrelere bırakılmayacak kadar kıymetliydi. Bunun için hikâyeler yazıyor, kendisinden sonraki pek çok neslin şahsiyetini bulmasında büyük pay sahibi oluyordu:

"Şahsi hayatının fâni, fakat milliyetinin, Türklüğünün ebedi olduğunu aklından çıkarmaz. Herkes mezara girecek ve ölecektir. Tarihe giren kahramanlar ölmezler. Milletlerinin kalbinde yaşarlar... Dünyada tarihe girip şanlı bir hatıra bırakmak kadar âli ve gıpta olunacak bir şey yoktur. Ruhunda büyüklük ve yükseklik meyli olan her çocuk mutlaka Türk milliyetperveri olur... Bilgisiz bir kuvvet ve cahil kafa altında sağlam bir vücut hiçbir işe yaramayacağı gibi mefkûresiz bir ilim, mefkûresiz bir âlim de hiçbir işe yaramadıktan başka Türklük cemaatine tarif olunmaz zararları dokunur."

Yeni Türk nesillerine bir mefkûre çizerken de Türkçeye ve İslâmiyet'e büyük önem atfediyordu:

"Bir ferdin Türk olmak için Türkçe konuşması, Müslüman olması, Türk terbiye ve örfünün içinde yaşaması kâfidir."

Bundan sonra hepimize bir mesuliyet düşüyor; Türk çocuğunu kimliksiz, özgüvensiz ve şuursuz değil, 'Türk gibi' yetiştirmek. Bunun yolu da Ömer Seyfettin hikâyeleri okutmaktan geçiyor.

Vefat yıldönümünde rahmet olsun.