Yerel seçimlere 1 yıldan az kaldı. Seçimin tartışmaları şimdiden başlarken ve özellikle İstanbul ve Ankara’da AKP’nin önde olması beklenirken muhalefetin halen aday belirlememesi nasıl bir iştir. Önde bitirmek ve kazanmak istediğin bir seçim için önceden çalışmaya başlamak gerekmez mi?
CHP ve MHP’ye göre belli ki gerekmiyor. Pek bir rahatlar. Ne İstanbul ne Ankara için hâlâ adaylar yok ortada.
CHP’de İstanbul için Mustafa Sarıgül ve Gürsel Tekin’in isimleri geçiyor.
Bu iki ismin mücadelesi sürüyor heralde ki hâlâ bir açıklama yok.
CHP’ye bu durum normal geliyor olabilir. Ancak bu vurdumduymaz muhalefet anlayışıdır aslında insanları sokaklara döken. Doğru bir muhalefet tarzının olmadığının en önemli göstergesidir bu ciddiyetsiz durum.
Halbuki olması gereken çok tan belli olan bir İstanbul veya Ankara adayının projelerini anlatmaya başlamasıdır.
Hatta bir adım daha ileri bile gidilebilir. İstanbul’da MHP CHP’nin, Ankara’da CHP MHP’nin adayını destekleyebilir.
Böylece ilk kez muhalefet birlikte hareket eder ve halkın gerçek beklentisini karşılamış olur. Çok mu zor Kılıçdaroğlu ve Bahçeli’nin bir araya gelip en azından bunu konuşması?

O görüşmede neler oldu?

Gezi Parkı direnişi için Başbakan’la görüşen Taksim Dayanışması üyeleri ve sanatçıların bu görüşmesinin ardından müdahalede bulunulması, ister istemez görüşmeye katılanlara eleştiriler yöneltilmesine neden odu.
Görüşme sonrası Gezi Parkı’na polis müdahalesi bir başarısızlık gibi görüldü. Görüşmeye katılan sanatçılarla görüştüm. Hem başından beri Gezi Parkı’nda oldukları hem de sıcağı sıcağına olayları yaşadıkları için hepimizden daha fazla üzgündüler.
O görüşme öncesini hatırlayın.
Uzun günlerin ve gecelerin getirdiği gerginlik sonrası böylesi geniş bir ve kamuoyunun tanıdığı, güvendiği isimlerin bulunduğu bir grupla görüşme hepimiz için umut olmadı mı?
Özellikle Hasan Kaçan, Necati Şaşmaz ve Hülya Avşar gibi isimlerin yaptığı görüşmeler ve boş açıklamalar sonrası bu isimlerin Başbakanlık’ta görüşmeye gitmesi iyi bir gelişme değil miydi sizce de? Kaldı ki sanatçıların asıl amacı Başbakan’la Taksim Dayanışması üyelerini biraraya getirmekti.
Ve bunu başardılar.
İlk kez başından beri bu direnişi başlatanlarla Başbakan karşı karşıya getirildi. Bir kazanım olduğu tartışılır ama mahkeme kararı belli olana ve kamuoyu yoklaması sonuçlanana kadar bir inşaat çalışmasına başlanmayacağı öğrenildi.
Elbette siyasetçilerin sözüne güven olmaz. Ama o gergin günler sonrası bu görüşme umut verdi hepimize.
İki gün sonra gerçekleşen polis müdahalesi yüzünden birçok insan kızdı görüşmeye giden sanatçılara.
Olabilir...
Kızmak ve eleştirmenin ötesine geçip işi hakaret boyutuna taşıyanlar oldu. Bakıyorum onlar ne yapmışlar diye...
Taksim Dayanışması ile oturup konuşmuşlar mı, direnişi başlatanlarla asıl muhatapları bir araya getirmişler mi acaba?
Yok... 
Bu kadar emek veren, en azından eline taşın altına sokup linç edilmeyi bile göze almış insanlara haksızlık edildiğini düşünüyorum. Memet Ali Alabora’ya bizzat Başbakan tarafından uygulanan linçten bir farkı yok bu durumun. Ayrıca o görüşmenin detaylarının artık açıklanması lazım. Kim ne dedi, Başbakan nasıl cevap verdi, hangi tartışmalar yaşandı, Kültür Bakanı sanatçılara nasıl fırça attı bilinsin.
Böylece yanlış anlamalar ortadan kalksın.