Çözüm sürecinin başladığı 2013 başından bu yana Kandil terör tesislerinin özellikle uluslararası hissedarları, sürecin inişli çıkışlı da olsa devam etmesinden hiç de mutlu değiller. Paris cinayetleriyle başlayan süreci dinamitleme faaliyetleri, Gezi vandalizminden 17-25 Aralık darbe girişimine ve 6-7 Ekim kıyımına kadar her türlü bozgunculuğu deneyerek bugünlere geldi.

Türkiye’nin kendi milli refleksleriyle geliştirdiği ‘çözüm süreci’ne yönelik sabotajlarla ilgili ne zaman bir ‘dış aktör’ bağlantısından söz edilse birileri hemen ‘komplo teorisi’ bahanesinin arkasına saklanır. Evet, elbette Gezi’yi de, 17-25 Aralık darbe girişimini de, 6-7 Ekim kıyımını da dış güçler yapmadı. Ama biliyoruz ki gerek uluslararası operasyon medyası, gerekse uzun yıllar Kandil terör tesislerinden hisse satın alan kimi küresel aktörler ya doğrudan ya da dolaylı olarak çözüm sürecine yönelik her türlü yıkım faaliyetinin içinde oldular.
Ayrıca Almanya’dan Amerika’ya kadar pek çok ülkenin uzun yıllar PKK ile nasıl bir cilveleşme içinde olduğu Türkiye toplumunun yakinen bildiği bir durumdur. Dolayısıyla biz “Çözüm sürecine bazı dış aktörler çomak sokuyor” desek de demesek de toplumun bu konudaki kanaati hiçbir şekilde değişmeyecektir.
Ancak son günlerde çözüm sürecinde ortaya çıkan ‘eksen kayması’nın temel kaynağı Kandil’dir. Zira belli bir süredir Suriye ve Irak’taki kaotik ortamı ve özellikle de Kobani vesilesiyle ortaya çıkan Amerikan inisiyatifini de arkasına alan, açıkçası çözümle otuz yıllık konforunun bozulacağına inanan Kandil baronları bir ‘Dış göz’ hayaline kapılmışlardır.
Bu arada, yıllardır farklı cephelerde yer alan kesimler adeta Kandil’le ‘yasak aşk’ ilişkisi yaşamak için yarışır hale gelmişlerdir. Mesela Kürtler söz konusu olduğunda yıllarca nefret dilinde zirve yapan ulusalcı-sol kesimler ve de Amerikan sapığı bazı liberaller; Kandil’in ‘Yabancı göz’ hayaline balıklama atlayarak sürecin akamete uğraması için var güçleriyle çalışmışlardır. Çünkü biliyorlar ki, Oslo’da olduğu gibi ‘Yabancı göz’ün hâkim olduğu bir süreç kısa sürede iflas edecek ve Türkiye’nin barış umutları bir kez daha yerle bir olacak.
Ama Türkiye artık çözüm konusunda daha derinlikli bir tecrübe külliyatına sahip. Asla yeni bir ‘yabancı göz’ macerasına kapı aralamayacağı gibi, çözüm konusundaki kararlılıktan da taviz vermeyecektir.
Nitekim Başbakan Ahmet Davutoğlu G-20 zirvesinden dönüşte benim de içinde bulunduğum bir gazeteci grubuna yaptığı değerlendirmelerde "Yabancı göz yani üçüncü göz diye bir şey söz konusu değil. Çözüm süreci demokratikleşme sürecinin doğal bir sonucudur. Akil insanlar var zaten. Dışarıdan bir göz olamaz. Zaten Oslo’da denedik. Oslo aracılı yürütülen bir süreçti ve sonuçlarını gördük. Yürümedi. Bu mesele Türkiye’nin meselesidir. Türkiye’nin vatandaşları arasında konuşulması gerekir" diyerek iktidarın tavrını net bir şekilde ortaya koymuş oldu.
“Biji Obama” sloganlarına umut bağlayan Neocon sapıkları ne düşünür bilemem ama ‘Çözüm süreci’ millete mal olmuştur, bunu unutmasalar iyi olur. Süreç ilk kez milletin teveccühüne mazhar olmuş ve kahir ekseriyeti tarafından desteklenir hale gelmiştir.
İşte tam da bu yüzden, başta Kandil baronları olmak üzere Kandil’in bütün terör hissedarları, “Biji Obama” âşıkları milletten gelen pozitif baskıdan rahatsız olmaya başlamışlardır.
Çok açık ki Kemalist ruha sahip solun siyaset ve medya temsilcileri de, çözümü istiyormuş gibi görünen kimi gevşek liberaller de her fırsatta çözümün gırtlağını sıkarak barışı boğmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Çünkü onlar için en büyük tehlike, Kürt sorununu çözme konusunda kararlı bir duruş sergileyen AK Parti iktidarıdır.