İsrail ve ABD'nin İran'ı hedef alan, rejimin lideri Hamaney'in öldürülmesiyle devam eden saldırılarıyla eş zamanlı olarak "sırada Türkiye var" söylemi dolaşıma sokulmak isteniyor. Çoğu İsrail medyasındaki yorum ve tehditlere dayandırılan bu tartışmayı en hararetli biçimde sürdürenlerin başında, Erdoğan takıntısından kurtulamayan muhalifler geliyor.

Herhangi bir analitik derinlik taşımayan, sorumsuz bir "uyarı" gibi sunulan; fakat özünde açık bir "tehdit" ve "korkutma" dili barındıran bu söylemin sahiplerinin asıl arzusu, Tayyip Erdoğan'ın devrilmesidir.

Sandıktan umudu kestiklerinde gözlerini dış müdahalelere çeviriyorlar. Türkiye'yi İran'la karıştırmaları ise başlı başına tarih ve jeopolitik bilmezliğin göstergesi. Türkiye, müdahale ya da işgal "listesine" yazılacak bir ülke değildir. Savaşlar elbette gerçektir; ancak Türkiye'yi bir mönüdeki sıradan başlık gibi görmek ya cehalettir ya da büyük bir aymazlık.

Üstelik söz konusu kesimin, Türkiye'nin hedef alınmasından rahatsızlık duyacağına dair güçlü bir emare de yok. Batı'yı Türkiye'ye müdahaleye çağırmadılar mı? İngiltere'den medet ummadılar mı? "Batı neden müdahale etmiyor?" diye sitem etmediler mi?

Ne çabuk unuttuk: Gezi sürecinde Batı'ya açık çağrılar yapıldı. 15 Temmuz darbe girişimi karşısında alkış tutanlar oldu. FETÖ'ye, PKK'ya umut bağlayanlar çıktı. Şimdi ise İsrail'den beklenti içine giren bir dil dolaşıma sokuluyor. Bu tablo, siyasî muhalefetten çok, derin bir çaresizliğe işaret ediyor.

İran'ın yaşadığı yıkımdan Türkiye'ye de bir dış müdahale payı çıkar mı diye heyecanlanan bir ruh hâliyle karşı karşıyayız. Yabancı istihbarat servislerinin kullanışlı aparatı hâline gelen bu çevrelerin Türkiye'de hâlâ "muhalif" etiketiyle anılması ve üstelik itibar görmesi ise asıl üzerinde durulması gereken meseledir.