MHP lideri Devlet Bahçeli'nin dünkü Meclis grup toplantısında yaptığı "Öcalan'ın statüsü ne olacak?" çıkışı, ezber bozan bir hamle olarak yorumlandı. Peki, bu sözler DEM cephesinde nasıl karşılandı?

Bahçeli'nin açıklamaları hatırlatılan DEM'li Ahmet Türk, "27 Şubat çağrısının üzerinden neredeyse bir yıl geçti ama iktidar şu ana kadar hiçbir somut adım atmadı" dedi.

DEM Eş Genel Başkanı Dilek Hatimoğulları da hükümetin somut adım atmadığını vurgulayarak, "Öcalan'ın özgürlüğünün yasal ve hukuki çerçevede teminat altına alınmasını" talep etti.

DEM Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan ise benzer bir söylemle, İmralı ve PKK'nın bugüne kadar gerekli tüm adımları attığını, ancak iktidarın hiçbir adım atmadığını dile getirdi.

Kandil'den gelen açıklamalarda da benzer bir vurgu var: Devletin somut adım atmaktan kaçındığı ifade ediliyor.

Türk kamuoyuna bakıldığında ise farklı bir tablo görülüyor. Devletin ezber bozduğu, bugüne kadar hiçbir hükümetin açmadığı kadar alan açtığı yönünde yaygın bir kanaat mevcut.

Peki, İmralı, Kandil ve DEM tarafından hangi somut adımlar atıldı?

Ortada elle tutulur, net bir adım görünmüyor. İmralı'dan yapılan "silahları bırakırız, örgütü feshederiz" çağrısı olduğu gibi duruyor; ancak örgüt fiilen varlığını sürdürüyor. Elbette Meclis'ten çıkacak yasal düzenlemelerin beklendiği yönünde bir gerekçe öne sürülüyor. Fakat bugüne kadar atılmış somut bir adım da ortada yok.

Öcalan'ın 27 Şubat'ta yaptığı çağrıların benzerleri, İmralı'ya getirildiği günden bu yana dile getiriliyor. Kandil ise yıllardır "Silah bırakırız ama..." nakaratını tekrarlıyor.

Devletin önlerinde açtığı siyasi alanı "somut" bulmayan bu aktörler gerçekten siyaset yapma iddiasında olabilir mi? En büyük çözüm imkânı, siyasi güç olmanın yollarının açılması değil mi? Devlet, ezber bozarak siyasi alanı İmralı–DEM–Kandil hattının önüne sermedi mi? Beklenti nedir? Güneydoğu'nun tapusunun üzerlerine yapılması mı? Tüm Kürtlerin vasisi olarak atanmak mı?

Her şeye rağmen, Meclis'ten çıkacak yasal düzenlemelerle bir mesafe alınmasını umuyorum. Ancak Kandil ve DEM'i tatmin edecek, silahların tamamen bırakılmasını sağlayacak bir yasanın icat edilebileceğine pek ihtimal vermiyorum.

Yine de bekleyip görmek gerekir. Fakat bu süreçte devlet hangi adımı atarsa atsın, ne verirse versin, bunun yeterli bulunacağını düşünmüyorum. Çözüm gerçekleşse bile Türkiye'ye olumlu ve kalıcı bir katkı sunulup sunulmayacağı da ciddi bir soru işareti olarak önümüzde duruyor.