Paralel örgütün dengesi son zamanlarda yediği darbelerle bozulmuş olacak ki, taktiksel planda açık vermeye başladı.
Örgütün bir bölümü, Ayasofya’nın ibadete açılması sloganıyla bir kampanya başlattı. İngilizce yayın yapan diğer bölümü ise hükümeti Ayasofya’yı ibadete açmaya çalışmakla suçladı. ‘Siyasal İslam’ tehlikesinden dem vurdu ve aklınca ülkemizi Batı’ya ispiyonlamaya girişti. Bu tür köhne Bizans taktiklerini, Pensilvanya ve müritleri eskiden güzelce kamufle edilmiş ayrı ayrı yayın organları üzerinden uygulardı. Muhafazakar görünümlü büyük gazetenin ve mistik TV kanallarının desteğiyle binlerce Kürt tutuklanırken, liberal görünümlü ve Kürtlere sempatik tavırlı küçük taraftar gazete şiddetli bir muhalefet kampanyası başlatırdı. Böylece bir taşla iki kuş vurulmuş olur, iki kesim aynı anda kışkırtılırdı. Bakınız: KCK operasyonları.
Pensilvanya, Türkiye’de üç önemli siyasal grup bulunduğu analizini yapmıştı: Muhafazakarlar, Atatürkçüler ve Kürt hassasiyeti olanlar. Birinci grup için cemaatçi gazete ve TV kanallarını, ikinci grup için sahibi örgüt evlerinde yetişmiş fakat nedense sözcülüğe soyunmuş birinin gazetesini kullanıyordu. Üçüncü grubu etkilemek için de kendini liberalizmin taraftarı olarak tanıtan aydınların sansasyonel gazetesi mevcuttu.
Cemaatçi gazete ve TV kanallarında köşe yazarlığı yapan değişik görüşte birkaç insanın varlığı bu yayın organlarının genel çizgi ve siyasetini etkilemez. Aksine bu taktik esas amacın kamufle edilmesine yarar. Sözcüler ve taraftarlar için de aynı şablon daha serbest biçimde uygulanır. Önemli olan bu medya organlarının kampanyaları, manşetleri, yıpratıcı ve ajitatif tutumlarıdır. Örneğin sözcülük görevini üstlenen yayında Atatürkçülerce pek sevilen birilerinin paraleli eleştirmeleri bile hoş karşılanır. Pensilvanya, onları saf keklikleri yakalamak için avcıların kullandığı ötücü keklikler olarak görmektedir. Önemli olan amacın hasıl olmasıdır. Bu çerçevede Türkiye’de kurulan tuzakları daha iyi anlayabiliriz. Askeri hiyerarşiye aykırı olarak darbe heveslisi birkaç kişinin düzenlediği fakat mahiyet bilinmediği için hiyerarşik zannıyla yüzlerce kişinin katıldığı iki toplantı bahane edilerek 12 Mart benzeri geniş tutuklamalar başlatılmıştır. Bu operasyonel tuzak sahte cemaat ve sözde liberaller tarafından gürültüyle desteklenirken, Atatürkçü maskeli kimilerin sözcülüğüyle halk arasında kin ve düşmanlık yayılmıştır. Bakınız: Balyoz ve benzer operasyonlar.
Bunlar küresel kapitalizm merkezlerinin 250 yıldır uyguladıkları böl-yönet taktikleridir. Ama entrikacılığın tarihi eskidir. Paralelcinin pek beğenip isim olarak kullandığı Herakliyus-Herkül’ün ülkesi olan Bizans bu konuda epeyce başarılıdır. 19’uncu yüzyıl başlarında Britanya istihbaratçıları köhne Bizans’ın trajik imparatoru Nikeforos’un askerlik sanatı el kitabını bunu için çevirtip kullanmışlardır. Bizans’a son veren Fatih’e karşı olumsuz tavrı yayınlanan bir ses kaydıyla ortaya çıkan paralelci liderin Osmanlı düşmanlığı zaten biliniyor. Yazılarında bunu imzasıyla da vurgulamıştır ve buna daha önce işaret etme fırsatını ben de bulmuştum.
Gerçi her tarihi olgu gibi Osmanlı da eleştirel bir şekilde ele alınabilir. Ama 21’inci yüzyıl Türkiyesi’nde Osmanlı düşmanlığı gütmek bambaşka bir şeydir. Adına anakronizm denilen tarih-dışılık saçmalığıdır. İşin ilginci şudur ki, F tipi medyanın tüm yayınları, liberal görünümlü veya Kemalist görünümlü olanları da bir noktada birleşmişlerdir: Hastalıklı bir Osmanlı düşmanlığı. Gezi olayları sırasında duvara yazılan ‘Zulüm 1453’te başladı’ sloganının ardında takkeli bir silüeti görür gibi oluyorum.
Bizans taktiği Türkiye’de neden tutmadı? Ülkedeki üç grubun birbiriyle kapıştırılabileceği öngörülmekteydi. Oysa Türkiye’deki muhafazakar, Kemalist veya Kürt tüm kesimler son analizde ayrımı birbirleriyle değil, küresel kapitalizm merkezleriyle ülkenin tümü arasında yapmaktadır. Pensilvanya, ne Türkiye halkını ne de Fatih’i anlamadı. Bizans da anlamamıştı zaten.