ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı seçerek çağırdığı gazetecilere Türkiye ile ilgili görüşlerini anlatmış. Medya soruşturmaları ve Tweeter önlemlerinin Türkiye’nin imajına verdiği zarara değinmiş. Acaba davetli gazeteciler de bu hassasiyetten cesaret alıp kendisine Mısır’ı ve idamları sormuşlar mıdır? Dünyada milyarlarca insanın bildiği gibi, Mısır’la ilgili asıl karar ‘darbeye darbe demeyen’ Washingon’da alınmıştır. 40 yıl önce Şili’de Allende’yi katleden güçle, Mursi için idam kararı alan aynı güçtür, kimse laf kalabalıklığı yapmasın.

BU YAZIYI SPİKERDEN DİNLEMEK İÇİN TIKLAYIN
Mısır’da 2013’de Tahrir Meydanı’nda toplanarak darbe çağrıları yapan liberal solcularla, 40 yıl önce Şili’de meydanlarda tencere-tava çalarak Pinochet’yi katliama çağıranlar aynı kumaştan dokunmuştur. İdam kararı alındı, Türkiye’de isteklerine ulaşamayanların yürekleri soğumuştur.
Mısır’da darbenin faziletlerinden ve ‘İslamcı siyaset’ tehlikesinden dem vuran eski solcu veya eski ‘İslamcı’ liberal sekülerciler ile Şili’de işkence ve cinayetlerle zirve yapan liberal meşhur Şikago okulu profesörleri aynı zihniyettedir. ‘Tahrir boys’ veya ‘Şikago boys’ fark etmez.
Ne garip bir tesadüftür ki, ABD’nin Mısır’a olan askeri yardımı aşağı yukarı 529 milyon dolara iniyor ve 529 idam kararı alınıyor.
Türkiye bu deneyimleri yaşamıştır. Merhum Adnan Menderes’i asanların arkasındaki güç kimdi? Irak’ta Nuri Sait’in Sovyet sempatizanları tarafından devrilmesinden sonra, ABD Türkiye’de Menderes’in Batı çıkarlarını gereğince ve yeterince savunmakta zayıf kalacağını düşündü. Sırf bu yüzden onu indirtti ve astırttı. Bu kadar açık ve trajik.
Askeri vesayeti kuran da, kendi çıkarları için manipüle eden de ABD’dir. Soğuk savaş şartlarında bunun aksini düşünmek bile abestir. Radyolardaki 27 Mayıs anonsu ‘NATO’ya bağlıyız’ şeklinde değil miydi?
Türkiye’de ‘durumdan vazife çıkarmak’ demek ABD nezdinde görev ve misyon aramak demekti. Yoksa 1960’taki, 1980’deki ve daha sonraki paralel çeteler Kemalist veya Atatürkçü gruplar değildi.
ABD açısından askeri vesayet Türkiye’de soğuk savaşla birlikte sona erdi. Tüm NATO ülkelerinde olduğu gibi ABD etkisinin polis ve yargı içindeki paralel elemanlarla sağlanması öngörüldü. Fethullah örgütü de böylece ‘işbaşı' yaptı. ABD, 1990’larda Avrupa ülkelerinde zorunlu askerliği kaldırttı, iç güvenliği polisle sınırladı, savunma harcamalarını neredeyse kendisi üstlendi ve Türkiye’de de eski gözdesini devre dışı bırakmak istedi. Asker içindeki eski çete bunu kabul etmedi, yeni paralellerin de kendini beğendirme çabaları eksik olmadı. İki tür ABD vesayeti arasındaki rekabet 1990’lı yıllardaki kan gölüyle devam etti, ancak 2009’da bitti.
Asker içindeki çeteye yıllar boyu destek verenlerin, ABD vesayetinin Fethullah çetesine evrilmesiyle birlikte bir ‘asker sorunu’ keşfetmeleri oldukça anlamlıydı. Çünkü o zamana kadar asker adını ağızlarına almayıp, sivil iktidarlara ve onların polis teşkilatına acımasızca yükleniyorlardı. Menderes zamanında da, Demirel, Özal ve Çiller zamanında da böyle olmuştu. Vesayet sorunu ne kapitalist modernizmle ilgilidir ne de aydınlanmacı despotlukla. Bir tür vesayetten diğerine geçerken ABD’yi unutturma çabasıdır bunlar. ABD menşeili darbelerin sorumluluğu ülkenin kurumlarına yüklenemez. Kapitalist merkez imparatorluklar çevre ülkelerde kontrol amacıyla örgütlenmeler oluşturur. Vesayet kavramını İttihatçılığa dayandıranlar, devletimizi 1. Dünya Savaşı’na sokan 3 kişilik çetenin bunu İttihat ve Terakki’ye haber bile vermeden yaptığını bilmez mi? Alman silah şirketlerinin acentesi olanlar kimdi? Devletin Genelkurmayı bile Almanların elinde değil miydi? Nitekim tam da o acentelerle aynı mirası paylaşanlar, bugün ABD vesayetçiliğinin şampiyonu değiller mi?
Bugün ABD vesayetinin paralel devlet aracılığıyla sürdürülmek istendiği ortaya çıkmıştır. Başı ve yönetimi zaten fiilen orada konuşlanmıştır. İşte bu yüzden Türkiye’de bir asker -ya da sivil sorunu yoktur diyoruz. Türkiye’nin ABD vesayetçiliği sorunu vardır, ajan sorunu vardır.