Arkadaşım Gülay dün bu gazetede Yiğit Bulut’u hedef alıyordu. Yazısında geçen bazı sıfatları bilginize sunuyorum: Pespaye, şarlatan, pazarlamacı, koca karı ilacı, kof propaganda, küstah, McCarthy’ci…

ÖNCE BİÇİM

Gülay oldukça sinirlenmiş. Bulut’un gazetemizin bir başka yazarı olan Etyen Mahçupyan’a karşı sarf ettiği sözleri ve üslubunu hedef tahtasına oturtmuş. Fikirlerimiz pek uyuşmaz ama kendisinin zor zamanlarda hep delikanlı tavırlar aldığını da bilirim. Ama maalesef sonuçta o da savunusunu yaptığı Mahçupyan’la benzer düşüncede ve o yüzden bazı ön kabulleri var: Her ikisine göre de başkanlık sistemiyle ekonominin bir ilgisi yoktur ve konuyla ilgili tartışmalara ekonomi katılırsa, bu zararlı olabilir. Ama önce tartışmanın biçimsel yönüyle ilgili birkaç düşüncemi paylaşayım.

MAHÇUPYAN'IN ÜSLUBU

Gülay Göktürk, Etyen Mahçupyan’ın önceki yazılarını dikkatli ve sorgulayıcı bir gözle okusaydı bence Bulut’un üslubuna o kadar takılmazdı. Göktürk, onun mesela 1 Aralık tarihinde “Ey kendilerine Ak Partili diyenler” başlıklı bir makale yazdığını, burada “köşe yazarından, danışmanına kendini ‘aparatçik’ kılmış bazılarına… Tahammülün artık bir sınırı olmalı” şeklinde hakaret ve hedef gösterme içeren ifadeler kullandığını kaçırmış olmalı. Ayrıca Yiğit Bulut gibi Mahçupyan’ın adının önünde de Göktürk’ün ifadesiyle siyasal bir “titr” bulunduğu unutulmuş. Emeklilik nedeniyle resmiyetini kaybetmiş de olsa böyle bir “titr” taşıyan bir kişinin tahammül sözcüğünü ağzına almasında bazı anlamlar var. Gülay’ın bu durumda Türk insanının ve hele gençlerin pek de bilmediği “McCarthy’ci” sıfatı yerine linç kampanyaları ve kumpasın şampiyonu “Fetulahçı” sıfatını kullanması da daha doğru olurdu.

MAHÇUPYAN BAŞLATTI

Aynı Mahçupyan, 31 Aralık tarihinden beri bir seri köşe yazısıyla başta Cumhurbaşkanı olmak üzere, Başkanlık sisteminin ekonomi alanında da devletin etkinliğini arttıracağını söyleyenlere durup dururken aşağılayıcı ve alaycı bir üslupla saldırmıştır. Bu yazılardaki üslupla Bulut’un ifadelerinde olup da Gülay’ı rahatsız eden “yüzsüz” “sızdırılmış” “küresel sermayenin beslemesi” gibi sözleri karşılaştırdığımızda Mahçupyan’ın hiç de sanıldığı gibi saygın bir tutum sergilemediği görülür.

BAŞKA NE DESELERDİ?

Danışmanı olduğu parti erken seçim isterken, CHP ile koalisyonu ısrarla savunan ve bunu eleştirenlere hakaretler yağdıran birinin 1 Kasım’dan bir hafta önce hiçbir özeleştiri yapmadan çark etmesi “mahcup olamamak” dışında başka nasıl değerlendirilebilir? Ne alanda danışmanlık yaptığı bile belli olmadan sürekli parti içi konular hakkında fetva ve fikir veren birine biraz ağır kaçsa da, en azından Ak Parti-CHP koalisyonu projesindeki katkısından yola çıkılarak “sızdırılmış” demek bir hakaret değil, politik bir saptamadır. Mahçupyan bir hizipçi tavrıyla kendisi gibi düşünenlerin parti içinde yüzde 25’lik bir ağırlığa sahip olduğunu iddia ediyor. Bunu nasıl yorumlamalı Gülay?

Son olarak, Türkiye’nin illa da İMF’den para almasını, faiz oranlarını yüksek tutmasını savunarak ülkemizin milyarlarca dolar ödemesine yol açanların lobisini yapanlara pekâlâ “küresel sermayenin adamı” demek mümkündür. Bunlar politik üslubun örnekleridir, belki benim veya Gülay gibi sadece köşe yazısı yazanların bu sert üslubu kullanması doğru olmayabilir, ama unutulmamalı ki bu iki ünlü kişi de en azından danışman olarak politik şahsiyetlerdir, sadece yazar değillerdir.

OBAMA DÜZELTTİ YA!

Gelelim meselenin özüne: Başkanlık sistemi devletin ekonomik alandaki etkinliğini arttırması açısından da bal gibi savunulur, neden savunulmasın? Bakın ABD Başkanı Obama’nın 2008 krizinden sonraki tavrına, ABD merkez bankası sayılan FED’in siyasal otoriteyi izleyişine, eski FED Başkanı Greenspan’ın özeleştirilerine… Dünyadaki gelişmelere 1980’lerden beri uzak ve ilgisiz kalmış olan bir Mahçupyan’ın alaycı bir ifadeyle ve Cumhurbaşkanı’nı bilgisizlikle suçlayarak Merkez Bankası’nın bağımsızlığını savunması tam bir haddini bilmezliktir. Tutarlı bir liberal olsa Friedman gibi merkez bankasının tümden kaldırılmasını savunurdu. Mahçupyan ekonomiyi neden bürokratlara teslim ediyor? Lobilerin etkisine kolayca girip, Türkiye ekonomisini Londra bankerlerine teslim etmeleri için mi?

VESAYETİN DANİSKASI

Ayrıca Merkez bankalarının bağımsızlığı fikri finans çevrelerinin halkoyuna ve sivil siyasal iktidara olan güvensizliğine dayanır. Denilir ki, bu siyasiler her seçimden evvel para basarlar ve seçimlerden sonra da musluğu kısarlar, bu da dengesizlik yaratır, öyleyse onların elinden para basma ve faiz oranlarını etkileme yetkisini alalım ve bu yetkiyi bürokratlara verelim. İşte bu düşünce vesayetin ta kendisidir. Zaten askeri vesayet de sonuçta ülkede küresel sermayenin ve dış güçlerin asıl vesayetinin bir aracından başka bir şey olmamıştır. Liberaller, Şili’deki 1973 Pinochet darbesinden beri hep bu vesayetin yanında olmuşlardır. İşte yerli ve milli olmamak denilen şey tam da budur.

"IT'S ECONOMY, STUPID!"

“It’s economy, stupid” (Buna ekonomi derler, salak) sloganı ABD Başkanlık seçimlerinde Başkan Clinton’a seçim kazandırmıştı, demek ki neymiş? Ekonomi başkanlıkla yakından ilgiliymiş. Türkçesini söylemek akla daha iyi yatar derseniz öz Türkçe konuşalım. Mala davara faydası yoksa bırakalım parlamenter rejimi de, başkanlık sistemini de bir yana, liberallerin istediği gibi ekonomiyi İMF’ye, dış politikayı AB’ye, savunmayı NATO’ya, eğitimi FETO’ya bağlayalım gitsin, öyle mi? Kusura bakmayın ama ne halkta bunu yutacak göz, ne de Mahçupyanlarda bunu yapacak kudret var.

KAPIDAN KOVULAN VESAYET

Kimse kimsenin fikirlerini söylemesine itiraz etmiyor da kapıdan kovduğumuz vesayetin bacadan başka yollarla girmesine de önce halkımız izin vermez. Başkanlık, kendi hallerinden mahcup olmadan küresel sermaye adına Ak Parti’yi ehlileştirmeye çalışanların pespayeliğini de tabii ki düzeltecek ve anlamsız kılacaktır.