Taktiklerini biliyorum. Aslında çok istedikleri bir projeye karşıymış gibi görünürler ama o gelişmeye yol açacağını düşündükleri bazı light çözümlerin olumlu olabileceği şeklindeki hayalleri yayarak istedikleri siyasal çizgiyi yavaş yavaş zerk ederler. ‘Üçüncü göz’ konusu bunun örneğidir.

Herkes biliyor ki PKK’nın temmuz ayında bir terör kampanyasına başlamasıyla çözüm süreci bitmiştir ve en son terörist silahını teslim etmedikçe de yeniden başlamaz. Ama teorik bir çözüm süreci hakkında bile niyetlerini şimdiden ortaya koyanlar var. Bu insanlar, Türkiye’nin 2013-2015 yılları arasındaki çözüm süreci sırasında ulusal egemenlikten taviz verebileceğini sandılar ve fena halde yanıldılar. Etkili olabildikleri medyada yarattıkları algı operasyonlarıyla devlet ile terör örgütünü eşit düzeyde göstermeye çalışan bu küreselci liberallerin geçmiş dönemde terör örgütüne karşı önlemlerin yetersizliğinde sorumlulukları büyüktür. Ayrıca o dönemde ‘akil adamların’ medyada arabulucu olarak sunulması vahim bir hatadır. Devlet, çözüm süreci için kamuoyu oluşturmak amacıyla bazı az veya çok ünlü kişileri heyet üyesi olarak tayin etmişti. Bunların bazıları bu pozisyonlarını hazmedemeyerek kendilerini devlet ile terör örgütünü barıştıracak kişiler olarak görme çılgınlığına kaptırmışlardı. Aralarından kendilerini aşırı önemseyen bazıları daha da ileri giderek, başka bir devletin (tabii ki kendi tercihleri olan ABD’nin) arabulucu olmasını önermeye yeltenmişlerdi.
Üçüncü göz, bir devletin bittiğinin ilanıdır. Hiçbir devlet kendi sınırları içindeki silahlı bir terörist grupla bir başka devletin aracılığında görüşemez. Bir ülkenin vatandaşları silah bırakmak için kendi devletleriyle başka bir devlet aracılığıyla görüşmeyi tercih ediyorlarsa, bu tavırlarının düşmanca bir pozisyon olarak değerlendirilmesi normal bir reflekstir.
Biçimsel olarak da olsa sınırlarımızın dışında bulunan bir terör örgütü olan PYD’nin durumu biraz farklıdır. Biz Suriye’deki PYD’yi hem insan haklarına aykırı eylemleri, hem de PKK ile olan bağları nedeniyle terörist olarak görüyoruz. ABD, Suriye’de kara harekâtında elemana ihtiyacı olduğundan bu tespitimizi kabul etmiyor. PYD’nin sınırları aşmaması ve bizi müdahaleye mecbur bırakmaması için ABD onları uyarırsa bu ne arabuluculuktur, ne de üçüncü gözdür.
Ancak, bu tür bir ilişkiden yola çıkarak, ‘ABD, PKK’yı ikna etsin, Türkiye’de eylemler dursun, Türkiye de bunun karşılığında PYD’ye Suriye’de olanak tanısın, bu şekilde kamuoyunda sempati kazanan ABD, PKK ile aramızda üçüncü göz olsun’ demek kusura bakılmasın ama aç tavuğun kendini darı ambarında sanmasıdır.
Şöyle ki, PKK silahlarını teslim etmedikçe zaten operasyonlar durmayacaktır. PKK tam bir eylemsizliğe geçse bile Türkiye’nin PYD’ye yönelik politikası değişmez. Fırat’ın batısına geçerse vurulacaktır. Tel Abyad’da etnik temizliği sürdürürse yine vurulacaktır. Bu bir devlet politikasıdır. Bunu değil ABD, Suriye’de toplanmış devletlerin hepsi bir araya gelse değiştiremez. PYD’nin Suriye’de Kürtler arasında küçük bir azınlığı temsil ettiğini biliyoruz. Tümünü temsil etse de, neden Kuzey Suriye’deki tarihsel Arap ve Türkmen topraklarının zorba ve işgalci PYD’ye verilmesine göz yumalım? Bu aynı zamanda sivil bir konu, bir insanlık duruşu ve bireysel bir vicdan, kişilik ve dayanışma konusudur. Kobani dayanışması romantikse, Tel Abyad dayanışması insanlık gereğidir.
Bu saçmalıkların bugün hâlâ ‘PKK terörist mi, değil mi?’ tartışması yapan liberallerden kaynaklanması tesadüf müdür? Onlar TSK’yı terörist, Genel Kurmay Başkanı’nı teröristbaşı ilan ederken hiç kılı kırk yarmamışlardı. Aramızda askeri vesayetle mücadele adı altında şahin, PKK terörüyle mücadelede ise kâhin kesilenler var. Onlar varken üçüncü göze gerek var mı ki, vizyonları zaten milli değil.