Türkiye kendi topraklarında PKK terörüne karşı operasyonlarını sürdürürken sınırın hemen ötesinde artık dünyadaki hemen her gücün katıldığı bir savaş yaşanıyor. Bu arada Rusya, 7 Ekim günü Hazar Denizi’ndeki Dağıstan adlı savaş gemisinden Suriye topraklarındaki hedeflere 26 adet SS-N-30A uzun menzilli füze fırlattı. Pentagon yetkilileri bu füzelerden dördünün İran’a düştüğünü iddia ettiler. Bin beş yüz km katettikten sonra Suriye’ye ulaşan bu füzeler gerçekte nereyi vurdu?

Rusya’nın Suriye’deki herhangi bir hedefe füze fırlatması gerekmiyordu. İlle de fırlatacaksa bunu Akdeniz’den de yapabilirdi. Kaldı ki hedef alınan bölgeler daha önce Rus uçakları tarafından bombalanmıştı. Açıkça belli ki, 26 adet SS-N-30A füzesinin fırlatılması Avrupa’ya karşı bir güç gösterisi ve meydan okuma idi. Batılılar, Rus füzelerinin hedefe ulaşma becerisini istedikleri kadar eleştirsinler, sonuçta bu füzeler Almanya’ya atılmış olsalardı hedeflerini aşağı yukarı vuracaklardı, yolda dört tanesi Polonya’ya düşmüş olsa Ruslar için ne fark ederdi?
Anımsayalım, Ukrayna’da demokratik yoldan iktidara gelmiş bir hükümeti Gezi benzeri bir Turuncu darbeyle deviren Batılılar, Rusya’nın beklenmedik bir tepkisiyle ve Kırım’ın ilhakıyla karşılaştılar. Daha sonra da, Ukrayna’da Rusça konuşanların çoğunlukta olduğu bölgeler bir ayrılık hareketi başlattı. Bu tepkiye Rusya’yı dünyadan izole ederek, ekonomik ambargo uygulayarak ve Baltık ülkelerine asker yığarak cevap veren Batılılar, Rusya’nın bu karşı güç gösterilerine de artık alışmalıdır.

Batılı devletler tarafından kurulmuş olan bugünkü dünya düzeni her tarafından su alan bir gemi gibidir. 70’inci Kuruluş yıldönümünde Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’ne üye 5 ülkenin 5’i de Suriye’dedir, halbuki bu konuda bir BM kararı da yoktur. Ufukta görünen bir çözüm de yoktur. Öte yandan son günlerde Afganistan’da Taliban yeniden atağa kalkmıştır. Güney Çin Denizi’nde Çin yapay adalar inşa edip silahlandırarak egemenlik alanını ha bire genişletmektedir. Daha birkaç yıl önce tarihin sonunun geldiğini ilan ederek tek başına dünya jandarmalığına soyunan ABD, bir Çin deyişiyle her parmağının altında bir pire olup onları kaçırmamaya uğraşan aciz biri durumuna düşmüştür. ABD Irak’a tam kapasiteyle müdahale etmiştir, sonuç alamamıştır. Libya’ya yarım müdahale etmiştir, sonuç kötü olmuştur. Suriye’ye 4 yıl hiç müdahale etmemiş, işler daha da sarpa sarmıştır.

Açıktır ki dünyada ABD’nin zayıflamasından doğan bir boşluk vardır ve kapışma buradan doğmaktadır. Yeni gelişen ülkelerin bu boşluğu doldurmasını istemeyen bazı ihtiyar 20’nci yüzyıl güçleri ki bunların başında Almanya gelmektedir, çeşitli manevralarla durumu daha da çıkmaza sokmaktadır. Yükselen bir güç olan Türkiye’ye karşı Alman hükümetlerinin son 50 yılda özel politikaları olmuştur ve bu ülkenin politikacıları eski refleksleriyle davranıp ülkemizi kendi arka bahçeleri sanmaktadırlar. Uzun yıllardan beri Türkiye’ye karşı düşmanca bir politika uygulayan Merkel yönetimi ülkemizi parçalayarak Batı bölgesini AB’ye asimile etmek, Güneydoğu’yu ise İran nüfuzuna bırakmak peşindedir. Bu amacına ulaşabilmek için Türkiye ile diğer NATO müttefiklerinin arasını açmak ve ülkemizi yalnız bırakmak istemektedir. NATO’nun ülkemize destek amacıyla alacağı önlemleri engellemeye çalışan Almanya,

Türkiye’nin uçuşa yasak hava sahası ve güvenli bölge önerilerine de gerekçesiz biçimde ve şiddetle karşı çıkmaktadır. PKK’ya Alman desteği konusuna ise burada hiç değinmeyelim. Rusya’nın Suriye denklemine dâhil olması, Avrupa’ya yönelik gövde gösterileri, hatta Türkiye ile müttefikleri arasındaki ilişkileri test etmeye yönelik sınır ihlalleri umarız ülkemizle ilgili artık geçen yüzyılda kalması gereken hayaller içindeki Alman politikacıları biraz uyandırmıştır. Türkiye için kazdıkları kuyuya her an kendileri düşebilirler. Ayrıca Türkiye onlarla her koşulda dost ve müttefik olmak zorunda da değildir.