Bu halk oylamasının en fazla 'memleket meselesi' olarak görülecek bölümü, Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgesinde şekillenecek tabloda gizli...

Sandıktan milletin kararı ne şekilde çıkarsa çıksın, Türkiye o sonucu bir şekilde tolere edecektir. Ama 'boykot oranı'nın kaç olacağı sorunu, siyaset üstü değerlendirilmesi, devletin de ilgilenmesi gereken önemde...
Konu çok hassas.

Dokunanı yakıyor.
BDP dün, 'boykot ısrarını' bir kez daha açıkça deklare etti.
Özelde 'terörle mücadele' ve genelde 'Kürt sorunu', referandumu ve sonrasındaki seçimi etkiler mahiyete ulaştı. Hatta halkın seçeceği cumhurbaşkanının belirlenmesinde anahtar haline gelecek.
O günlerdeki vaatleri ve kampanyaları düşünemiyorum bile...
Türkiye'nin dört bir yanı büyük bir dikkatle Doğu ve Güneydoğu'da neler olduğuna, liderlerin o bölgede neler söylediğine dikkat kesilmiş vaziyette.
'Kürt açılımı' diye başlayan, 'demokratikleşme açılımı' tanımlamasına dönüşen politikada frene basıldı, çünkü Anadolu'da 'tepki dağları' yükseliverdi.

Şimdi benzeri bir gelişme halk oylamasında yaşanıyor.
Az veya çok, 'evet'ler önde görünüyor ama denge her an değişebilir. En fazla da Kürt konusu tercihleri yönlendirmeye başladı gibi.
Başbakan Erdoğan'ın söylemi 'milliyetçi bölgeye' kaydı, hızla 'şahin'leşme eğilimleri gösteriyor.

Erdoğan bunu 'evet hatrına' yapıyor.
Ama 'açılım' politikasının üzerine gölge düşürüyor.
Üstelik tetiğe bir kere basarak kendi bacağına iki kurşun birden sıkıyor.
Hem Alevi açılımı hem de demokratikleşme açılımı darbe alıyor. 
Zor bir denklem...
Bir yanda yıllardır ciddi biçimde el atılmamış Kürt sorunu...
Marjinal grupların ayrılıkçı istekleri...
Bölücü terör...
Öte yanda memleketin çözüm bekleyen yarası, beklemeye tahammül yok, kangrenleşmeye gidiyor.

DİYARBAKIR'DAKİ 3 EYLÜL TUZAĞI
Cesaretli adımlar bekleyen bir düğüm.
Kimse kızmasın, Erdoğan bugüne kadar o cesareti gösterdi.
İşte büyük bir sınav: 3 Eylül'de Diyarbakır mitingi.
BDP'nin tuzağı: Beklentiyi yüksek tutmak ve sonrasında hayal kırıklığı yaratmak.

Bu cenahtaki gelişmelerin ne kadar can alıcı hale geldiğini anlamak için son birkaç günde yaşananları hatırlamak bile yeterli.
Öcalan'la görüşülür mü, sorusu...

Cumhurbaşkanı'nın 'devlet gerekirse konuşur', Başbakan'ın 'istihbarat elbette görüşür', ana muhalefet liderinin 'devletin diyaloğunda bir sakınca yok' açıklamaları...

Oysa Başbakan Başdanışmanı Yalçın Akdoğan'ın sözleri kıyameti koparmıştı. Akdoğan'ın o yazısı müthiş bir panik başlatmış, sandığa tesir edecek gibi yorumlanmıştı. Sonradan hava değişti.
Aynı dert Kılıçdaroğlu'nun başına geldi.

Tunceli'de yaptığı 'genel af' çağrısı bu kez rüzgarı CHP aleyhine döndürmeye başladı.
Kılıçdaroğlu'nun sözleri de bağlamından kopartılarak sunuldu.
Burada 'sütten ağzı yanmış Başbakan Erdoğan' o açıklamayı siyasetin malzemesi haline getirdi.

Doğrusu sonuç alıyor gibi.
Nitekim Kılıçdaroğlu, Önder Sav ve Hakkı Süha Okay'dan edindiğim hava 'iyi olmadı, bize haksızlık yapıyorlar, kitleleri yanlış yönlendiriyorlar' şeklinde. Şimdi genel affın Öcalan'ı hiçbir şekilde kapsamadığını anlatmaya çalışıyorlar, bir de affın olması için silahların tamamen susması gerektiğini...
Sonuç, şahsen Adalet ve Kalkınma Partisi'nin Güneydoğu sorununa yaklaşımını önemsiyorum. Kesinlikle samimi de buluyorum. Türkiye adına kritik inisiyatifler...

Kılıçdaroğlu'nun söylemleri iktidar partisinin bölge politikalarında Türkiye lehine denge oluşturur. İktidar bunu kullanmalı. Oysa referandum sonucunu etkilemek adına konu siyasetin malzemesi haline getiriliyor. Yanlış.

Devlete gelince...
Bütün imkanlar seferber edilmeli, Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgesinde isteyen vatandaşımızın sandığa gitmesi, arzu ettiği şekilde tercihte bulunması sağlanmalı. BDP'nin yaptığı anti demokratik bir girişimdir. Boykot kararı da tıpkı 'evet' veya 'hayır' gibi demokratik bir tercihtir ama 'silahların gölgesinde' alınmadığı, dayatılmadığı sürece...