Bir çocuğa verilebilecek en güzel hediye, ona duygularını tanıma ve ifade etme özgürlüğü tanımak ve bunu geliştirmesine destek vermektir. Gelin, bu 23 Nisan’da çocuklarımızın kendilerini daha fazla anlamasına ve ifade etmesine imkan verelim.
Nasıl mı? Yazıyı okuyun.

Duygularımız, içimizden ya da dışarıdan gelen uyaranların, o an bizim üzerimizdeki etkisidir. Kabul edelim ya da etmeyelim, dünya duygularımızın üzerinde dönüyor. Öyleyse çocuğunuzla fırsat buldukça duyguları tanıma, anlama ve anlatma oyunları oynayın! Çok yararını göreceksiniz! Çünkü büyük-küçük fark etmiyor, her insanın derdi aynı; anlaşılmak! Anlaşılabilmek ve anlayabilmek için ise önce kendi duygularımızı anlamaya ve anlatmaya ihtiyacımız var. 

O yüzden çocuğunuza her fırsatta sorun, “Nasıl hissediyorsun?” Bakın uzmanlar bu konuda neler öneriyor.

DUYGU ALIŞTIRMASI YAPIN

Prof. Dr. Füsun Akkök (Psikolog-Eğitimci)
Duyguları fark ve ifade etmek, çocukluk yıllarından başlayarak geliştirdiğimiz -özelikle 7 yaşından itibaren- bir beceridir. 
Ebeveynler çocuklarının (7-14 yaş) duygularını tanıması ve ifade etmesi konusundaki becerisini desteklemek üzere, şunları yapabilir: 
- Çocuğunuza kendi duyguları tanıtırken öncelikle dikkatini duyguları üzerine çekin. “Suratını asmışsın, kızgın mısın? Ne oldu? Seni kızdıran nedir?” Ya da, “Ne güzel gülümsüyorsun, mutlu görünüyorsun” gibi ifadeleri sık kullanın.
- Çocuğunuzla duygular ve duyguların ifadesi üzerinde konuşun. Farklı duygulardan söz edin. Örneğin; “Sevdiğin birini gördüğün zaman ne hissedersin?”, “Arkadaşlarınla oyun oynarken yenilirsen, ne hissedersin?” gibi sorularla farklı duyguları tanımasını ve doğru ifade etmesini sağlayın.
- Çocuklarınızdan; sevinçli-mutlu birinin, şaşkın birinin, üzgün birinin resmini çizmesini isteyin ve çizerken onlara yardım edin. 
- Çocuğunuza bazı durumlar söyleyin, bu durumlarda kendisini nasıl hissedeceğini sorun; yüzüyle de ifade etmesini isteyin. 
- Gazete ve dergilerden farklı yüz ifadelerini fotoğrafları çocuğunuza gösterin. Fotoğrafla ilgili bir öykü anlatın. “Bu adam üzgün görünüyor, neden acaba? Belki de kendini iyi hissetmiyordur?” diyerek öyküleri çeşitlendirin.
- Yüzünüze üzgün, mutlu, sevinçli, kızgın, şaşkın, vb. ifadeler vererek çocuğunuza bu ifadelerin ne olduğunu sorarak bir oyun geliştirin.

İZİN VERİN YAŞASIN

Derya Gülterler (Klinik Psikolog)
- Büyükler, çocukları anlayamadıklarından hızla tanımlarlar: Hiperaktif, davranım bozukluğu, inatçı, kıskanç... Oysa çocuk davranışıyla kim olduğunu değil, ne yaşadığını anlatmaya çalışır. Tıpkı yetişkinler gibi çocukların da hiçbir davranışı sebepsiz değildir. 
Çocukların davranış çeşitliliği yetişkinler kadar çok olmadığı için, farklı duygulara aynı davranışlarla tepki verebilirler. 
- Çocuklar öfkelendiğinde, duygu ve davranış çeşitliliği az olan yetişkinler paniğe kapılır. Kötü haber: Panik bulaşıcıdır! Çocuk bağırır, anne bağırır. Taa ki biri pes edene kadar. Çocuğun öfkesi durulsun diye gereken her türlü taviz verilir. 
- Annelerin hem en iyi, hem en kötü tarafı sürekli çözüm bulmaya çalışıyor olmalarıdır. Acıkınca, susayınca, üşüyünce, hastalanınca annenin işi hemen bir çözüm bulup çocuğu o durumdan kurtarmaktır. Gel gör ki, duyguların çözümü olmaz. Bir duygunun sağlıkla yerini başka bir duyguya bırakması, yaşanıp tükenmesiyle olur. 
- Eğer bir çocuk sıklıkla aynı davranışı gösteriyorsa, bu davranışa sebep olan duygusunu tanımıyor, adlandıramıyor ya da bu duygu yaşadığı yerde kabul görmeyeceği için onu başka bir şeye dönüştürüyor demektir. 
- Öfkesi içine sığmayacak kadar çoğaldıysa vurabilir; ama size ya da oyuncaklarına değil, öfke yastığına. Bağırabilir; belki evde değil ama parkta. Çaresiz hissedebilir, ağlayabilir, somurtabilir, kıskançlıktan çıldırabilir. Hepsi insana ait! İzin verin! Çünkü sadece izin verirseniz çocuk duygusuyla tanışabilir.