Kızım doğduktan yıllar sonra, kadın-doğum uzmanımı aradım ve 'Bebeğimin poposuna şaplak attınız mı? Doğruyu söyleyin, attınız mı?' diye panikle sordum. Siz, benim gibi bu soruyu sormakta geç kalmayın. Doğumdan önce, 'Bebeğimin poposuna lütfen şaplak atmayın' deyin. Ne olur ne olmaz...

Bebeğimizin rahmimize düştüğünü öğrendiğimiz andan itibaren, biz anne-babalar elimizden gelenin en iyisini yapmak üzere yepyeni bir yolculuğa çıkarız. Dünyaya yeni bir insan getirmek, bir mucizeye imza atmak; heyecanı, telaşı, bilgisi, deneyimi, endişesi, enerjisi hiç bitmeyen, bitmemesi de gereken yepyeni bir pencere açar hayatımıza. Bebeğimiz bizim anne ve babalığımızla dünyayı öğreniyor. O, onun adına her an yaptığımız seçimlerle büyüyor.
Tabii ki, bu süreçte birçok korku ve endişe de bizi esir alır, doğum korkusu, bebeğime yetebilecek miyim korkusu, bebeğimi büyütebilecek miyim endişesi vb. durmadan zihnimizi meşgul edip durur.
Ve bizler bebeğimizi büyütme yolculuğunda ilerlerken, farkında olarak ya da olmayarak çoğu kez geriye de dönüp bakarız. Özellikle de annelerin doğası böyledir; örneğin çocuk 10 yaşına gelmiştir ama hamilelik ve ilk bebeklik zamanları her fırsatta değerlendirilir anne tarafından... Anne kendi kendine ha bire sorar: 'Karşımda duran bu çocuk, karnımda taşıdığım, sütümle beslediğim bebek mi?' Çünkü anne, bizzat yaşasa da doğum mucizesi karşısında, evlat büyütme mucizesi ve ağır sorumluluğu karşısında her an şaşkındır. Kendini, hem geçmişe hem şimdiye hem de geleceğe taşıyarak çocuğuna en iyi anneliği vermek ister. Çocuğa koşulsuz sevgi, özenli ilgi, sabır, hoş görü, emek, takdir göstermek suretiyle yapılan bir tür adanmışlık yolculuğudur bu...
İşte, tüm bu yolculuk boyunca, anne ve babanın, ki özellikle de annenin desteğe, doğru ve sağlıklı kaynaklardan beslenmeye çok ihtiyacı vardır.
 SEÇİMLERE DİKKAT!
Seçimler tüm hayatımızı belirler ve bazen bizi çok da zorlarlar. Örneğin, doğum yapacağınız doktoru, hastaneyi seçerken yaşadığınız telaşı bir düşünsenize... Hiç unutmuyorum, hamileliğime, bir profesör hanımla başlamıştım, fakat bebeğimle ilgili bilgileri benimle paylaşmıyor ve asla empati yapmıyordu. 4,5 aylık hamileyken doğum yapmayı düşündüğüm hastanede muayene olmak üzere sıraya girdim, artık karşıma kim çıkarsa ona anlatacaktım derdimi. Bir çocuk babası olan kadın doğum uzmanı Tanju Bey ile böylece tanıştık ve doğumu da kendisiyle gerçekleştirdik.
Kızım 2-3 yaşlarındayken okuduğum Osho'nun 'Çocuk' adlı kitabında, 'Göbek bağını kesiyoruz ve çocuğa bir tokat atıyoruz ki nefes almak zorunda kalsın. Ama bu onu zorlamaktır, bu vahşicedir ve kesinlikle bilim dışıdır ve doğal değildir' diye yazıyordu.
Doğumun üstünden onca zaman geçmesine rağmen, Tanju Bey'i aradım. Doktor bey, 'Bebeğimin poposuna şaplak attınız mı?' diye sordum...  Tabii, Tanju Bey önce şaşırdı, durumu açıkladım, 'Hayır' dedi, 'Bebeklerin poposuna şaplak atmıyoruz, o uygulama çok eski...'
Düşünsenize, 9 ay boyunca senin için mükemmel olan bir ortamda yaşa, sonra dünyaya gel ve popona bir şaplak ye! Keza, bebeği yıkarken, ilk muayene yapılırken, battaniyelere sarılırken falan yapılan uygulamalar da çok sert ve empatiden uzak... Tıp öncelikli olarak bebek sağlıklı mı, değil mi, o sırada bunun derdine düşüyor. Oysa, bebeğe de hayata da bütüncül yaklaşmamız ve onu her şeyiyle kapsamamız şart. Neyse ki, doğal doğum uygulamaları yaygınlaşıyor.
Osho, kitabında bu konuya şöyle devam ediyor: 'Bırak ilk olarak bebek kendiliğinden nefes alsın. Sadece onu kendi başına bırak, üç dakika içinde nefes almaya başlayacaktır ve kendi kendine yaşayabileceğine inanacaktır. O zaman bağı kesebilirsin, şimdi bu gereksizdir; bu çocuğu şoka sokacak.'
İşte böyle, yaşamlarımızı o küçük küçük ayrıntılar, dolayısıyla da her an yaptığımız seçimler oluşturuyor işte... Seçim sizin!