Bu köşenin okuyucuları beni 'Anne Olunca Anladım' projesinin annesi olarak tanıyorlar, gazeteci kimliğim bir yana, kızım için bile ben önce onun annesi sonra da 'Anne Olunca Anladım' projesinin annesiyim. 'Proje ne?' diyenleriniz olabilir (belki bu sayfayı bugün ilk kez okuyorsunuzdur). 'Gazete sayfası, internet sitesi ve televizyon programları yoluyla anne arkadaşlarımla çocuklarımızı ve birbirimizi büyütmek'tir projenin içeriği...
Bu proje aracılığıyla o kadar çok anne ve bebeğiyle yollarımız kesişti ki tıpkı ilk günlerde niyet ettiğim gibi, bütün dünyada kartopu misali büyüdük ve biz, 'anne olunca anlayan anneler' el ele verdik. Bu annelerden biri, geçen gün doğumundan tam altı yıl sonra bana bir teşekkür e-maili göndermiş. Bu e-maili sizlerle de paylaşmak istiyorum, çünkü anne olmanın kaygılarını ve yalnızlığını öylesine iyi anlatıyor ki...
BEN NE YAPACAĞIM?
'Tam ne kadar oldu bilmiyorum ama sizi takip edişim televizyon ekranıyla başladı. Şimdi oğlum 6 yaşında. İlk doğduğunda elbette sevinçliydim, anne olmuştum... Ama, aması vardı, 'ne yapacaktım, nasıl sağlıklı mutlu huzurlu bir evlat yetiştirecektim?'
Annem yanımdaydı, tüm dostlar, akrabalar yardımcı olmaya çalışıyordu ama onlar olmadan ne yapacaktım?
Bir süre yarı depresif dolaştım. Sonra sizinle karşılaştım. Güç kattınız bana... Belki, çok iyi bir anne değilim. İşyerindeki gerginliği, hayatın sıkıntılarını oğluma sabırsızlık olarak yansıtıyorum... Ama onu sevdiğimi her gün söylüyorum ona. Öğrenmeyi seviyorum, çocuğumla ilgili birçok şeyi öğrenmeyi daha da seviyorum, onunla ilgili birçok şeyi sizden ve sizin programınıza katılan konuklardan öğrendim. Her şey için teşekkür ederim, iyi ki varsınız.'
5 Mart günü, yeni bir anne katıldı aramıza! Beş yıldır, internet sitemizin editörlüğünü yapan, sağ kolum, yol arkadaşım, sevgili Yasemin Yılmaz anne oldu! Beş yıldır anne ve bebeğe dair en yeni bilgilerle haşır neşir olan Yasemin, 3,5 hafta önce gelen güzel kızı Yaren ile anneliği bizzat deneyimleyerek anlıyor! Ve bana, doğumdan sonra ilk kez söylediği cümle, 'İşte şimdi anladım!' oldu.
Her bebek özeldir, her anne ve bebeğin hamilelik sürecinin en başından itibaren yaşadıkları da öyle; parmak izi gibi tek...
Yasemin, planlayarak hamile kalmak istiyordu, sürpriz bir hamilelik yaşadı... Normal doğum yapmak istiyordu, bebeği 3,5 hafta erken geldiği için sezaryene alınmak zorunda kaldı... Bebeğini, doğar doğmaz emzirmek istiyordu, maalesef doğumdan iki-üç gün sonra başlayabildi... Ama anne-kız azmettiler, Yaren'cik sadece beş gün hastanede kaldı, şimdi anne-kız hastanede ayrı kaldıkları zamanların acısını çıkarıyorlar.
Anlayacağınız, annelik yolculuğunda işler her zaman planladığımız gibi gitmeyebiliyor; bebeklerimiz bizden öğrenecek, hayallerimize uyum yapacak sanırken, daha çok biz bebeklerimizden öğreniyoruz ve böylece hayatı yeniden tüm gerçekliğiyle öğrenme fırsatı yakalıyoruz. Ve işte, tam da böyle sürprizlerle her an bir soruna çözüm bulmakla anlıyoruz anneliğin ne olduğunu, nasıl da bir mucizeye imza attığımızı... 
Bu arada Yasemin, bebeğine yetmeye çalışırken, onun sağlığı için endişelenirken çok yoruldu ama bu yorgunluğu da döktüğü sevinç-hüzün karışımı gözyaşlarını da her anne gibi hiçbir şeye değişmeyeceğini söylüyor.
BEBEKTEN ÖĞRENİN
Sevgili anneler, inanın siz iyi bir annesiniz, çünkü yavrunuz için elinizden gelenin en iyisini yapıyorsunuz. Ve bebeğinize iyi gelecek her ne varsa, onu en iyi siz bilirsiniz! Kendinize ve bebeğinize daima güvenin, doğru kaynaklardan en son bilgileri edinin ama içgüdülerinizi dinlemekten de asla vazgeçmeyin. El el ele yürüdüğümüz bu yolda her gün daha iyi bir anne olabilmek üzere, öğrenmeye ne kadar açık olduğunuzu biliyorum, fakat en çok da bebeklerinizden öğrenin, bebeğiniz sizin öğretmeniniz olsun...  Başka kimse değil...