Çocuğumun farklı olduğunu ilk ne zaman fark ettim bilmiyorum, sanırım ilk kucağıma aldığımda... Sanırım her anne de bu duyguyu bebeğini ilk kucağına aldığında yaşıyor. Çünkü gerçekten her bebek farklı! Ama bu farkı ilk fark ediş, hoşa giden bir fark! Sonra bebeğimiz büyüdükçe onun bize benzemeyen ya da diğer bebeklere benzemeyen huylarını görüp hoşlanmayıveriyoruz. Hatta 'Kime benzedi ki bu, ne ben ne de babası böyleyiz, valla ailemizde yok böylesi' deyiveriyoruz. Aslında bu noktaya gelene kadar bile aylar, hatta yıllar geçebiliyor, çünkü biricik yavrumuzun farklı olduğunu genellikle önce inkar ediyoruz.
Ama gerçeği görmemek yani inkar hiçbir işe yaramıyor, zaman kaybettiriyor; bebeğimizin biricikliğine gereken kabul ve desteği vermediğimizdeyse, gelişimi olumsuz yönde etkileniyor. Özellikle gelişim geriliği sorunlarında, bebeğin farklılığını daha ilk günden fark etmek hayati önem taşıyor. Anne, bebeğinin farklılığı her ne olursa olsun, kabul sürecine ne kadar çabuk girerse, bebek için o kadar hayırlı.

OTİZM'DE FARKINDALIK
Nisan ayı, otizmde farkındalık ayı! Otizm denilen gelişim bozukluğunu tanımak, erken teşhis etmek ve otistik çocukların özel eğitim almalarını sağlamak amaçlanıyor. Her 150 doğumdan 1'inin otizm riski taşıdığını düşünürsek konu çok önemli. Ama konuya biraz daha genişleterek bakalım istiyorum. Örneğin, koca koca bilboardlar asılıyor şehre, 'Otizmin farkındayım' deniyor. Otistik anne- babası değilsin ve otizmin farkındasın; harika! Peki, kendi çocuğundaki herhangi başka bir farkı, fark ve kabul edebiliyor musun? Ya da okulda çocuğunun sıra arkadaşı, otistik bir çocuk, bunu kabul edebilir misin?
Otistik çocuğu olmayanlar için, 'Otizmin farkındayım' sloganları bir noktaya kadar ilgi görebilir ama herkes çocuğunun 'farklı' olduğunu fark ettiğinde durum değişir. Gelişim gerilikleri, öğrenme güçlükleri, dikkat ve hiperaktivite sorunları çok zor durumlar biliyorum. Ama işte, çocuğumuz otizm, öğrenme güçlüğü, dikkat ve hiperaktivite ya da bunlar gibi yeni yeni tanımaya çalıştığımız bir sorunu yaşamasa da farklı ve biz onu fark etmeden farklı olduğu için dışlıyoruz.
Bugünkü konumuzu ele alalım örneğin; çocuğum sebze yemiyor! Basit bir sorun; ama annelerin hayatı nasıl da kabusa dönüyor biliyor musunuz? Neden; kabul yok! Ya da önyargı var! 'Sebze yemiyor', deyip geçiyoruz. Ya da o çocuğun falanca sebzeyi hayat boyu yemeyeceğini kabullenmiyoruz. Çocukta bir yanlış arıyoruz, sonra da kendimizde... Ama bir yanlış olmayabilir işte! Sadece doğuştan gelen özelliklerimizle yönlenmiş olabiliriz pekala... Mesela ben, Duru'nun yemek konusunda gurme derecesinde seçici bir çocuk olduğunu anlayana kadar 3 yaşına geldi. Hala daha elma ve muz dışında meyve yemez. Sebzelerinse hepsini yiyor. Önce pilavla birlikte tattı çoğunu, hiçbirini yemiyordu. Her gün yapıp yapıp döküyordum.
Sonra kabullendim, o isteyince yiyor. Benim görevim pişirip sunmak! Hala et yemeğini her zaman tercih eder. Ama her öğün et verip vermemek benim elimde! Bir de sebze ve meyveyi iyi tarım ya da organik tarım tüketin ne olur. Duru, elma ve muz dışında meyve yemiyor diye dövünüyordum. Şimdi seviniyorum! Uzmanlar kabuksuz sebze ve meyveyi çocuklarınıza yedirmeyin diye uyarıyor.  
Düşünün, siz çocuğunuzun falanca meyveyi ya da sebzeyi yemediğini kabullenmiyorsunuz, ya otizmli çocuğun annesi ne yapsın? Çocuklarımızı doğuştan getirdikleri her özelliğiyle kabul etmek ve desteklemek durumundayız. Ebeveynlik bu; başka nasıl yapılır ki? Önce kendimizi ve çocuğumuzu kabullenirsek, belki toplumdaki her türlü farklılığı kabullenmek daha kolay olur. Çocuğumuzun sıra arkadaşı yaramaz ya da başka bir şey diye öğretmene her gün şikayete gitmemeyi de, çocuğumuzun bu konuyu kendisinin dengeleyebileceğini de öğrenmiş oluruz belki...