Kongre’de devam eden Suriye tartışması ne sadece Esad’a karşı yapılacak bir askeri müdahalenin sorgulanmasından ne de kimyasal silahların kullanımını yasaklayan uluslararası normu yeniden inşa etme çabasından ibaret. Suriye üzerinden yapılan tartışma aslında Amerika’nın dünyadaki yerini yeniden tanımlaması, rolünü sorgulaması ve biraz da yeni bir kimlik arayışı. Belki de bu yüzden Suriye, Amerikan siyasetinde bir kırılma noktası.
Kongre’deki tartışmada Irak’ın işgaline giden süreçte olduğu gibi partizan bir bölünmüşlük yok. Kongre üyelerinin Suriye’ye müdahale konusunda durdukları yeri Cumhuriyetçi ya da Demokrat kimliklerinden daha derin bir ayrışma belirliyor. Cumhuriyetçilerin içinde Demokrat kanattaki liberal grupla ittifak yapmış olan ve Amerika’nın kendi içine dönmesini savunan ‘izolasyoncu’ bir grup var. Amerika’nın kendini yeniden keşfetmesi gerektiğine, 11 Eylül’ün yarattığı ötekileştiren kimliğin yerine yeni bir toplumsal sözleşmeyle Amerikalı olmayı yeniden tanımlaması gerektiğine inanıyor. Irak’ta, Afganistan’da giriştiği ulus inşası projelerinin, dünyanın dört bir yanındaki çatışmalara angajmanının Amerika’nın kaynaklarını ve enerjisini tükettiğini ve bunun Amerika’nın çöküşünün başlangıcı olacağını söylüyor.

‘ETKİ ALANINI GENİŞLETME REFLEKSİ’ 

Hem Cumhuriyetçi hem Demokratların içinde bir başka kanat ise Amerika’nın kültürel, ekonomik ve siyasi olarak evrimin son halkası olduğuna ve dünyaya liderlik etmenin neredeyse ahlaki bir zorunluluk olduğuna inanıyor. Amerika’nın girdiği askeri angajmanların da Amerika’yı daha güçlü kılacağını, Amerika’yı dünyadan izole etmeye çalışan bir dış politikanın Amerika’nın bir süper güç olarak sonunu getireceğini düşünüyor. İzolasyoncular Suriye’ye askeri müdahaleye şiddetle karşı çıkarken, karşısındaki kamp müdahalenin gerekli olduğunu ve Amerika’nın Soğuk Savaş döneminde geliştirdiği ‘etki alanını genişletme refleksiyle’ hareket etmesi gerektiğini savunuyor. 
Bu iki cephe hem Cumhuriyetçilerin hem de Demokratların içindeki yeni kırılmalara işaret ediyor ve Amerikan dış politikasını anlamanın artık Cumhuriyetçi-Demokrat ayrışmasından daha nüanslı bir bakış açısını gerektirdiğini gösteriyor. 
Washington’daki Suriye tartışması daha pek çok kırılmaya gebe. Muhtemel kırılmalardan bir tanesi İsrail lobisi ve Amerikan Kongresi hattında olabilir. İsrail Obama’nın Suriye stratejisinin Kongre ayağındaki en önemli kozu. Obama müdahaleyi İsrail’in güvenliği üzerinden pazarlamaya çalışıyor. Müdahale edilmediği takdirde İran’ın nükleer faaliyetlerini hızlandıracağını ve İsrail’e saldırma konusunda cesaretleneceğini söylüyor. İsrail lobisi de Kongre’yi müdahaleye destek vermeye ikna etmek için var gücüyle çalışıyor. Fakat bazı analistler buna rağmen Kongre’den evet çıkmayabileceğini söylüyor. Eğer beklenen olursa artık Kongre’nin aldığı her dış politika kararını İsrail lobisiyle açıklayamayacağız demektir. Bu yüzden bu hafta Kongre’deki tartışmaları dikkatle izlemek lazım.