Malum koro, aylardır aynı nakaratları tekrarlayıp duruyor. Eviriyor çeviriyor, lafı sürekli olarak belli bir noktaya getiriyor:

-Ama geçmişte siz de onlara sempatiyle baktınız…

Doğru, yalan değil. Ancak, bugün köprünün altından çok sular aktı. Maskeler düştü, gerçek yüzler ortaya çıktı. Maskeli balo sona erdi. Diğerlerini bir köşeye bıraksak bile, bu ülkede 15 Temmuz gibi büyük bir bela yaşandı.

Kendi adıma konuşmuyorum. Ben ilk günden beri bunlara kuşkuyla baktım. Hiç haz etmedim ve sürekli mesafeli durdum. Ama toplumun büyük bölümü benden farklı düşündü. Bunlara sempati besleyenlerin yanı sıra, yüceltenler, yere göğe sığdıramayanlar oldu.

Kimler mi?..

Mesela Bülent Ecevit. “Cemaat” dedi, başka bir şey söylemedi. Her fırsatta bunları koruyup, kolladı.

Süleyman Demirel farklı davranmadı.

Turgut Özal hep sempatiyle baktı.

Tansu Çiller ve Mesut Yılmaz için de farklı değerlendirmeler yapılamaz.

Çok içli dışlı olmamasına rağmen Alparslan Türkeş, Fetullah Gülen’le aynı fotoğraf kareleri içinde yer aldı. Necmettin Erbakan, araya mesafe koymasına rağmen, bunlarla mücadele etmedi, kurdukları saadet zincirine müdahalede bulunmadı.

Listeyi çoğaltabilir, içine medya patronlarını, işadamlarını ve başka çevreleri de koyabiliriz. Dünün gerçekleri buydu!

Çünkü…

O zaman bir maskeli balo vardı, ihanet ortaya çıkmamıştı. Kanalizasyon patlamamış, pislik çevreye yayılmamıştı. Fetullah Gülen denilen adam, salya-sümük ağlıyor, hep aynı şeyleri tekrarlıyordu:

-Ben gerilim istemiyorum. Öldürülsem dahi “Beni sessiz sedasız gömün, işinize gücünüze dönün” diye arkadaşlarıma vasiyet ettim. Gerekirse bir mağaraya girer ve inzivaya çekilirim…

Dün için belki “zafiyetten”, ”hatadan” ya da “aşırı iyi niyetten” söz edilebilir. Ancak, ortaya çıkmış bir “ihanet” yoktu.

***

Oysa bugün durum çok farklı…

Dış istihbarat örgütlerinin oyuncağı haline geldiği ayan beyan görünen, bünyesinde sakladığı bütün pislikler ortaya dökülmüş, darbe yapan, kan döken, can alan son derece kirli bir organizasyon var, karşımızda!

Bakıyorsunuz, “Dün niye bunları engellemediniz” diye bağırıp çağıranlar, onlarla birlikte hareket ediyorlar. El-ele, kol kola geziyorlar.

Kimse kusura bakmasın ama bunun adına tek kelimeyle “ihanet” denir!

G.S Mali Genel Kurulu’nda isminin başında “gazeteci” sıfatı bulunan Kadir Çetinçalı adında biri çıkıyor, göğsünü FETÖ’cü Hakan Şükür’e siper ediyor:

-15 yıldır ülkeyi yönetenlerin yanılma hakkı var da, bizim Torinolu Şabanımızın niye bu hakkı yok?

Ne hakkı? Hak mı kaldı ortada? Kanalizasyon patladı, dün gizlenen bütün pislikler ortaya döküldü. Bugün, Türkiye’ye karşı savaş açmış, kökü dışarıda olan, son derece acımasız bir terör örgütüyle karşı karşıyayız. Hakan Şükür denilen adam da o örgütün bir üyesi. “Ben yanlış yaptım, pişmanım” demiyor ki!

Ama bu ülkede Kadir Çetinçalı isminde biri çıkıp, bu teröristi “Bizim Hakanımız” diye bağrına basıyor; birileri de O’nu çılgınca alkışlıyor.

Skandaldan da öte bir durum bu!

***

Ya CHP’li vekiller Sezgin Tanrıkulu, Mahmut Tanal, Şafak Pavey ve Selma Doğan gibi isimlere ne demeli?

Onlar da İstanbul 25. Ağır Ceza Mahkemesi’ne koşup, Atilla Taş, Gökçe Fırat, Oğuz Usluer, Bülent Ceyhan, Ünal Tanık, Hanım Büşra Erdal ve FuatAvni hesabının kurucusu Said Sefa gibi FETÖ sanıklarına destek veriyorlar.

Neden, niçin, hangi amaçla?

FETÖ denilen kanlı örgütün 15 Temmuz’da bu ülkeyi kana bulayıp, işgal girişiminde bulunduğu ortaya çıkmasına rağmen, onlar ne yapmak istiyorlar?

Bence bırakalım artık geçmişe takılıp kalmayı. Geçmişte karşımızda maske takmış; asıl hedefi, ilişkileri ve pislikleri ortaya çıkmamış “cemaat” adında bir yapı vardı. Bugün ise, ihaneti tescil edilmiş, FETÖ denilen bir terör örgütüyle karşı karşıyayız.

Dün “hata” yapılmış olabilir. Zaten muhatapları da bunu kabul ediyorlar. O yüzden sıktı artık “Ama dün” diye başlayan muhabbetler. Dün ile bugün yaşananlar aynı mı? Bir yanda “iyi niyet” diğer tarafta “terör destekçiliği” var. Bunlar aynı kefeye konulup, aynı terazide tartılabilir mi?