Çok eskilerden değil, seksenli yıllar, hatta doksanların başından bahsediyorum. Ankara’dan İstanbul’a gitmek, oldukça ciddi bir meseleydi. Günler öncesinden hazırlıklar ve kılı kırk yaran hesaplar yapardık.

Tabi, İstanbul’dan Ankara’ya geleceklerin durumu da farksızdı.
Bolu Dağı herkesi korkuturdu. Karga Sekmez denildiğinde çok insan ecel terleri dökerdi. Dualar okunarak yola çıkılırdı. Hem de sabahın kör vaktinde. Akşam olduğunda kazasız belasız menzile varan kendini şanslı sayardı.
Bugün bunları üniversite gençliğine anlatsanız, yüzünüze anlamsız anlamsız bakarlar. Anlamazlar, anlayamazlar; değerlendiremezler! Çünkü, her şey o kadar büyük bir hızla değişti ki…
Bugün Ankara-İstanbul arası sadece 3,5 saat.
* * *
Aslında çoktan bitmişti. Aylar önce test sürüşüne bile katıldık. Daha önce açılacaktı, ama olmadı. Sabotajlar, hırsızlıklar yaşandı. Kablolar kesildi ya da çalındı. Sergilenmeyen ihanet kalmadı.
Nihayet iş öyle bir hale geldi ki, kabloların başına asker dikildi. Büyük güvenlik tedbirleri alındı. Hızlı trende İstanbul-Ankara hattı hazır hale getirildi.
Dün biz de Ankara’dan bindik. Konfor içinde İstanbul’a ulaştık.
İlginçtir, geçmişe dönüp baktım. O Karga Sekmez’de, Bolu’da yaşadıklarımızı düşündüm. Açıkçası, ben bile gerçek değil, hayal sandım!
* * *
Kim ne derse desin, kim aksini iddia ederse etsin…
Bu ülke, son 10 yılda ulaştırma alanında baş döndürücü gelişmeler kaydetti. Üstelik, bunlar daha düne kadar gıpta ile baktığımız pek çok batılı ülkeyi bile kıskandıracak gelişmeler.
Ne diyorduk 10. Yıl Marşı’nda:
“Demir ağlarla ördük ana yurdu dört baştan.”
Doğru, Cumhuriyet’in ilk yıllarında bir seferberlik başlattık. Ancak gerisini bir türlü yapamadık. Atatürk’ün ardından demiryollarını ihmal ettik. Onarım çalışmalarını bile yeterince yerine getiremedik.
Rakamlar ortada:
2003 Yılı’nda 483 milyon lira olan demiryolu yatırımları, 2012 Yılı’nda 14.5 kat artarak 7 milyar liraya yükseldi. Diğer pek çok sektörün yatırım ödeneği yerinde sayar ya da düşerken, demiryolları ödeneği hep arttı. Yeni yatırımların yanı sıra, Cumhuriyet öncesi ve sonrası yapılan demiryollarının yarıdan fazlası yenilendi.
10. Yıl Marşı, şimdi anlam kazandı!
* * *
Menemen-Aliağa hattı sıfırdan yapıldı. Buna Kütahya-Alayunt hattı eklendi. Tecer-Kangal ve Tekirdağ-Muratlı hatları da yine sıfırdan imal edildi.
Ankara-Eskişehir ve Ankara-Konya hızlı trenlerini hepimiz biliyoruz. Buna dün Ankara-İstanbul Yüksek Hızlı Tren hattı eklendi.
Sanmayın ki sadece ulaşımın kalitesi yükseldi…
Bu hatlar, turizm sektörünün de yüzünü güldürdü. Ankara-Konya YHT’siyle Konya’daki turist sayısı yüzde 30 arttı. Konya’nın 4 bin 500 yatak kapasitesine 5 bin yatak kapasiteli yatırım belgesi eklendi.
YHT’nin ulaştığı diğer illerde de durum farksız. Hızlı trenlerin gittiği bölgelerde milyarlarca dolarlık yatırım yükseliyor.
* * *
Marmaray, 151 yıllık rüyaydı…
Üzerine ne tartışmalar yapıldı. Hatırlarsınız, açılışında bile olmadık iddialar ortaya atıldı. Proje yerden yere vuruldu. Ne oldu? Şimdi tıkır tıkır işliyor.
Üstelik, sırada Boğaz’ın altına yeni tüp döşenmesi çalışmaları var.
Bunlar, “ileri batı” dediğimiz toplumun bile gıpta ettiği gelişmeler. Türkiye, bir zihniyet devrimi yaparak bu ivmeyi yakaladı.
Aslında batı ne yapıyorsa biz de onu yaptık. Fransa, İngiltere, Amerika, Japonya gibi ülkelerin başbakan ve devlet başkanları, yatırımcılarının yurt dışındaki işleri ile bile ilgilenirken, bizde uzak durma, bulaşmama, karışmama alışkanlığı vardı. Mesela onu yıktık.
Ama gelinen noktada bakıyorum da karganın bile sekmediği dönemlerde kalanlar var! Baksanıza hala, “Cumhurbaşkanları köprüyle, yolla, barajla ilgilenmez” tekerlemesini tekrarlayıp duruyorlar!