Zaman zaman bir ileri iki geri, kimi zaman da iki ileri bir geri gidiyoruz. Bazen oldukça kötü, bazen de limoni bir hal alan ilişkilerimizi “dostluk ve müttefiklik” açıklamaları ile süslüyoruz.

“Böyle bir dost varken, düşmana gerek yok” demek mümkün, mümkün olmasına da… Onu içimizden söylüyor, halin icabını yapmaya çalışıyoruz. Aslında onlar da farklı davranmıyor, onlar da öyle yapıyorlar.

Küresel dengeler, ekonomik ve siyasi ilişkiler öyle gerektiriyor çünkü!

ABD’nin Ankara Büyükelçiliği daha yeni bir açıklama yaptı. “Gerginliklere rağmen, ABD, Türkiye’nin sağlam bir dostu ve müttefikidir” dedi.

O arada dostluğunu da gösterdi! Suriye’deki PKK ve YPG’nin denetiminde olan Türkiye düşmanı Demokratik Suriye Güçleri’ne 200’den fazla kamyonla silah, mühimmat ve malzeme gönderdi.

2014 Yılından beri bunu sürekli olarak yapıyor. ABD’nin DAEŞ bahanesi ile gönderdiği o silahlar da PKK ve YPG tarafından bizim askerimize doğrultuluyor.

Amerikalıların “sağlam dostluk” diye ifade ettiği ilişki bu işte!

Bilmiyor muyuz, biliyoruz. Farkında değil miyiz, farkındayız. Dikkat ederseniz uzun süredir adımlarımızı da ona göre atıyoruz.

***

Keşke dedikleri gibi olsa. Amerika ile gerçekten “sağlam bir dostluk ilişkisi” içinde bulunabilsek. Birlikte ve karşılıklı çıkarları gözeten adımlar atabilsek.

Ama bu mümkün görülmüyor…

Çünkü, ABD “dost” denilince sadece kendi çıkarlarını düşünüp gözeten yardımcılar arıyor. Dünyaya emperyalist bir gözlükle bakıyor. BM ve NATO gibi küresel kuruluşları da kendi çıkarlarını koruyup kollaması gereken aktörler olarak görüyor.

Sürekli olarak dayatmacı ve tehditkâr adımlar atıyor.

Türkiye neden savunması için Rusların ürettiği S-400’lere yöneldi?

Niçin Akkuyu’daki nükleer santrali Ruslarla birlikte yapıyoruz?

Niye üçüncü nükleer santrali Trakya’da Çinlilerle birlikte inşa edeceğiz?

Acaba neden Çin’le ticarette Yuan dönemine giriliyor? Hangi sebeple çeşitli ülkelerle yapılacak dış ticaretin o ülkelerin milli paralarının geçerli olması üzerinde duruluyor?

Bu soruları çoğaltmak mümkün…

Hepsinin cevabı ABD’nin uyguladığı “sadece ben” diyen dayatmacı ve tehditkâr dış politikanın içinde yatıyor.

***

İzmir’de PKK ve FETÖ ilişkisi sebebiyle tutuklanan ve yargılaması devam eden ABD’li Rahip Brunson, Washington açısından çok önemli bir figür olabilir. Ancak, ondan daha da önemlisi, son dönemde Türkiye’nin izlediği politika. Amerika’nın Ankara’ya karşı gösterdiği tepkiler, izlenen bu politikaya yönelik. Brunson, buz dağının sadece görünen kısmı.

Milli menfaatlerini koruyan ve korumaya kararlı, ülkesine yönelik tehditlere karışan ABD’li bile olsa yakasına yapışabilen bir Türkiye var karşısında. Washington yönetiminin ezberleri bozulmuş durumda ve bunu hazmedemiyor.

Amerika’nın karın ağrısı, Türkiye’nin milli duruşundan kaynaklanıyor! Biz de biliyoruz, bütün dünya da görüyor bunu.

Peki biz ne mi yapıyoruz?

Zaman zaman çıkışlar yapsak da, ABD ile ilişkilerimizi devam ettiriyoruz. Tabii ki “Biz sizin ne mal olduğunuzu iyi biliyoruz” diyerek, kesip atmıyoruz. Onlar oynuyor, biz de izliyoruz ve gerekli tedbirleri alıyoruz. Çok kutuplu bir dış politika uyguluyoruz. ABD dışındaki ülkelerle ilişki ve dostluklarımızı artırmaya çalışıyoruz. Asya’dan Afrika’ya ve Güney Amerika’ya kadar her alanda kendimizi gösteriyoruz.

Evet, Amerika ile ilişkilerde sıkıntılı bir dönemden geçiyoruz. Doğrudur, zaman zaman Washington’dan yönelen saldırılar altındayız.

Ancak, biz daha önce de yaşadık bunları. 5 Haziran 1964’te ABD Başkanı Johnson tarafından İnönü’ye gönderilen mektupta, çok daha ağır tehditler yöneltildi bize. İnönü de “Yeni bir dünya kurulur, Türkiye de o dünyada yerini alır” cevabını verdi.

O dönemde öyle bir gelişme olmadı. Yeni bir dünya kurulmadı. Türk Amerikan ilişkileri, ite-kaka bu günlere kadar geldi.

Ama bugün öyle değil. Artık Amerika’ya Avrupa’dan, hatta en kadim müttefiki İngiltere’den bile tepkiler yükseliyor. Sancılı oluyor belki, ama yeni bir dünya kuruluyor.

Washington o yüzden son dönemde bu kadar agresifleşti!