Tekalif-i Milliye Emirleri nedir, bilir misiniz? Bilmez çoğunuz, çünkü öğretilmedi. Oysa o olay, tüyleri diken diken edecek bir destandır.

Harbin en sıkıntılı günleriydi. Düşman, Polatlı ve Haymana’ya kadar dayanmıştı. Anadolu toprakları üzerinde düşman tayyareleri uçuşuyordu…

Vahimdi vaziyet. Millet perişandı.

Mustafa Kemal Paşa, 1 Ağustos 1921’de aniden cepheden ayrılıp, Ankara’ya geldi. Durumu milletvekilleri ile paylaştı. Kendisine Başkumandanlık görevi vermek isteyenlere “Olur, ama önce beni bir dinleyin” dedi.

TBMM’de gizli bir toplantı düzenlendi. Kürsüye çıkan Paşa, durumu bütün çıplaklığı ile anlattı. Elde ne silah, ne de mühimmat vardı. Askerin ayağı çıplaktı, açtı. Halk tabiri ile “kıçına giyecek donu” bile yoktu.

Düşmanla mücadele edilecekti elbette. Ama önce bu sefalete bir çözüm bulmak gerekiyordu. Düşman, içine düştüğümüz durumu tespit etmeden tedbir almak gerekiyordu. Meclis toplandı, hemen bir kanun çıkarıldı. Milli mükellefiyet anlamına gelen Tekalif-i Milliye emirleri yayınlandı…

Vatandaştan donu alındı biliyor musunuz? O da çıkarıp yıkadı, katladı ve seve seve verdi!

Bugün için istenenler basit gelebilir. Ancak, o günlerde çok değerliydi. Fakir Anadolu halkı için çok şeydi! Tekalif-i Milliye emirleri ile her evden bir çift çorap, bir don, bir fanila ya da atlet, bir adet de çarık istendi.

Karşılığında da bir belge verildi. Şöyle yazıyordu üzerinde:

“Bedeli zaferden sonra ödenecektir.”

İşte, Yedi Düvel’e karşı bu milletin verdiği milli mücadele böyle kazanıldı!

***

Bugün olduğu gibi o dönemde de ülke düşmanı vurguncu ve stokçular vardı. Millet can derdine düşmüşken, onlar daha fazla kazanmanın hesaplarını yapıyordu. Tamamına yakını da zaten Gayri Müslimdi.

Tekalif-i Milliye onları da unutmadı. Bedeli daha sonra ödenmek kaydıyla onların stoklarının yüzde 40’ına el konuldu. Ellerindeki “Yapağı, tiftik, kumaş, ip ve sair maddeler” askerin ihtiyacı için alındı.

Yiyecek stokçuları da aynı muameleye tabi tutuldu.

Ordu için gerekli yılkı (at) ve dağda-bayırda gezen vergisi ödenmemiş kaçak davar sürülerine el konuldu.

Milletin elindeki bütün nakil araçları, tüfek, mermi ve savaşta işe yarayacak ne varsa 3 gün içinde vatan için ödünç verilmesi istendi.

Yetmedi, memleketteki bütün nalbant, demirci, dökümcü, terzi ve marangoz gibi zanaatkarlar ordunun emrine alındı.

Millet topyekûn ayağa kaldırıldı…

Anadolu toprakları büyük bir dirilişe sahne oldu. Bu şahlanış, sonunda zaferle taçlandırıldı.

Bugün olur-olmaz her yerde “Mustafa Kemal’in askerleriyiz” diye bağıranlar, bilmezsiniz ama o Mustafa Kemal bunları yapmıştır! Batılı emperyalist güçlere karşı millete sırtını dayamıştır. Bu millet de kendisini yalnız bırakmamıştır.

Emperyalizmle mücadele sloganla olmaz. Bedel ister, bedel! Sonuçta o bedeli ödeyebilenler ayakta kalır, ödeyemeyenler de yok olup gider!..

***

Türkiye Cumhuriyeti Başkanı Erdoğan, önceki gün 100 günlük eylem planını açıkladı. Konuşması sırasında önemli bir noktaya da dikkat çekti. Türkiye’nin ekonomik bir savaşla karşı karşıya olduğunun altını çizdi. Bu savaşı mutlaka kazanacağımıza işaret edip, millete “yastık altındaki dövizinizi, altınınızı Türk Lirasına çevirin” çağrısı yaptı.

“Gösterin milli direnişinizi” dedi.

Birileri de hemen harekete geçip, “Yine bedel millete ödettiriliyor” yorumlarını yapmaya başladı. Baktım, içlerinde “Mustafa Kemal’in askerleriyiz” diye mangalda kül bırakmayanlar da var!

Şimdi sormak istiyorum onlara:

Milletin bağımsızlığı ve ülkenin geleceği için girişilen bir mücadelede, Erdoğan milletten değil de kimden destek isteyecekti? Mustafa Kemal Atatürk kime sırtını dayadı? İşgalci emperyalist güçlere karşı dışarıdan, başka bir yerden mi yardım aldı?

1921’de Kurtuluş Savaşı’nda başta Mustafa Kemal olmak üzere Milli Meclis de emperyalizme karşı milletle birlikte hareket etti. Bu Yüce Millet de iç çamaşırına kadar çıkarıp verdi.

Ne diyorsunuz siz?