İtalya’da seçimlerden bu yana sekiz haftadan biraz fazla gün geçti. Beş Yıldız ve Lig adlarını taşıyan iki partinin ortak hükümet kuracakları düşünülüyordu. Beş Yıldız seçim günü olan 4 Mart tarihinde oyların yüzde 32 kadarını almıştı. Lig adlı Parti ise yüzde 17 oy alırken, İtalya’nın Biraderleri adlı diğer bir parti de yüzde 4 oy aldı. Toplam yüzde 50 oranını geçti. Ama esas sorun olarak, bu durumda seçmenlerin yüzde 50’den fazlası Avrupa’ya karşı demek doğru olur! Beş Yıldız Partisinin kafası iyice karışık, diğer ikisi de tutucu ve eurodan (paranın adından) bile nefret ediyorlar, Avrupa Birliği Güney İtalya’yı mahvedecek de diyorlar.

İtalya aslında Avrupa Birliği’ni kuran altı ülkeden biri. 1957 yılında Roma anlaşmasını İtalya, Fransa, Almanya, Belçika, Hollanda ve de Lüksemburg kurmuşlardı. Bu ortaklar 60 yıl başarılı olmuşlardı.

Ama Avrupa’nın kuruluşundan sonra üç önemli konuda da önemli sorun yaşanmakta idi.

Birincisi, Avrupa Birliği göç konusunda İtalya’yı zor durumda bırakmıştı. Son on yılda göçmenler Ortadoğu ve Afrika’dan gelmekte idi. Bunun etkisini de Yunanistan ve İtalya yaşamakta idi. Libya’da hükümet yoktu ve de güneydeki Sicilya da göçmenlerle dolmuştu. Dolayısıyla Afrika’dan göçmenler gelip duruyordu. İtalya Avrupa Birliği üyelerinden yardım ve destek istediği zaman da sorunlar gündeme gelmekte idi.

Diğer taraftan da Hollanda, Lüksemburg, Kıbrıs ve de Britanya adlı ülkelerde de, tüm uluslararası şirketlerin yönetiminin, bu ülkelerde kurulmasına da izin veriliyordu. Bu ülkeler vergi cenneti haline gelmişlerdi. Sonra da bazıları da şirketlerini kapatarak, mesela Slovakya gibi başka ülkelere taşıyorlardı. Bu sayede daha düşük ücret ve çalışanlara ödenen avantajlardan da önemli azalma gerçekleştiriliyordu.

İkincisi, İtalya’da Avrupa kökenli partiler sorunların nedeni olarak da Brüksel’i gösteriyorlardı. 2014-2016 arasındaki başbakan olarak Matteo Renzi ağzını her açtığında Avrupa Birliği konusunda berbat şeyleri vurgulayarak konuşurdu. Kendisine eleştiri geldiği zaman da “Brüksel’e söyleyin!” derdi.

Üçüncüsü ise, İtalya kendi vatandaşları ile Avrupa Birliği vatandaşları arasında bir uyumsuzluk vardı. Son 60 yılda İtalyanlar AB ülkelerini birer babysitter gibi görüyorlardı. Şimdi ise, İtalyanların çoğunluğu, esasen babysitterlerin suçlu olduğunu düşünüyorlardı.

Ama üzerinde düşünülmesi gereken, ev güvenliğinin sağlanması, mükemmel cep telefonu sisteminin kurulması, ticaret yapanların, öğrencilerin ve de çalışanların daha geniş bir alanı kullanabilmeleri gibi yüzlerce konuda sağlanan avantajlar önemsiz mi idi?

İtalya ve de Avrupa Birliği’ni mükemmel görmeyenler var, ama mükemmel görenler yok mu? Mesela Kuzey İtalya’da? İtalyanlar kendi kurdukları hükümetlerin icraatını tartışmalılar. Ama bunun için de hükümeti kurmak gerek. Bu ise henüz gerçekleşmedi.