The New York Times’ta yayınlanan ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ı hedef alan ilanın, ne menem bir “film” olduğu çabuk ortaya çıktı. 
Bedeli ise, en yetkili ağız tarafından açıklandı: New York’tan 65, Londra’dan 25 bin dolar! 
“Proje Yönetmeni” Fuad Kavur, bunları dün gazetemiz AKŞAM’a açıkladı. 
“Proje Yapımcısı” ya da “Proje Sponsoru” ise daha bir tanıdık: Atatürkçü Düşünce Derneği! 
Yani para toplama işini onlar kotarıyorlar. 
Oyuncular Hollywood’dan. 
Bu “filim” çok daha etkili olabilse diye çırpınanları zaten biliyorsunuz. 
Avuçlarını ovuşturarak fırsat bekliyorlar. 
Hazırlar; yeter ki deşilecek bir yara ya da ufacık bir sivilce olsun. 
Fark etmez; onlar ne anlamlar yükleyeceklerini iyi bilirler. 
Haklarını yemeyelim; yüklediler de... 
Şaşırdık; Türkiye’nin dertleriyle hemdert olan kimler varmış? 
David Lynch, James Fox, Ben Kingsley, Sean Penn, Susan Sarandon... 
Bu arada Fazıl Say’ı da unutmayalım! 
“Proje Yönetmeni” diğer açıklamalarıyla kafamızı iyice karıştırdı. 
Başbakanımızın kararlı darbe karşıtı duruşunu, silahlı kuvvetleri asli görev alanına çekmesinin büyük başarı olduğunu, aynı açıklamada yine o söylüyor! 
Çok daha temel bir başka çelişki, söz konusu gazete Türkiye Avrupa Birliği üyelik sürecini baltalıyor yazarken, Gezi Parkı olaylarının hemen ardından Avrupa Birliği’nin “Bölgesel Politikalar” başlığını açması ve müzakerelere devam kararı alması değil mi? 
O zaman fazla söze gerek yok. 
Söylenecek tek söz kalıyor: 
Biz bu “filimi” çok gördük!      

FARKLILIKLAR ZENGİNLİĞİMİZDİR

Salı akşamı Gezi Parkı’na uğradım. 
Taksim’e Beyoğlu Belediyesi’nin iftarı için gitmiştim. 
Bu gelenek 20 yıldır devam ediyor. 
En anlamlısı, bu yılki olmalı. 
Türkiye’nin sahip olduğu bütün farklılıklar oradaydı. 
Bütün inançlar, farklı düşünen ve yazan kalemler, sanat dünyasından pek çok isim ve 3 bini aşkın Beyoğlu sakini iftarda buluştu. 
İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Kadir Topbaş ile İstanbul Valisi Hüseyin Avni Mutlu davet sahibi Ahmet Misbah Demircan’ın yanındaydılar. 
Bu kez Taksim’den yapılan canlı yayınlar ile ülkeye “huzur” mesajı verildi. 
Her zaman sahnenin etrafında eli deklanşörde gezen Ara Güler, bu kez sahneden “huzur” fotoğrafı çekti. 
Yıllarca tek tip, tekdüze kalıplarla düşündük, bunlar dayatıldı bize... 
Bilemediğimiz, tanımadığımız hemen “öteki” oldu. 
Çocukluğumda, doğduğum yer olan Hereke’ye doğudan çalışma amaçlı kim gelse, “Kürt” denirdi. 
“Öteki” sadece “Kürt” diye bilinir, adlandırılırdı. 
Sonraları, sadece bu tasnifin değil, “ötekileştirmenin” zaten her anlamda yanlış olduğunu öğrendik. 
Bugün artık iyi biliyoruz ki, asıl zenginliğimiz sahip olduğumuz farklılıklardır.