Bülent Yavuz, kale çizgisinin direkler kadar geniş olduğunu anlatarak topun o kalınlıktan içeri girmediğini iddia etti. Ama biz bu hafta hep bunu tartışırız.

Bamba'nın ilk goldeki hatasını öne çıkarıp, kaleci Onur'un arkadaşına 'Bırak' diye bağırmadığını görmeyiz. 
Dirk Kuyt'ın uzun topu nasıl yumuşattığını fark etmeyiz. 'Şans' deriz, 'Kısmet' deriz ama skor oyunu olan futbolda 'Böyle cilvelerin' de olduğunu unuturuz.
Emre sakatlandığı vakit, Serkan Balcı'nın topu oyun alanının dışına atmasına kızarız, bağırırız ama ondan sonra da centilmenlikten bahsederiz.
Çünkü biz hangi takımı tutuyorsak, yenilmesini içimize sindiremeyiz. Futbolun güzelliklerini değil, çirkinliklerini severiz.
Mesela Emre'nin 8 aylık ayrılıktan sonra nasıl sakinleştiğini, olgunlaştığını anlamak istemeyiz. Arka arkaya tekmeler yedi, yere düştü, kıvrandı. Ağzını açmadı. Eski Emre olsa, ayağa kalkıp o tekeyi atanın boynuna sarılırdı. Şimdi yapmıyor.
Maçtan önce de Aykut Kocaman, Emre ile çok uzun konuştu. Sakin olmasını, tahriklere kapılmamasını istedi. Öyle de oldu.
Fenerbahçe'nin oyun planı da değişti. Sow, Webo, Kuyt ile ilerde baskı kuran bir takım oldu. En azından Emre'nin gelmesiyle geriye yaslanma hastalığından kurtuldu.
İyi futbolun ölçüsü ne!

FENER MAHCUP ETTİ
F.Bahçe, kendi sahasında Elazığ maçında tek kale oynadı. Kapanan Elazığ karşısında duvarı delemedi. Sivas maçı da öyle... Sonuç ne oldu? Puanları kaybetti. Trabzon karşısında sahada ne istediğini bilen, oyun disiplininden kopmayan bir F.Bahçe vardı. 
Erken golden sonra oyunun kontrolünü eline aldı, istediği zaman tempoyu yükseltti, istediği zaman da düşürdü. 
Kuyt'ın düzelmesi, Egemen'in toparlanması, Cristian'ın istekli hali ve ilk yarıda 29 maç oynayan yorgun Hasan Ali'nin dinlenmiş olması; Gökhan'ın Olcan'ı marke edip, sonra da hücuma çıkması farklı skoru getiren özelliklerdi. Sonuç olarak F.Bahçe, Trabzon'da hak ettiği üç puanı alarak 'Yola devam' dedi. 
En azından 'Yenilirse havlu atar' senaryolarını yazanları mahcup etti.