Toplumsal ‘temelleri zayıf olan partilerin’ beyannamelerinde yer alan projelerin, vaatlerin herhangi bir sistematiğinin olması beklenemeyeceği gibi, beyan edilenlerle icraat arasında bir ilişki kurmak, bir tutarlılık, bir gerçeklik aramak da yersizdir.

İktidar sorumluluğu taşıyan siyasi partilerin tavrı, elbette ki diğerlerinden farklı olacaktır. Başbakan Ahmet Davutoğlu partisinin seçim beyannamesini üç aşamada sunmuştur. Bunlardan ilki, yapısal bir programın esaslarını işaret etmekteyken, ikincisi doğrudan doğruya toplumun ve ülkenin karşı karşıya bulunduğu sorunlara ve sosyal taleplere cevap verecek ağırlıktadır. Üçüncü aşama ise, ülkenin sadece kısa dönemli değil, uzun dönemli yürüyüşünü etkileyecek, geleceğini belirleyecek makro projelerden oluşmaktadır.

İktidar yolu

“Uzun dönemli icraat tecrübesine sahip olmuş iktidar partilerinin seçim sürecinde önünde iki soru durmaktadır. Bu partiler yürüttükleri politikaların ekonomik parametrelerle uyumlu olmasına özen göstermek durumundadırlar. Bu sebeple bütçe denkliği, enflasyon riski gibi konular, onları zaman zaman sosyal ve ekonomik politikalar arasında ekonomi lehine bir tavır almaya itebilir. İkinci mesele ise ülkenin gelişme çizgisini daha üst bir seviyeye çıkarmaya dönük hamleler yapmakla ilgilidir.”
Elbette ki bu ikincisi riskli bir konudur, kısa vadede bütçe dengesi, enflasyon oranı dışında dünya piyasalarını ve ödemeler dengesini de dikkate alarak yürütülmesi gereken yeni bir stratejiyi zorunlu kılar. Büyük değişimleri başlatan siyasetin bürokratik kadroları, mevcut durumu kalıcı olarak algılayarak, yeni hamleleri sadece risk olarak görmezler aynı zamanda bir belirsizlik olarak yorumlayarak tutucu bir eğilime yönelebilirler. Burada önemli olan, hükümet partilerinin bürokratik endişeleri aşacak bir siyaset üretmesi, yapısal değişim programlarında aşılan engellerin ortaya çıkardığı sorunların daha üst reformlarla çözülebileceği gerçeğinden hareket ederek duraksamamasıdır.
Bilhassa “iktidar partilerinin popülizme kaymadan daha gerçekçi, tutarlı, sürdürülebilir politikalara dayalı bir seçim beyannamesi hazırlaması onun sorumluluğunun bir gereğidir. Kimse muhalefetten, özellikle Türkiye’deki gibi iktidar olma ümidini bile taşımayan muhalefet partilerinden, böyle bir sorumluluk üstlenmesini zaten beklemeyecektir.”

Yeni bir evre

Başbakan Davutoğlu beyannameyi açıklarken, Türkiye’nin yaşadığı değişimi, bunun küresel sistemdeki boyutlarını ve bilhassa bölge ülkeleriyle ilişkilerini kurarak takip edilen temel stratejinin gereklerini ortaya koymuş oldu. Dikkati ilk çeken husus, bir önceki seçim beyannamesinden farklı olarak ülke sorunları ve toplumsal taleplere daha duyarlı, yeni bir reform hamlesini başlatacak proje ve önerilerin ortaya konmuş olmasıdır.
“AK Parti, sosyal ve ekonomik politikaların birbirini sadece dengeleyerek değil, besleyerek ilerlemesi gerektiği şeklindeki bir anlayışı vurgulamıştır. Ekonomik büyüme bugüne kadar küresel ekonomik sistemde daralmaya rağmen başarıyla sürdürülmektedir, fakat şimdi bunun önünde bazı kısıtlar vardır. Bu kısıtları aşmak için, toplumun alt sınıflarının, hem üretici güçlerinin hem de tüketim taleplerinin sisteme dâhil edildiği bir modele ihtiyaç bulunmaktadır.”
Büyüme ve paylaşımın yaratacağı ivmeyi dikkate alan bir ekonomik politika, Türkiye’nin önümüzdeki dönemdeki gelişmesini sürdürmesinin anahtarı haline gelmiştir. Programda yer alan çalışanları destekleyen sosyal politikalar, eğitim kalitesinin artırılması, yeni girişimcilerin yaratılması konusunda geniş fırsatların sunulması, rekabet edebilir yüksek teknolojiler için özel teşviklerin getirilmesi bu bağlamda düşünülebilir.
Beyannamede yer alan büyük projeleri ise bu yapısal değişimin taşıyıcıları olarak nitelendirmek gerekecektir. AK Parti, bu beyannameyle Türkiye’nin 13 yıldır yaşadığı yapısal değişimin bitmediğini, başka bir evreye taşındığını söylemektedir.