Şimdi size bir zihniyetten bahsedeceğim. Türkiye’de olup bitenleri daha iyi anlayabilmek için Azerbaycan’a gideceğim…
Bakü’de, Türkiye Diyanet İşleri Başkanlığı’nın yaptırdığı bir cami var. Azerbaycan topraklarının müdafaasında şehit düşen 1130 askerimizin anısına inşa edildi. Milli Meclis’in hemen karşısında ve Şehitler Hiyabanı’nın yanında bulunuyor.
1990’lı yılların sonunda Demirel’le Bakü’ye gittiğimizde cuma namazı kılmıştık. Hiçbir sorun yoktu. Cami ibadete açıktı.
2000’li yıllarla birlikte sıkıntılar baş gösterdi. 2008’de caminin kapısına kilit vuruldu. Yıkılması düşünüldü. Türkiye devreye girip kurtardı, vesaire.
Yıllar önce Bakü Büyükelçimiz anlattı. Camiyle ilgili Türk ve Azeri yetkililerin bir toplantısı sırasında Azerbaycan’ın Din İşlerinden Sorumlu Bakanı aynen şunları söylemiş:
-Nedense insanlar hep cuma günleri öğle saatlerinde caminin etrafında toplanıyorlar. Birlikte çalışıp, cuma günleri toplanan bu kalabalığı haftanın diğer günlerine yaysak ve burayı rahatlatsak iyi olacak.
Şaka gibi değil mi?
Bu garip talepten Başbakan Erdoğan’ın da haberi var. Adam, din işlerinden sorumlu bakan. Ama dinle ve diyanetle ilişkisi işte bu kadar!
Türkiye’de de bu tiplerden bolca mevcut. Daha yeni 28 Şubat Darbe Davası’nda dinlenen dönemin Genelkurmay Başkanı emekli Orgeneral İsmail Hakkı Karadayı da 28 Şubat’ta “huzursuzluk” doğuran sebepleri sayarken bakın ne dedi:
-Toplu namaz gösterileri!
Karadayı, general olmuş, Genelkurmay Başkanlığı’na kadar yükselmiş. Ama bu kadar sığ! Cemaatle namaz kılmayı bir “gösteri” sanıyor. Mahkemenin karşısında böyle bir ifade kullanabiliyor.
Bilmediğine düşman olan bir zihniyeti ortaya koyuyor!
-
Karadayı’nın verdiği ifade gerçekten şaka gibi! Lafta Genelkurmay Başkanlığı makamına kadar yükselmiş “koca” bir adam. Ama gerçekte durum çok farklı!..
Mahkeme önünde söylediklerine bakılırsanız, karşımızda bilmeyen ama sürekli olarak “endişelenen” bir adam var.
Hem “Camilerde silah depolanmış” diyor hem de bu konuda kesin bir bilgiye sahip olmadığını söylüyor:
-Arkadaşlarım bana söyledi, endişelendim.
Bu endişelerin Türkiye’yi ne hale getirdiği de malum!
-
Bu sözlerin ardından, geçmişe doğru gittim, 28 Şubat dönemine ilişkin notlarımı karıştırdım. Rahmetli Başbakan Erbakan’la yaptığımız sohbetlere göz attım…
Önüme 28 Şubat’ı oluşturan iki ayrı grup çıktı. Birinci grupta, Karadayı gibi “endişelenenler” yer alıyor. İkinci grupta da “rantı kesilenler” var. Endişelenenler cezaevlerinde yargılanıyorlar. Menfaat kavgası yapanlar ise dışarıda geziyorlar.
Kim mi onlar? Dönemin Başbakanı Erbakan, o malum MGK toplantısında isimlerini verdi. Ekonomiden bahsedip grafiklerle bazı örnekler sıralarken, asker üyelere döndü. “Siz de gördünüz” dedi:
-Kapıda 20’nin üzerinde canlı yayın aracı var. Bir gazeteci ordusu bekliyor.
Ardından “Sizce laikliği ve demokrasiyi mi bekliyorlar?” diye sorup kendi sorusunu kendisi cevaplandırdı:
-Hayır, demokrasi ve laiklik için beklemiyorlar. Bakmayın bunların kopardığı gürültüye. Bunlar, eski avantalarını devam ettirmek için kapıdalar.
Aradan kısa bir süre geçti. Erbakan’la bir araya geldim. O görüşmemizde bazı rakamlar verdi “kesildiğini” söylediği, “rantın” miktarını ortaya koydu:
Türk parası ile tam 6,2 katrilyon.
Erbakan, o günlerde merhum BBP Genel Başkanı Muhsin Yazıcıoğlu ile de görüşüp desteğini istedi. Bu görüşmede Yazıcıoğlu’na “Biz ne yaparsak yapalım, üzerimize gelmeye devam edecekler, çünkü rantları kesildi” dedi. Evet, 28 Şubat’ın arkasında sadece “laiklik de laiklik” diye endişelenenler yoktu. Bir de Erbakan’ın dikkati çektiği böyle bir kesim vardı. Karadayı’nın mahkeme ifadesini okuduktan sonra sizlerle paylaşmak istedim.