Beyaz Türkler’i anlamak zor değil. Bu ülkenin üzerinde kurdukları 200 yıllık baskı düzenini sürdürmek, eğer bunun imkanı yoksa, hiç olmazsa ideolojik düzeyde yeni bir “hegemonya kurmak” için her şeyi yapmaya hazırdırlar.
Bunlarda önce bir ‘solcu’ olma sevdası, o da kurtarmayınca üstüne ‘PKK yandaşlığı’nı ekleyerek konumlarını ideolojik bakımdan yenileme, kurtarma hevesi ortaya çıktı. ‘Hevesi’ diyorum, çünkü hiçbir konuda samimi olmadıkları gibi, terör meselesine gösterdikleri ilgiyi de ‘Kürtlere duydukları yakınlık’ gibi sahte gerekçelerin arkasına saklanarak açıklamaya çalışmaktadırlar.
Şimdiki çağrıları ise ilginç. “IŞİD’e karşı PKK etrafında birleşmek”! Sözde ‘sol’ bir tavır alıyorlar. Sormak lazım: IŞİD mi sağcı, PKK mı solcu? Ya da Beyaz Türkler sağcı mı, solcu mu? PKK’yı solcu olarak tanımladıkları için ve kendilerini “solcu sandıkları” için terörün yanında yer almalarında şaşıracak bir şey yoktur. Çünkü “etnik-ırkçılığı” solculuk sanmak da, tarihsel olarak kendi halkını ezmiş bir grup olarak kendilerini ‘solcu’ diye tanımlamak da problemli bir durumdur.

Demokrasi korkusu

Bu zihniyet yapısının temel problemi 200 yıllık hâkimiyetinin sonunun gelmiş olmasıdır. Yaşadıkları tam bir kriz psikolojisidir. “Tanzimat Paşa’larından Cumhuriyet Paşa’larına” bürokratik kadroların iktidarı, o beğenmedikleri ‘cahil, zavallı’ gördükleri halk tarafından demokratikleşme süreciyle adım adım da olsa sarsılmış, son 10 yılda ise neredeyse “bu tahakküm geleneğini” ayakta tutan bütün kaleler, birer birer düşmeye başlamıştır.
Beyaz Türkler, demokratikleşme sürecine karşı önce kendilerini ‘solcu’ ilan ederek bir karşılık vermeye çabalamışlardır. Sosyalizan ideoloji üzerinden, ezilmiş, yoksul bırakılmış, horlanmış halkı bu defa da bu totaliter, demokrasi karşıtı baskı rejimiyle zapturapt altına almaya girişmişlerdir. Bu rüzgâr kısa sürede etkisini kaybedince, bu defa yeniden “Kemalist, devletçi, Laisist, Cumhuriyetçi” olmaya soyundular. Demokrasiden korktukları için her şey olmaya razıydılar. Çünkü demokrasi “onları iktidarsız bırakacak” şekilde yükseliyordu.
Son bir ümitle, demokrasiye karşı PKK yandaşı olmayı seçtiler. Hatırlayınız, bunlardan bazıları “Kürtler” üzerine kitaplar yazıp, aklı başında hiç kimsenin ciddiye almadığı yazılarını derleyip Kürtlere yaranmaya çalışırken, aslında terör örgütünü barışa karşı kışkırtmaktan başka ortaya tek bir öneri koyamıyordu.

Kaos ümidi

Gerçekte nefret ettikleri şey, halkımızın inançları, geleneği, “kısaca hayat tarzıdır”. Bu hayat tarzını en kuvvetli şekilde yaşayan Kürtlere karşı sempati duymadıkları, Güneydoğu’ya gidip röportaj yaparken takındıkları tavırda açığa çıkıyordu. Bölgedeki insanlarla konuşurken Eskimo ya da Kızılderililerle muhatap olan ‘Batılı, beyaz adam’ halleri, sahici olmayan, bu ikiyüzlü davranışı somut bir şekilde ortaya koyuyorlardı. Demokrasi karşısında tutunamadıkları için, yaşam tarzından nefret ettikleri Kürtlere şirin görünüp, onlarla ittifak arayışına girmek istiyorlardı fakat ancak PKK’nın dar çevresinde bir ilgi bulabilmiştiler.
Sorun tam da bu noktada ortaya çıktı. Türkiye konjonktürü iyi değerlendirerek Çözüm Süreci’ni başlattı. Beyaz Türkler panik halinde ortaya düştüler. Kimisi Kandil’e gidip “teröre devam edin” diye adeta yalvarırken, kimisi de sözde “sol analizlerle ‘PKK’ya alternatif terör örgütü’ beklentisine” girdi. “Rojava devrimi”, “Kandil böyle düşünmüyor” (yani barış istemiyor) manşetlerini böyle okumak gerekir.
Şimdi IŞİD meselesi meydana çıkınca, ümitlendiler. PKK’yı yeniden teröre ve silahlı mücadeleye iknaya uğraşıyorlar. Koro halinde ‘IŞİD’e karşı PKK’ya silah verilsin’ diyenlerin asıl hedefi Çözüm Süreci’ni durdurmak ve barışa son vererek yeni bir kaos yaratmaktır. Bilinmektedir ki kaos hali Beyaz Türklerin ömrünü uzatır.