Duygularını ifade edemiyor.

Kafası karmakarışık.

Sevinemiyor.

Gururlanamıyor.

Heyecanlanamıyor.

Sahiplenemiyor.

Sosyal çevresini kaybetmekten korkuyor.

Mahalle baskısından çekiniyor.

Linç yiyeceğini biliyor.

Eminim çok merak ettiği halde o belgeseli de izleyemedi.

Kim bilir? Belki de herkesten uzak, kimsenin göremeyeceği bir köşeye çekilip gizli gizli baktı ve de hayran hayran.

Şüphesiz gerçeğin yakıcılığıyla içi eridi, gözleri doldu. Ama sonra korktu ve hafızasından bile silmek zorunda kaldı TİHA’yı. Olur da bir yerde ağzından kaçırır, över gururlanır diye.

Ne büyük ıstıraptır yahu?

Acaba kaç yüz bin kişi vardır bu ıstırabın pençesinde acı çeken?

Washington Post bile duygularını ifade edebildi!

‘Libya’da Türk İHA ve SİHA’ları Hafter destekçilerini utandırdı’ diye yazdı. Rus Pantsir’leri nasıl avladığını da.

Ama sen görmemek için gözlerini, duymamak için kulaklarını kapatmak zorunda kaldın.

Gurur duymaktan utandın.

Dünya gıpta ederken, sen acı çektin.

Acın bir değil ki senin!

Gelişmiş zannettiğin ülkelerin korona virüs mücadelesindeki çaresizliğine karşın kendi ülkenin ortaya koyduğu başarıyla da gururlanamadın.

Ne hale getirdiler seni yahu? ‘Dolar 10 lira olsun ülke batsın’ bile dedin, diyebildin.

Akdeniz’de şanlı bayrağını dalgalandıran sondaj gemilerin de seni heyecanlandırmadı.

“Ne işimiz var Akdeniz’de?” diyebildin.

Nasıl kör ve sağır ettiler seni böyle?

Oysa bu vatan senin, bu bayrak senin, o İHA’lar, SİHA’lar, TİHA’lar, sondaj gemileri senin.

Korona virüs mücadelesindeki başarı senin. Terörün belini kıran asker, polis senin.

O şehir hastaneleri senin.

Peki sen kimsin?

Çekil yine gözlerden uzak bir yerlere sor bu soruyu kendine ‘ben kimim’ diye?

Hangi vatansever gururlanmaz tüm bunlarla?

Sor kendine!

Gururlanmaktan değil, gururlanmak zorunda bırakıldıklarından utan!

Temel atmama törenlerinden utan.

Haliç’i temizlemekten bahsedenlerden utan.

İHA’lara SİHA’lara savaş açanlardan utan.

Ülkenin geleceğini inşa etme derdindeki pırıl pırıl gençlerin yeni İHA’lar tasarlarken İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından kapı önüne konulmasından utan.

Heykel yapmakla övünenlerden, şehir sular altındayken tatile gidenlerden, kayak yapanlardan utan.

‘Türkiye ile İran karşı karşıya gelirse ben İran’ın safında olurum’ diyenlerden utan.

Sen öteki değilsin be kardeşim.

Seni ‘ötekileştirildin’ yalanıyla vatanına milletine bayrağına düşman edenlerden utan.

Ve son bir not.

Sevgili Salih Tuna’yı yazdığı mizahi bir yazı nedeniyle mahkemeye veren CHP Grup Başkan Vekili Engin Özkoç’a da ‘utan’ demek isterdim.

Utandım, diyemedim.

Lakin ‘utanmak’ da bir meziyettir. Kabiliyettir. Erdemdir. Ahlaktır.